Pokłosie

Antypolscy szowiniści zafundowali nam film “Pokłosie” obciążający nasz naród winą za Holocaust, podczas gdy świat zmaga się z pokłosiem po obaleniu i zamordowaniu w 2011 przywódcy Libii, pułkownika Kaddafiego.

Konsul włoski w Bengazi Guido de Santis niedawno podróżował po ulicach tego miasta, gdy nieznani sprawcy otworzyli ogień do jego samochodu. Zbladł, momentalnie przypomniał sobie los swojego kolegi – ambasadora USA Christophera Stevensa brutalnie zamordowanego przez oddział islamistów we wrześniu poprzedniego roku. Lata spędzone w ojczystych Włoszech przyniosły jednak praktykę w odpieraniu nieustannych zamachów i ataków mafii.  Samochód był kuloodoporny. Szybko wydał rozkazy ochronie. Wystarczyło kilka wystrzałów z ręcznych wyrzutni przeciwpancernych, aby zlikwidować zagrożenie - i kilka sąsiednich budynków. Wieczorem uczczono to małe zwycięstwo tradycyjną imprezą we włoskim konsulacie – z winem i śpiewem.

Niepokoje w Libii to jednak drobiazg z sytuacją w Mali – gdzie ewakuowali się najemnicy Kaddafiego – Tuaregowie. Wykorzystując swoje wyszkolenie i przywiezioną z Libii ciężką broń wywołali w stanowiącym część Sahary północnym Mali powstanie. Krytycznym momentem był przewrót wojskowy w tym kraju – armia, niezadowolona z nieskutecznego zwalczania rebelii, obaliła w marcu 2012 prezydenta Toure. Zamęt wykorzystali Tuaregowie, opanowując północną część kraju, którzy z kolei zostali wkrótce wyparci przez radykalnych islamistów z Al-Kaidy. Obszar ten dwa razy większy od Niemiec stał się schronieniem i twierdzą dla islamistów, rozbudowują tu swoje oddziały i rozszerzają wpływy na sąsiednie kraje. Mieszkańcy północnego Mali zapoznali się w praktyce z prawem szariatu. Budynki sądów zostały zamknięte jako niepotrzebne. Procedury sądowe zastąpili brodaci kolesie wymierzający wyroki podczas spotkań w hotelu. Zasadniczo wymierzają karę biczowania, amputacji ręki albo ukamieniowanie. Chętnie kamieniują zwłaszcza kobiety. Dla rozrywki wysadzają zabytkowe światynie w starożytnym Timbuktu.W efekcie tłumy zabiedzonych uchodźców w południowym Mali i w sąsiednich krajach.

ONZ i ECOWAS – Organizacja Współpracy Ekonomicznej Państw Zachodniej Afryki zdawały sobie sprawę z zagrożenia dla Mali, sąsiednich państw afrykańskich i także Europy, ale nie były skłonne do udzielenia szybkiej pomocy militarnej. Państwa europejskie nie chciały interweniować, a oddziały afrykańskie miały doświadczenie w misjach pokojowych i rozjemczych, lecz nie w bezlitosnej walce z dobrze wyszkolonym przeciwnikiem w warunkach pustynnych. Zadecydowano o wysłaniu 3.000 żołnierzy z państw ECOWAS, głównie Nigerii, Nigru, Senegalu i Togo, którzy mieli we wrześniu wesprzeć ofensywę armii malijskiej.

Względnie stabilna sytuacja trwała do piątku, kiedy to islamiści podjęli nagłą ofensywę zajmując miasteczko Konna, niedaleko strategicznego lotniska w Sevare. Po zajęciu Sevare droga do stolicy Mali - Bamako stanęłaby otworem. W tej sytuacji władający Mali do 1960 r Francuzi nagle zmienili decyzję o niezaangażowaniu militarnym. Francuskie samoloty i śmigłowce wsparły oddziały malijskie przy odbiciu Konna zrzucając bomby, rakiety i ostrzeliwując pozycje islamistów. W walkach zginął francuski pilot helikoptera. Świadkowie donoszą, że oddziały islamistów wycofały się w samochodach terenowych na północ. Podobno szpitale w północnym Mali zapełniły się rannymi, a kostnice martwymi islamistami.  Rzecznik islamistycznej grupy Ansar Dine zagroził Francji surowymi konsekwencjami – nie tylko dla znajdujących się w niewoli francuskich zakładników, ale także dla wszystkich Francuzów.

Nie uporaliśmy się z konsekwencjami po obaleniu Kaddafiego, a w Syrii trwa w najlepsze obalanie prezydenta Baszara al-Asada. Powstańcy po tygodniach zaciętych walk opanowali niedawno strategiczną bazę lotniczą Taftanaz na północnym zachodzie Syrii. Znacznie ograniczy to możliwości działania armii syryjskiej w tym regionie. Zwycięzcy powstańcy radośnie celebrują swój sukces na tle zrujnowanych budynków, porzuconych czołgów i helikopterów. Główną rolę wśród atakujących odegrała organizacja Jahbat al-Nusra – odłam Al-Kaidy. Wywodzi się z islamistów, którzy wycofali się z Iraku i liczy ponad 5.000 fanatycznych członków. Rządy państw zachodnich i arabskich oceniają al-Nusra jako poważne zagrożenie. Ruch ten będzie walczył o władzę nawet po obaleniu rządów al-Asada. USA umieściły tę grupę na liście organizacji terrorystycznych.

Jeśli europejscy postmodernistyczni lewacy oddający się całym sobą islamistom liczą, że po zwycięstwie Dżihadu nastąpi czas pokoju i wiecznej szczęśliwości, to w świetle powyższych faktów widać, że trafimy raczej z deszczu pod rynnę. Decyzję o interwencji w Mali podjął socjalistyczny prezydent Francji Hollande. Czy to początek jakiegoś otrzeźwienia?

Nadchodzi kryzys

Zaczynamy odczuwać kryzys ekonomiczny. Znajomą zwolniono z pracy – popłakała się i uciekła. Dopiero następnego dnia przyszła, żeby przekazać kolegom obowiązki. Problem polega na tym, że jej męża też zwolniono z pracy. Niedawno wzięli ślub i kupili mieszkanie na kredyt.

