Synod o rodzinie - weto dla zboczeńców

W Watykanie odbył się Synod Biskupów o rodzinie. Synod jest instytucją doradczą. Nie podejmuje decyzji, ale uchwala wnioski większością kwalifikowaną dwóch trzecich.

Dokument posynodalny - Relatio Synodi - którego treść ogłoszono 18 października, przyjęto nie całościowo, ale głosując oddzielnie nad każdym z 62 jego punktów.

Najwięcej zastrzeżeń obecnych wywołały punkty 52-56, dotyczące stanowiska Kościoła wobec rozwiedzionych i homoseksualistów. Stosunkowo najniższą aprobatę zyskał punkt 52., mówiący o możliwości dopuszczenia do Eucharystii rozwodników, którzy powtórnie zawarli związki małżeńskie: poparło go 104 ojców synodalnych, podczas gdy przeciw było 74. Dyskusyjny okazał się też następny punkt, nawiązujący do tej samej tematyki, za którym głosowało 112, a przeciw było 64, podobnie jak punkt 55 (o opiece duszpasterskiej nad homoseksualistami): 118 do 62.

Komentując wyniki głosowania i sam dokument dyrektor Biura Prasowego Stolicy Apostolskiej ks. Federico Lombardi SI zwrócił uwagę, że wspomniane wyżej trzy punkty z najniższą aprobatą uzyskały większość nie kwalifikowaną, ale względną.

http://www.deon.pl/religia/kosciol-i-swiat/z-zycia-kosciola/art,20303,dokument-posynodalny-przyjeto-niejednomyslnie.html

Zablokowanie liberalizacji wobec rozwodników i homoseksualistów jest sukcesem konserwatywnego nurtu Kościoła, którego przedstawicielem jest nasz arcybiskup Gądecki:

Relacjonując obrady synodalne, abp Gądecki zwrócił szczególną uwagę na konieczność poszanowania tradycji i wcześniejszego nauczania Kościoła na temat rodziny i małżeństwa. 

– Nauczanie o małżeństwie i rodzinie nie zrodziło się na tym synodzie, tylko trwa tak długo, jak trwa Kościół

- Naszym głównym zadaniem duszpasterskim jest wsparcie rodziny, a nie uderzanie w nią – mówił metropolita poznański (...)

http://gosc.pl/doc/2210381.Abp-Gadecki-podsumowuje-synod

Papież Franciszek wezwał do rozsądku i umiarkowania, ostrzegając zarówno skrajnych konserwatystów, jak i liberałów:

- Pokusa, przemienienia kamieni w chleb, aby przerwać długi, ciążący i bolesny (por. Łk 4,1-4), a także przemienienia chleb w kamień, by rzucić nim na grzeszników, słabych i chorych (por. J 8,7), to znaczy, aby przekształcić go „w ciężary nie do uniesienia” (Łk 11, 46).

- Pokusa, aby zejść z krzyża, aby zadowolić ludzi, a trwania na nim, żeby wypełnić wolę Ojca; pochylenia się przed duchem tego świata, zamiast go oczyścić i nagiąć do Ducha Bożego.

http://gosc.pl/doc/2208469.Papiez-Kosciol-nie-leka-sie-wielkich-wyzwan-wspolczesnosci

Religie potrafią bardzo silnie ingerować w kwestie obyczajowe, czego współczesnym przykładem jest islam. Głównym przesłaniem tej religii stała się kontrola obyczajowa. Muzułmanie mogą cieszyć się takimi atrakcjami jak na przykład chłostanie kobiet za nieodpowiedni strój, kamienowanie kobiet za flirt, wieszanie homoseksualistów.

Obyczajowość to nie moralność. Zasada moralności: nie czyń drugiemu, co tobie niemiłe ma charakter uniwersalny. Obyczajowość zmienia się w czasie i jest inna w różnych kulturach, ma charakter umowny. 100 lat temu w Europie dziecko pozamałżeńskie było hańbą dla kobiety, obecnie taka sytuacja jest akceptowana. Nasz konserwatywny podróżnik Cejrowski zaproszony przez Indian na wieczorne spotkanie nie wahał się założyć obowiązkowego tam stroju – brak ubrania, oprócz owinięcia penisa liściem i podwiązania lianą.