Państwo także jest zadłużone, jak sprawdziłem – zegar długu publicznego http://www.zegardlugu.pl/ pokazuje ok. 1.045 mld zł. Socjalistyczne państwa Unii Europejskiej wierne dekadenckiej filozofii postmodernizmu budowały rozwój i dobrobyt na zadłużeniu. Teraz ten balon uległ przekłuciu. Pracowite i oszczędne państwa, przedsiębiorstwa i osoby tracą zainteresowanie obligacjami potencjalnych bankrutów. Władze UE próbują łatać najgorsze problemy np. Grecji funduszami z innych państw, co odroczy kataklizm w czasie, ale zwielokrotni jego zasięg i siłę. Na tym tle rząd Tuska śmiało realizuje politykę „po nas choćby potop” marnotrawiąc środki publiczne na rozrost biurokracji i socjal, bezprecedensowo podnosząc podatki i nadal zwiększając zadłużenie. Sektor prywatny gospodarki pada ofiarą tej polityki, przedsiębiorstwa zaczynają przynosić straty, zmniejszają koszty zwalniając pracowników.

Kryzys objawił się i u mnie na wsi. Przed świętami sprawcy wycięli najładniejsze drzewko z ogródka - świerk srebrny – ponad 2 m wysokości. W sklepie ogrodniczym taki okaz w donicy kosztowałby kilkaset złotych, sprawcy zaoszczędzili kilkadziesiąt zł, które musieliby wydać na bazarku. Jako chrześcijanin naturalnie wybaczam sprawcom – może to biedni ludzie i chcieli rodzinie zapewnić godne święta. Będę się o nich modlił.

Przy takich okazjach powraca myśl, że warto wprowadzić w Polsce faktyczne prawo do posiadania broni i faktyczne prawo do obrony własnej. Niewątpliwie zmniejszyłoby to liczbę tego typu kradzieży. Sprawca wolałby nie ryzykować dla niewielkiego łupu otrzymania kulki od właściciela. Zanim naród przyzwyczaiłby się do odpowiedzialnego posiadania broni, w okresie przejściowym czekałoby nas jednak sporo ofiar. W Polsce byłby to raczej efekt konfliktów o podłożu osobistym lub kryminalnym, niż działań psychopatów – jak masakra w szkole w Newtown w USA. Wydaje mi się, że jednym ze źródeł problemu może być obowiązująca w Ameryce mentalność: kolektywizm, rywalizacja w grupie, przymusowy optymizm i entuzjazm, krzykliwe okazywanie radości i zadowolenia. Są osoby, które nie potrafią sprostać takim normom społecznym, narasta w nich frustracja i nienawiść, wreszcie eksploduje. Europejczycy mogą być bardziej powściągliwi i mogą być bardziej sobą. Rozważania o broni i obronie własnej są wszakże czysto hipotetyczne – rządzący socjaliści nigdy nie zgodzą się na uzbrojenie i większą odpowiedzialność obywateli, to uszczupliłoby ich monopol władzy.

Niewiele możemy uczynić, aby zapobiec nadchodzącemu kryzysowi. Katolicy mogą i powinni się modlić. Ale złowrogie wpływy postmodernizmu należy stanowczo zwalczyć w każdym czasie i w każdym miejscu.

Poślubić muzułmankę

Bezprecedensowa inwazja islamu na Europę staje się przyczyną problemów obyczajowych, między innymi małżeństw mieszanych. Polskie świeżo nawrócone muzułmanki znajdują swoje miejsce naturalnie w szpicy ortodoksji i fundamentalizmu islamskiego. Oto odpowiedni cytat:

Wg islamu muzułmankom wolno wyjść za mąż tylko za muzułmanina. Allah mówi (interpretacja znaczenia):

[Koran 2:221] {…I nie oddawajcie (waszych córek) w małżeństwie dla al-muszrikun (politeistów, bałwochwalców, niewiernych) chyba że oni uwierzą (w Allaha i Jego Wysłannika Muhammada) i zaprawdę, wierzący niewolnik jest lepszy niż (wolny) muszrik (politeista, niewierny), nawet jeśli ten was zadowala}

Małżeństwo kobiety, która przyjmuje islam i jest zamężna z niemuzułmaninem, jest anulowane, jeśli jej mąż nie przyjmie islamu. Więcej na ten temat w fatwach (...)

http://muzulmanki.blogspot.com/2008/11/muzumanka-m-niemuzumanin.html

Ciekawe, że w polskim tłumaczeniu Koranu Józefa Bielawskiego ten fragment wersetu został akurat pominięty:

2:221  I nie żeńcie się z kobietami, które czczą bożków, dopóki one nie uwierzą. Z pewnością wierząca niewolnica jest lepsza od kobiety czczącej bożków, choćbyście ją podziwiali. Oto ci, którzy wzywają do ognia. A Bóg wzywa do Ogrodu i do przebaczenia, za Jego zezwoleniem! On wyjaśnia Swoje znaki ludziom. Być może, oni się opamiętają!

Faktycznie znajduje się jednak np. w wersji angielskiej:

221. Do not marry idolatresses, unless they have believed. A believing maid is better than an idolatress, even if you like her. And do not marry idolaters, unless they have believed. A believing servant is better than an idolater, even if you like him. These call to the Fire, but God calls to the Garden and to forgiveness, by His leave. He makes clear His communications to the people, that they may be mindful.

Zakładając wierność tłumaczenia wersji angielskiej z arabskiego mamy dokładną symetrię odnośnie płci: Nie poślubiajcie bałwochwalczyń (...) Nie poślubiajcie bałwochwalców (...)

Pomimo tej oczywistej symetrii w wersecie 2:221 większość interpretatorów Koranu stoi na stanowisku, że muzułmanki mogą poślubiać tylko muzułmanów, zaś muzułmanie mogą poślubiać muzułmanki, chrześcijanki lub żydówki. Wspierają się wersetem 5:5.

5:5       Dzisiaj są wam dozwolone dobre rzeczy; dozwolone wam jest pożywienie tych, którym została dana Księga; a wasze pożywienie jest im dozwolone. I kobiety cnotliwe spośród wierzących, i kobiety cnotliwe spośród tych, którym została dana Księga przed wami, jeśli daliście im należny posag jako ludzie uczciwi, a nie rozpustni, biorący je sobie jako nałożnice. A ktokolwiek odrzuca wiarę, to jego działanie jest daremne i on w życiu ostatecznym znajdzie się wśród tych, którzy ponieśli stratę.

Werset 2:221 mówi o bałwochwalcach i jest symetryczny wobec obu płci. Nie można więc interpretować go jako zakazu małżeństw z religiami „Księgi” czyli chrześcijanami i żydami. Rozszerzająca interpretacja w odniesieniu do jednej płci jest nadużyciem. Naturalnie mężczyźni mają być bardziej uprzywilejowani i mieć większą swobodę wyboru. Polskie muzułmanki – konwertytki  rzecz jasna taką dyskryminację z fundamentalistycznym zachwytem akceptują.

Natomiast werset 5:5 zezwala muzułmanom na małżeństwo z chrześcijankami i żydówkami, ale nie zakazuje takiego małżeństwa muzułmankom. Naturalna wydaje się interpretacja rozszerzająca: to co nie jest zakazane, jest dozwolone. Zachowana byłaby symetria i wzajemny szacunek płci.

Kościół Katolicki zajmuje bardziej realistyczne stanowisko:

 KKK 1635 (...) W przypadku różnicy religii do ważności małżeństwa wymagana jest wyraźna dyspensa od przeszkody. Zezwolenie lub dyspensa zakłada, że obie strony znają cele oraz istotne właściwości małżeństwa, oraz że strona katolicka potwierdza swoje zobowiązanie, znane również wyraźnie stronie niekatolickiej, iż zachowa swoją wiarę i zapewni chrzest oraz wychowanie dzieci w Kościele katolickim.

W Polsce problem jest na razie raczej teoretyczny, ale znalazłem ciekawy raport z Europy Zachodniej:

W Wielkiej Brytanii wzrasta liczba muzułmanek wbrew zaleceniom ich religii poślubiających niewiernych. Jest ponad 22.000 takich małżeństw. Kobiety te są często wykluczane ze swoich rodzin i społeczności, a niektóre spotykają się nawet z przemocą. Obecnie następuje jednak przełom – niektóre grupy muzułmańskie i chrześcijańskie nawołują do zaakceptowania małżeństw mieszanych. Ukazany jest przykład szczęśliwego małżeństwa muzułmanki i chrześcijanina, którzy znaleźli imama, stojącego na stanowisku, że taki związek jest możliwy. Natomiast grupa wiodących imamów z Wielkiej Brytanii wzywa do zaakceptowania rzeczywistości. Wprawdzie nadal uznaje takie małżeństwa za niewłaściwe, ale zaleca współczucie i pomoc. Rada Współpracy Chrześcijańsko- Muzułmańskiej wydała dokument, który formułuje trzy zasady w odniesieniu do małżeństw mieszanych: współczucie, odrzucenie przemocy, nie wywieranie nacisku w celu konwersji.

http://www.aljazeera.com/news/europe/2012/12/201212281265527415.html

Ponieważ rola islamu w Europie nieuchronnie wzrasta, warto podejmować działania w celu współtworzenia sensownej europejskiej wersji islamu. Islamiści powiedzą, że islam jest tylko jeden. Naturalnie, ale każdy widzi odmienność wersji np. tureckiej od afgańskiej. Możemy obawiać się, że następujący w Wielkiej Brytanii przełom w kwestii małżeństw mieszanych to tylko podstępna taktyka islamistów takija, mająca uśpić naszą czujność. Z drugiej jednak strony „kropla drąży kamień” – wzajemny wpływ obu kultur może przynieść pozytywne skutki. Na pewno nie dotyczy to naszych muzułmanek – konwertytek. Trudno się oprzeć wizji załadowania ich do worów z wycięciem na oczy i wyeksportowania do Afganistanu.

Uratowały go nietoperze

We wpisie „Ofiary postępu” przedstawiłem degenerację i upadek ruchu hipisów w USA. Także i w Polsce po okresie inspiracji duchową i obyczajową wolnością, ekspresyjną muzyką, malowniczym strojem nastąpiło w latach siedemdziesiątych poprzedniego wieku załamanie związane z problemem narkotykowym. Starsi Polacy pamiętają smętne postacie hipisów żebrzących na ulicach, kłujących się brudnymi strzykawkami.

Swoboda obyczajowa stawała się bramą do nałogu. Przyjaciel – nazwę go R. - podzielił się wspomnieniami z obozu pracy w latach PRL-u. Ówczesne władze komunistyczne wywoziły młodzież do lasów mazurskich, aby nauczyć ją pracy fizycznej dla dobra proletariackiej ojczyzny. Kilka klas licealnych znalazło się w środku lasu, z daleka od jakiejkolwiek osady. Większość zakwaterowano w budynku hotelu robotniczego. Wychowawcy przezornie odizolowali hipisów umieszczając ich na poddaszu oddalonego budynku. R. zainteresowany kulturą hipisów odwiedzał ich grupę wieczorami. Na obszernym, mrocznym poddaszu panował tajemniczy nastrój. Rozlegał się dźwięk gitary i melodyjny śpiew. Poczucie elitarności, wspólnoty i niezależności. Wychowanego w obyczajowej czystości i socjalistycznej pruderii R. zafascynowały przejawy nieskrępowanej ekspresji seksualnej panującej w grupie. Zainteresował się zwłaszcza szczupłą, ciemnowłosą hipską. I chyba ze wzajemnością. Ale postawiła mu warunek – będę należeć do ciebie, jeśli ty będziesz należeć do nas. To „należenie” miało polegać na przyjęciu zastrzyku z narkotykiem. Zadurzony R. zaczął zastanawiać się nad tym krokiem – podwójnej: seksualnej i narkotykowej inicjacji. Jak dziś wspomina, uratowały go nietoperze. Podczas jednej z pierwszych jego wizyt demoniczny przywódca hipisów pokazał mu zamieszkującą w najbardziej mrocznej części strychu kolonię tych latających ssaków. W jaskrawym świetle latarki otwierały pyszczki i groźnie wyszczerzały zęby. Rzędy zębów błyszczały jak białe igiełki. Zęby nietoperzy skojarzyły mu się z igłami zastrzyków narkotykowych: Hipisi – narkotyki – igły – zęby nietoperzy. Dokonał wyboru i przestał odwiedzać poddasze.

Zaciekawiło mnie, czy koniec polskiego ruchu hipisów, który nastąpił w latach osiemdziesiątych był definitywny. Okazuje się, że nie. Przetrwało środowisko, które określić można jako hipisi chrześcijańscy.

Wpływ, wraz z innymi uwarunkowaniami, na przekształcenie się ruchu w istniejący obecnie, jako najbardziej widoczna grupa, miało pojawienie się księdza Andrzeja Szpaka. Pojawił się wśród hipisów, pod koniec 1975 roku. Uwypuklając istniejące w ruchu od samego początku idee religii chrześcijańskiej. Ksiądz Andrzej, znany również jako "Szpak", stopniowo zaczął tworzyć wewnątrz ruchu "szpakowskie" środowisko chrześcijańskie. W 1978 roku grupa hipisów zaproponowała mu utworzenie i zorganizowanie hipisowskiej pielgrzymki.

http://www.hipisi.pl/page.tresc.pl.40.html

Przed szczytem jasnogórskim ustawiają się w ogromną pacyfkę, a do kaplicy Matki Bożej Częstochowskiej wbiegają z okrzykiem "Mamo!". Tańczą przy bębnach, modlą się przy ołtarzu z plecaków. Pielgrzymka młodzieży różnych dróg wyruszy 31 lipca - tym razem z czeskiego sanktuarium Zlate Hory.

Pielgrzymka hipisów do sanktuarium maryjnego na Jasnej Górze jest światowym ewenementem. Nigdzie indziej ruch hipisowski nie praktykuje tego rodzaju religijnych spotkań.

Pierwsza pielgrzymka odbyła się w 1979 roku, hipisi szli jako grupa biało-czarna warszawskiej pielgrzymki akademickiej - "siedemnastki", ale po trzech latach wyproszono ich ze względu na niezdyscyplinowanie i niebezpieczeństwo "demoralizowania" innych pielgrzymów.

Zaczęli więc chodzić sami, własną trasą, prowadzeni przez salezjanina, ks. Andrzeja Szpaka. (...). Mimo trudności, kiedyś często także ze stron władz komunistycznych, hipisi wędrują na Jasną Górę nieprzerwanie od 26 lat.

Znakiem rozpoznawczym pielgrzymki jest nie tylko niezwykły strój i zachowanie hipisów, ale także obraz Jezusa Miłosiernego, który niesiony jest na czele pielgrzymki. Podczas jednej z wędrówek w latach 80. ks. Szpak zatknął ten obraz na polu makówek, które rosło pod wsią, gdzie pielgrzymi mieli nocleg. Obraz miał chronić nie tyle makówki, co samych hipisów, przed zbyt silną pokusą.

Na pielgrzymce wiele osób składa ślub porzucenia nałogów: alkoholu, papierosów, narkotyków. Nawet ks. Szpak złożył kiedyś obietnicę abstynencji. - W tym procesie niezwykle ważna jest wiara - podkreśla ks. Szpak. - Znam przypadki, gdy narkomani wychodzili z nałogu dzięki dziewczętom, w których się zakochiwali. Ale jeśli oboje nie oparli swojej miłości na Bogu, zawsze kończyło się to źle. Ok. 80 proc. dziewcząt, które zakochały się w narkomanach, zaczyna brać narkotyki. Tylko wiara w Boga może ocalić tych młodych ludzi - twierdzi salezjanin.

http://www.doziemiobiecanej.pl/notka/280/hipisi-po-raz-26-wyruszaja-na-jasna-gore/

Jako katolik powierzchowny daleki jestem od formułowania jakichkolwiek opinii teologicznych, podzielę się więc tylko osobistą impresją, iż Jezus miał w sobie coś z hipisa – wędrówka, niezależność od autorytetów i biurokracji, afirmacja miłości, preferowanie kontaktów z prostymi ludźmi. I Jezus przyszedł im z pomocą, pomagając części środowiska hipisów odnaleźć lepszą drogę.

Pro-Life, Pro-Choice, Pro-Death

W tytule użyłem popularnych nazw pochodzących z języka angielskiego: Za Życiem, Za Wyborem, Za Śmiercią – chodzi naturalnie o stosunek do aborcji. Zdarzało mi się wchodzić w spór z prominentnymi przedstawicielami / przedstawicielkami nurtu postępowo-liberalnego, którzy negowali moją tezę: Pro-Choice = Pro-Death. Głównym ich argumentem było to, iż aktywistki Pro-Choice nie chodzą po ulicach i nie zmuszają kobiet do aborcji.

Po zastanowieniu przyznaję im rację. Nie będę prowadzić rozważań abstrakcyjno-filozoficznych, ale zdefiniuję konkretny model: Załóżmy, że funkcjonuje organizacja Pro-Choice której jednym z celów jest zapewnienie kobietom prawa do wyboru – dokonać albo nie dokonać aborcji. Jeśli efektem działania tej organizacji jest zmniejszenie liczby aborcji to można ją określić jako Pro-Life. Jeśli efektem działania jest zwiększenie liczby aborcji, czyli zabitych płodów, to można ją określić jako Pro-Death. Poniżej podam trzy przykłady.

1) Wyobraźmy sobie, że jesteśmy w Chinach:

Do zdarzenia doszło 2 czerwca 2012 r. w okręgu Zheping w prowincji Shanxi w Chinach. Pod nieobecność męża Feng Jianmei, do ich domu wtargnęło 20 umundurowanych mężczyzn, którzy pobili 23-letnią kobietę będącą w 7. miesiącu ciąży oraz siłą zaprowadzili ją do pobliskiego szpitala. Tam została skrępowana i zawieziona na salę operacyjną, gdzie wykonano na niej aborcję a następnie ciało martwego dziecka położono na łóżku obok matki. Rodzina ciężarnej kobiety nie była w stanie zapłacić grzywny za „nielegalne dziecko” (Chińskie prawo pozwala na posiadanie tylko jednego dziecka mieszkańcom miast, małżeństwa wiejskie mogą zaś mieć dwoje dzieci pod warunkiem, że pierwsze dziecko jest dziewczynką) w wysokości 40 tys. juanów (około 30 tys. złotych). Zdjęcie tej makabrycznej sytuacji na swych portalach umieszczają liczne organizacje obrońców życia.

W Chinach codziennie dokonuje się około 35 tys. przymusowych aborcji.

http://blog.pro-life.pl/wstrzasajaca-tragedia-przymusowa-aborcja-w-chinach/

Jeśli aborcja jest przymusowa, to działający w Chinach ruch chiński Pro-Choice walcząc o zmianę bestialskiego prawa i pomagając kobietom w dokonaniu także niezgodnego z prawem wyboru, czyli uratowania dziecka byłby ruchem Pro-Life. W tym wypadku więc zdecydowanie Pro-Choice = Pro-Life.

2) Znalazłem amerykańską organizację http://www.prochoice.com/ która jest przykładem bezstronnego i wyważonego podejścia. Kobiecie, która ma problem z niechcianą ciążą podaje informacje w trzech segmentach: rodzicielstwo, adopcja, aborcja. W pierwszym segmencie podaje np. listę szkół zapewniających opiekę uczennicom w ciąży, w segmencie drugim omawia możliwości przekazania dziecka do adopcji, zaś w ostatnim informuje o możliwych zagrożeniach zdrowotnych związanych z zabiegiem aborcji, np. silne krwawienia, problemy z przyszłą ciążą, bezpłodność, ciężka infekcja, rozwój raka piersi, problemy psychologiczne, śmierć. W tym przypadku bezstronna organizacja Pro-Choice -  ani Pro-Life, ani Pro-Death.

3) I wreszcie „Federa” Wandy Nowickiej.

W 1990 była współzałożycielką Stowarzyszenia na rzecz Państwa Neutralnego Światopoglądowo Neutrum. W 1992 była wśród założycieli Federacji na rzecz Kobiet i Planowania Rodziny, została przewodniczącą tej organizacji. Współpracowała z holenderską Fundacją Kobiety na Falach, w 2003 inicjowała wizytę statku Langenort (pełniącego rolę gabinetu aborcyjnego) we Władysławowie.

Brała udział w zakładaniu Społecznego Komitetu Organizacji Pozarządowych Pekin 1995. Pełniła funkcję koordynatorki sieci regionalnej ASTRA (Central and Eastern European Women's Network for Sexual and Reproductive Health and Rights). (...) W 2005 odebrała nagrodę 100 tysięcy funtów od Fundacji Sigrid Rausing dla sieci ASTRA za wyróżniające się przywództwo.

W 2009 Wanda Nowicka skierowała prywatny akt oskarżenia przeciwko działaczce katolickiej Joannie Najfeld, zarzucając jej pomówienie w związku z wypowiedzią: Organizacja pani Nowickiej jest częścią międzynarodowego koncernu, największego w ogóle, providerów aborcji i antykoncepcji. Pani po prostu jest na liście płac tego przemysłu. W 2011 sąd rejonowy w pierwszej instancji uniewinnił Joannę Najfeld od popełnienia tego czynu. W uzasadnieniu orzeczenia wskazano na fakt kierowania przez Wandę Nowicką organizacją otrzymującą dotacje od międzynarodowego koncernu farmaceutycznego produkującego środki antykoncepcyjne oraz międzynarodowej organizacji pozarządowej zajmującej się produkcją i dystrybucją przyrządów przeznaczonych do wykonywania zabiegów przerywania ciąży. W 2012 sąd II instancji utrzymał w mocy zaskarżony przez Wandę Nowicką wyrok.

http://pl.wikipedia.org/wiki/Wanda_Nowicka

Federacja na rzecz Kobiet i Planowania Rodziny – związek organizacji pozarządowych działający na rzecz praw człowieka, w szczególności prawa kobiet do decydowania o tym, czy i kiedy mieć dzieci. (...)

Organizacja w latach 2004-2010 była wspierana finansowo m.in. przez firmę G. R. produkującą leki wczesnoporonne oraz organizację IPAS, producenta narzędzi stosowanych w zabiegach aborcji, które zlecały jej prowadzenie kampanii promujących jej produkty.

http://pl.wikipedia.org/wiki/Federacja_na_rzecz_Kobiet_i_Planowania_Rodziny

Skoro Federa walczy o nieograniczone prawo do aborcji, to logiczne jest, że realizacja tego celu spowodowałaby zwiększenie liczby aborcji. Zakaz prawny powoduje utrudnienia w przeprowadzaniu tych zabiegów i zmniejsza ich ilość. Mamy więc argument za określeniem tej organizacji jako Pro-Death.

Niewątpliwie żadna propaganda pro- ani anty-aborcyjna nie wywrze wpływu na kobiety, które nie są w ciąży, albo które są w ciąży i chcą mieć dziecko. Ale z jakim oddziaływaniem propagandowym ze strony Federy spotka się kobieta, która jest w niechcianej ciąży i zastanawia się, co zrobić? Zajrzyjmy na ich stronę:

Aborcja (...)

3          Rozmowy o aborcji są potrzebne (...)

5          CBOS: 47 proc. Polaków popiera prawo do przerywania ciąży (...)

8         Można być katoliczką / katolikiem i popierać prawo kobiety do decydowania o własnym ciele

9          Życie dla płodów - śmierć dla kobiet! (...).

11        Zakaz aborcji = śmierć kobiet. Nie bądźmy obojętni! (...)

13        Przełomowy wyrok Trybunału w Strasburgu w sprawie R.R. przeciwko Polsce!

14        Raport. Polskie sprawy dotyczące łamania praw reprodukcyjnych kobiet przed Trybunałem w Strasburgu (...)

20       Bezpieczne przerywanie ciąży (...)

23       'O godność kobiety' - II Trybunał w sprawie prawa kobiet do samostanowienia 2004 (...)

Historie kobiet

Federacja przypomniała również na swojej stronie historie kobiet, które przerwały ciążę, zamieszczone w publikacjach „Piekło kobiet – Historie współczesne”, oraz „Piekło kobiet trwa…”. Rozpoczęła również akcję pt. „Moja aborcja”, która ma na celu uświadomić posłom, że ciąża może stanowić prawdziwy dramat życiowy kobiety i jej bliskich. W ramach akcji zachęcamy kobiety do przesyłania nam swoich historii. (...)

Happening

Porozumienie Kobiet 8 Marca zorganizowało happening pod Sejmem pod hasłem „Życie dla płodów – śmierć dla kobiet”. Na przyniesionych przez uczestników planszach widniały takie napisy, jak: „Mamusiu dziękuję, że mnie osierociłaś”, „ Chcemy umierać za nasze płody”, „Bądź mężczyzną poświęć życie swojej żony”, „Oddaj życie za embriona, a będziesz błogosławiona” itp. Przeciwnicy zakazu aborcji wyrazili w ten sposób swój sprzeciw wobec dalszych prac Sejmu nad projektem zmiany ustawy. (...)

http://www.federa.org.pl/index.php?option=com_content&view=category&id=76&Itemid=157

Nie jest to bezstronne wezwanie do dokonania racjonalnego wyboru, lecz jawna propaganda pro-aborcyjna. Aborcja przedstawiana jest jako atrybut wolności i godności kobiety, podkreśla się, że jest medycznie bezpieczna. Demonizuje się płody i budzi do nich nienawiść. Płody prezentowane są jako przyczyna zniewolenia, hańby i śmierci kobiet. Federa jawi się zdecydowanie jako organizacja Pro-Death. Aborcjonistki wspierane są przez męskich lewackich hunwejbinów:

Gazeta Wyborcza "Aborcja albo życie", autor Jacek Żakowski

[...] Aborcja to zło. Tu nie ma w Polsce zasadniczego sporu. Choć różnie można do takiej oceny dochodzić i różnie to zło ważyć. Jednak po 20 latach aborcyjnych debat i doświadczeń mamy wystarczającą wiedzę, aby zrozumieć, że mieszanie zakazu aborcji z obroną życia poczętego jest tylko cyniczną retoryczną i polityczną sztuczką.

Im bardziej kto wierzy, że aborcja to zbrodnia, kilkutygodniowy płód to człowiek, a masowe stosowanie aborcji jest największym ludobójstwem w dziejach, tym bardziej jest podły i cyniczny, popierając ustawę, którą Sejm przesłał do komisji. Zwykłego obywatela, którego zdybano przy wyjściu z kościoła, aby podpisał się ''przeciw mordowaniu dzieci'', może w dużym stopniu rozgrzeszyć nieświadomość. Ale posłów nie. Biskupów nie. Księży nie. I inicjatorów kampanii - też nie. Jako profesjonaliści mają obowiązek nie tylko wiedzieć i rozumieć, ale też dzielić się wiedzą z resztą obywateli, którzy zwykle nie mają czasu ani głowy, by poznać i zrozumieć fakty.[...]

Dla feministek tego typu lewacy nie są jednak wystarczająco lewaccy i demaskują ich obłudę:

Wanda Nowicka zwróciła uwagę, że w Polsce nie istnieje debata publiczna na temat aborcji. Kazimiera Szczuka mówiła o manipulacjach stosowanych przez media,  wskazywała na język mediów informujących o kwestiach zabiegu przerywania ciąży. Jej zdaniem wielu rodzimych dziennikarzy, nawet tych nieprzychylnych prawicowym poglądom, przyznaje, że aborcja jest złem, z obawy o to, że oni i ich retoryka mogą zostać odebrane przez czytelników jako zbyt radykalne. Według Katarzyny Bratkowskiej, takie podejście szkodzi dyskursowi społecznemu zdecydowanie bardziej niż wypowiedzi polityków prawicy, opowiadających się za całkowitym zakazem aborcji.

Oprócz prawa czynnikiem powstrzymującym kobietę przed dokonaniem aborcji jest moralność. Lewaczki posuwają się do twierdzenia, iż jest to czynność obojętna pod względem moralnym. A może i słuszna – zabicie demonicznego, znienawidzonego płodu. A więc kolejny argument za Pro-Death.

Wydarzenia w Egipcie - przyszłością Europy?

Na początek informacja o sytuacji w Egipcie:

Mohamed Mursi, kandydat Bractwa Muzułmańskiego zwyciężył wybory prezydenckie w maju 2012 niewielką przewagą, wykorzystując podziały swoich przeciwników. Wbrew oczekiwaniom nie stał się marionetką w rękach armii, w sierpniu wymusił rezygnację wpływowego ministra obrony Mohameda Husseina Tantawiego, szefa sztabu Samiego Anana i kilku innych wyższych generałów. Można to interpretować jako przywrócenie cywilnej kontroli nad armią. Zaangażował się następnie w politykę regionalną, podróżował do Iranu, gdzie oskarżał prezydenta Syrii i wzywał do zakończenia wojny domowej w tym kraju. W listopadzie wraz z USA wziął udział w wynegocjowaniu zawieszenia broni pomiędzy Izraelem i Hamasem po tygodniu walk w Strefie Gazy, co zwiększyło jego autorytet na arenie międzynarodowej.

Jednak pod koniec listopada prezydent Mursi wydając dekret o zwiększeniu swoich kompetencji i ograniczeniu kontroli sądowej nad władzami wywołał największy kryzys polityczny od czasu rewolucji. 29 listopada liderzy zdominowanego przez islamistów zgromadzenia konstytucyjnego przeforsowali pospieszne przegłosowanie tymczasowej konstytucji. Prezydent zarządził zatwierdzenie konstytucji w referendum 15 grudnia. Proponowana ustawa zasadnicza spełnia niektóre żądania formułowane podczas rewolucji: nie daje prezydentowi pełni władzy, zwiększa rolę parlamentu, zakazuje tortur i aresztowania bez decyzji sądu. Jednocześnie spełnia niektóre postulaty opozycji: pozostawia znaczny zakres wpływów i przywilejów armii oraz nie wprowadza purytańskiego kodeksu obyczajowego, którego domagali się ekstremiści islamscy – Salafici.

Gwałtowny sprzeciw opozycji wywołała jednak nie analiza zapisów prawnych, ale kontekst w jakim zostały wprowadzone, sugerujący faktyczny powrót do władzy totalitarnej. Sędziowie odmówili uznania nowych przepisów i wezwali do strajku. Już 23 listopada w wielu miastach egipskich rozpoczęły się protesty uliczne i podpalenia siedzib partii rządzącej. Największe tłumy przeciwników zebrały się na Placu Tahrir w Kairze. Szóstego grudnia w starciach przeciwników i zwolenników prezydenta Mursiego zginęło 6 osób. Interweniowała armia oddzielając zwaśnione grupy.

Ofensywa legislacyjna obozu prezydenckiego zjednoczyła podzieloną dotąd opozycję: liberałów, zwolenników państwa świeckiego, stronników poprzedniego reżimu Mubaraka, oraz sprzymierzeńców rządów armii. Hasła opozycji to: żadnych negocjacji i rozmów dopóki Mursi nie odwoła swoich dekretów; sprzeciw wobec Bractwa Muzułmańskiego i państwa islamskiego. Problemem opozycji jest jednak brak wyrazistego lidera.

Żródła:

http://topics.nytimes.com/top/news/international/countriesandterritories/egypt/index.html

http://www.aljazeera.com/indepth/features/2012/11/20121127211041406206.html

Dlaczego przebieg wydarzeń w Egipcie jest istotny dla Europy?

Nasz kontynent poddawany jest intensywnej islamizacji. Masowa imigracja muzułmanów w połączeniu z ich wyższym przyrostem naturalnym oraz osłoną socjalną zapewnianą przez rządzących lewaków spowoduje w niedługim czasie osiągnięcie przez nich większości. Już teraz dzięki polityce multikulti polegającej na bezwzględnym tępieniu chrześcijaństwa, promowaniu islamu i pobłażaniu aktom agresji ze strony islamistów muzułmanie osiągnęli w Europie kulturową dominację. Państwa europejskie powtórzą drogę państw Bliskiego Wschodu i afrykańskich, w których chrześcijanie stanowiący historycznie większość znaleźli się w mniejszości.

Egipt jest najludniejszym państwem arabskim i regionalnym muzułmańskim mocarstwem, obok Turcji i Iranu. Ponieważ Europejczyków czeka przejście na islam lub pozostanie chrześcijańską mniejszością, jak Koptowie – sytuacja w Egipcie jest swoistym laboratorium naszej przyszłości.

Z punktu widzenia lewaków Arabska Wiosna to zwycięstwo demokracji, a jeśli demokracja przyniosła zwycięstwo islamistów, to można się tylko cieszyć. O możliwych konsekwencjach: pozbawieniu kobiet wszelkich praw i okutaniu w wory, rytualnych zabójstwach, wieszaniu pedałów itd. nie można wspominać, bo byłaby to „mowa nienawiści”, faszyzm i rasizm.

Z punktu widzenia prawicy nieuchronny jest scenariusz pesymistyczny, który już zaczął się realizować. Lewackie oszołomy wspierając demokrację w państwach arabskich wsparły islamistów. Islamiści realizują powrót do średniowiecza. Na przykład w Libii w podzięce za wsparcie w obaleniu Kadafiego zamordowano ambasadora USA.

W mojej ocenie sytuacja nie jest tak jednoznaczna. Główną przyczyną Arabskiej Wiosny była niewydolność ekonomiczna państw muzułmańskich, a nie brak demokracji. Bez demokracji narody te funkcjonowały od tysięcy lat. Grupki liberałów inicjujące rewolucje nie uzyskałyby wsparcia zdesperowanych milionów, gdyby nie ich niezadowolenie z ciężkiej sytuacji materialnej. Po rewolucji i obaleniu reżimów stanowiących odpowiednik naszego PO wyborcy poparli islamistów stanowiących odpowiednik naszego PiS. Jednak rządy islamistów nie spowodują poprawy sytuacji ekonomicznej. Zamiast tego spróbują wdrożyć islamski kodeks obyczajowy, prawo szariatu, igrzyska w postaci prześladowania wrogów islamu. Rozwój sytuacji w Egipcie pokazuje, że już na tym etapie znaczna część społeczeństwa sprzeciwia się tej polityce. Nie są fanami multikulti. Powrót do średniowiecza nie jest taki prosty nawet w społeczeństwie od ponad tysiąca lat muzułmańskim.

Istotne jest, czy społeczeństwo egipskie posiada wewnętrzną siłę i stabilność, która zapewni przetrwanie tego politycznego zawirowania. Swoje rewolucje przetrwały np. Francja i Rosja. Islamiści stanowią odpowiednik naszych lewaków – ich zwycięstwo może być tylko przejściowe. Oznacza rozkład i śmierć słabej i starej cywilizacji, ale na jej gruzach nieuchronnie rodzi się nowa, której jednym z pierwszych zadań musi być wyeliminowanie lewaków. Ten mechanizm powtarzał się wielokrotnie w historii.

Być może państwa arabskie jako pierwsze uporają się z islamistami i pomogą Europie zrobić porządek z naszymi lewakami i islamistami.

Ofiary postępu

Zaciekawiła mnie dyskusja na blogu Flavii poświęcona 70-tej rocznicy urodzin Jimiego Hendrixa i ruchowi hipisów. Poszukałem materiałów na ten temat. Wydaje się, że pewne schematy powtarzają się w historii. 755 lat przed kulminacją epoki dzieci kwiatów odbyła się słynna krucjata dziecięca.

Oprócz tego, że okazała się katastrofą, o Krucjacie Dziecięcej wiadomo niewiele. Domniemanym przywódcą wyprawy był chłopiec zwany Stefanem z Cloyes. (...) był pasterzem, a w roku 1212 osiągnął wiek dwunastu lat.

A maju roku 1212, chłopak zjawił się na dworze króla Francji Filipa, by powiedzieć mu, iż otrzymał od Chrystusa list, w którym ten nakazał mu zorganizować krucjatę. Nie zrobił najmniejszego wrażenia na Filipie, który kazał mu wracać do domu i przyjść ponownie, gdy dorośnie.

Niepomny pierwszej, oficjalnej klęski, Stefan wyruszył na wędrówkę po kraju, obwieszczając wszystkim dzieciom, że z boskiego polecenia zbiera armię, która odbije Jerozolimę z rąk niewiernych. Swym towarzyszom i zwolennikom powiedział też, że przebycie Morza Śródziemnego będzie proste, wody bowiem rozstąpią się i pod Boską tarczą, przejdą do Ziemi Świętej po morskim dnie. W niecały miesiąc, Stefan zebrał 30 tysięcy zwolenników - 30 tysięcy dzieci.

Krucjata Dziecięca była skazana na porażkę. Wiele dzieci nigdy nie pokonywało takich dystansów i dla wielu z nich taki wysiłek okazał się być morderczy. Podróż z Vendome do Marsylii dla wielu dzieci skończyła się tragicznie. Niektóre z nich umarły z wyczerpania. Wbrew przepowiedniom Stefana, morze nie rozstąpiło się i musiały je pokonać na okrętach. Siedem statków zabrało małych krzyżowców i tu kończą się oficjalne informacje.

Wiele lat później pewien ksiądz powrócił do Europy z północnej Afryki twierdząc, że spotkał kilkoro ocalałych z francuskiej krucjaty, podówczas już dorosłych ludzi. Kapłan twierdził, że dwa z siedmiu okrętów zatonęły, a pozostałe pięć porwali piraci, którzy sprzedali dzieci na targach niewolników Algierii i Egiptu, gdzie wysoce ceniono białe sługi. (...)

Niemiecka Krucjata Dziecięca również odbyła się w 1212. Jej 20-tysięczną rzeszę z kolei poprowadził chłopiec zwany Mikołajem. Marzył on o tym samym, co Stefan - chciał odbić Jerozolimę i zaanektować są dla chrześcijaństwa. (...) Wyprawa ruszyła na południe, by poprzez Alpy z Niemiec dotrzeć do Włoch, do Rzymu. Wiele dzieci umarło z wyziębienia. Niewielu dotarło do Stolicy Apostolskiej.

Papież wprawdzie pochwalił ich odwagę i dzielność, ale orzekł, iż "krzyżowcy" są zbyt młodzi, by porywać się na takie przedsięwzięcie. Większość powróciła zatem do Niemiec, ale podróż ponownie wygubiła tysiące. Niektórzy zaś zaokrętowali się w Pizie na statek do Ziemi Świętej. Co stało się z nimi - nie wiadomo.

http://www.paranormalne.pl/topic/21623-krucjata-dziecieca/

 

Można nakreślić socjologiczny schemat:

 

Charyzmatyczni i psychopatyczni liderzy kreślą wizję osiągnięcia szczęścia przez wybranych, pod ich przywództwem, w cudowny sposób, drogą na skróty. Zalecają  odrzucenie tradycji, dyscypliny, codziennej, mozolnej pracy i obowiązków. Znajdują tysiące fanatycznych zwolenników. Na początku poczucie wolności, wspólnoty, euforia. Na końcu katastrofa.

 

A teraz cytat o hipisach:

 

Leary (...) wraz z innym obywatelem amerykańskim – Alanem (Allen) Ginsbergiem (który rozpoczął swoją działalność już w 1953 r.), starali się przekonać młodzież do uprawiania wolnej miłości (w tym homoseksualnej) oraz zażywania narkotyków, przedstawiając to jako niezawodną receptę na oszałamiające szczęście. (...)

 

W sobotę 14 stycznia 1967 r. w Parku Złote Wrota (Golden Gate Park) w San Francisco odbyła się impreza określona przez organizatorów jako Zgromadzenie Wszystkich Plemion albo Stawanie się Człowieka. (...) głównymi animatorami tej imprezy byli Ginsberg i Leary (oraz Allen Cohen). Ci ludzie skorzystali ze sposobności do puszczenia w obieg kilku dalszych idei, stanowiących uzupełnienie ich dotychczasowych haseł. Najważniejszą z nich było twierdzenie, że tryb życia stanowiący dotąd wzór postępowania w amerykańskim społeczeństwie – pilna nauka w szkole, wytrwała praca i gromadzenie możliwie jak największego majątku osobistego jako miara powodzenia w życiu – to wyścig ogłupiałych i pozbawionych wszelkiej nadziei na prawdziwe szczęście szczurów. Takie postępowanie – pouczali młodzież – prowadzi wyłącznie do utrwalenia „systemu”, który ponosi winę za śmierć milionów niewinnych ludzi w Indochinach. (...)

 

Hipisi, pochodzący z grona uczniów i studentów, którzy odwrócili się plecami do beznadziejnie zepsutego ich zdaniem społeczeństwa i przerwali naukę, uznali, że ich jedynym wybawieniem (i wybawieniem dla świata) jest utworzenie społeczeństwa alternatywnego, zwanego kontrkulturą. (...)

 

Już w roku 1966 czyli w okresie formowania się pierwszych ogniw kontrkultury dotkliwą chorobą społeczną Ameryki stała się sytuacja nastoletnich uciekinierów i uciekinierek w wielkich miastach. Ich liczba w Nowym Jorku (największe skupisko) dochodziła do stu tysięcy. Żyli z tego, co zwykle dzieci ulicy na całym świecie; włamań i kradzieży oraz prostytucji. Amerykańska specyfika tamtych czasów polegała na masowym oferowaniu przez te zbłąkane dziewczęta i chłopców usług lesbijskich i homoseksualnych. Zaczepiali mężczyzn i kobiety w parkach i na skwerach. Już wkrótce te same metody zarabiania pieniędzy znalazły szerokie zastosowanie na styku dzielnic hipisów i dzielnic „normalnych”. Z tą różnicą, że ponad sprzedawanie własnego ciała hipisi przedkładali kradzieże i włamania. Policja już wkrótce zdała sobie sprawę, że te zjawiska przerastają jej możliwości i dała za wygraną. Dzielnice młodych gniewnych stały się idealnym żerowiskiem mafii. Ze strony policjantów i ogromnej większości zwykłych ludzi zaczęła narastać nienawiść do poszukiwaczy szczęścia, co mniej więcej oznacza po angielsku słowo hippies. Tym bardziej, że prócz opinii niedomytego anarchisty i sympatyka komunizmu już wkrótce do hipisa przylgnęła jeszcze jedna etykietka – maniakalnego mordercy.

 

22 listopada 1967 r. aresztowano niejaką Karolinę Metherd - hipiskę, narkomankę i wyrodną matkę, która w narkotycznym zamroczeniu zakłuła nożem swojego synka - niemowlaka. Zdjęcie tej zwyrodniałej, brzydkiej chłopczycy (ujęto ja w zakrwawionych dżinsach i koszulce z krótkimi rękawami) obiegło Stany i świat. Po raz pierwszy ukazał się obraz podkultury hipisów jako krwawych szaleńców, przeżartych przez narkotyki.

 

8 sierpnia 1969 r. w willi sławnego reżysera i aktora Romana Polańskiego w Hollywood, dokonano barbarzyńskiego mordu na jego ciężarnej żonie - aktorce Sharon Tate oraz jej gościach i domownikach (sam Polański przebywał w tym czasie w interesach w Europie). Maniakalni mordercy pozostawili na ścianie krótkie uzasadnienie swojego czynu: „Świnie to wy!”. Tym słowem określano w najbardziej radykalnych środowiskach kontrkultury ludzi zamożnych, nie chcących podzielić się swoim bogactwem z naprawiaczami świata. Po wielu miesiącach poszukiwań specjalne jednostki Federalnego Biura Śledczego (FBI) pojmały blisko dwustuosobową bandę (kobiety chodziły nago i należały do wszystkich) zupełnie oszalałych pod wpływem narkotyków radykalnych hipisów – rzeźników z willi Polańskiego – pod wodzą niejakiego Charlesa Mansona, który ogłosił się mesjaszem.

http://www.konflikty.pl/a,685,Czasy_najnowsze,Anioly_piekiel_i_hipisi_nocy._Ruch_hipisowski.html

Zgodność ze schematem nakreślonym dla krucjaty dziecięcej. Tylko inne hasła. Ci pierwsi walczyli o wiarę i miłość, ci drudzy o pokój i miłość. Fanatyczni bojownicy gardzący prozaicznym, nudnym i pospolitym społeczeństwem kończą jako żebracy i dziwki.

Także i dziś nie brakuje kandydatów na przywódców nowych krucjat. Warto spojrzeć na nich krytycznie.