Współczesny świat jest tak wypełniony przez naukę, technikę, media, że mogłoby się wydawać, że nie potrzebuje religii. Wiele osób czuje się jednak zagubionych w tym matriksie i potrzebuje wsparcia. Konwersje na totalitarny obyczajowo islam są jednak wyjątkami. Praktyka religijna we współczesnej Europie powinna skoncentrować się na kwestiach wiary, moralności, wsparcia psychologicznego, doskonalenia duchowego, a nie na teologii oraz kontroli obyczajowości.

Wzorzec obyczajowości wymagany przez Kościół Katolicki był w Europie społecznym standardem do połowy poprzedniego wieku. Współczesne społeczeństwo funkcjonuje pomimo powszechności antykoncepcji, współżycia pozamałżeńskiego, rozwodów, konkubinatów, tolerowania homoseksualistów. Kontrast teorii głoszonej przez Kościół i społecznej praktyki jest tak drastyczny i szokujący, iż powoduje w społecznej świadomości ograniczenie funkcji, roli i misji religii do kilku zakazów obyczajowych, które wypierają kwestie wiary i moralności. Chrześcijaństwo staje się w tym sensie łagodniejszą formą islamu. Większość wiernych nie mając wpływu na zmiany interpretacji doktryny żyje jakby coraz bardziej obok oficjalnej praktyki Kościoła. Nie buntują się, pełni pokory próbują w swoim sumieniu pogodzić sprzeczności, albo też nie poświęcają kwestiom religijnym uwagi.

Z drugiej strony konserwatywna fiksacja obyczajowa Kościoła fascynuje i przyciąga zboczeńców, którzy z rozkoszą pokonaliby ten bastion. Marzą o ślubach pedalskich, zakonnicach z krzyżami w zadku. Nieustannie krytykują przypadki pedofilii kleru, ale tak obleśnie i namolnie, że jawnie przeziera z tego ekscytacja i zazdrość. Trudno sobie wyobrazić, jakie jeszcze robactwo może wypełznąć z ich lewackich mózgów.

Kolejny synod za rok powróci do kwestii rodziny. Mam nadzieję, że Duch Święty wskaże naszym biskupom rozsądne rozwiązanie tych problemów.

Genderyzm a islamizm

Dzisiaj w lewackim radiu RDC wysłuchałem rozmowy z genderystką profesorką Moniką Płatek. Wiodącym tematem była krytyka mody na młodość. Zadano pytanie: dlaczego kobieta, aby czuć się wartościowa, musi wyglądać młodo i atrakcyjnie. Dlaczego kobieta, która nie jest już młoda i piękna, czuje się bezwartościowa? Dlaczego kobieta w wieku na przykład 36 albo 61 lat, która przytyła, przekroczyła rozmiar 36-38, która ma zmarszczki, nie może być pewna i zadowolona z siebie, nie może siebie zaakceptować? Naturalnie profesorka Płatek i prowadząca rozmowę lewacka dziennikarka akceptowały siebie pomimo całkowitego nie spełniania wymogów młodości i urody. Ale dlaczego większość kobiet ulega temu imperatywowi? Wiedza gender daje oczywistą odpowiedź: Winni są mężczyźni. To oni dla swoich korzyści stworzyli mechanizmy kulturowe, które manipulują kobietami już od najmłodszego wieku. Czytają kolorowe czasopisma  i zamiast prawniczkami, naukowczyniami, ministerkami pragną zostać modelkami, celebrytkami, obiektami adoracji i pożądania seksualnego. Dla mężczyzn przydatność kobiet ogranicza się do roli seksualnej i służebnej i tak mają zostać wychowane.

Naturalnie akceptuję tezę, że o wartości człowieka nie przesądza młodość i uroda i powinniśmy do niedostatków w tym zakresie odnosić się z dystansem i zdrowym rozsądkiem. Jednak przypisanie przez gender „winy” za ten społeczny imperatyw spiskowi mężczyzn jest oczywistym absurdem. Dążenie kobiet do atrakcyjności seksualnej jest naturalnym socjobiologicznym instynktem. Kobiety które potrafiły skutecznie zadbać o swoją atrakcyjność łatwiej znajdowały wartościowych partnerów, miały więcej dzieci. Cecha „dążenia do atrakcyjności” przenoszona przez geny utrwalała się w kolejnych pokoleniach. Wystarczy wybrać się z kobietami do marketu. W większości przypadków niezmordowanie buszują po sklepach z odzieżą i kosmetykami, pomimo apeli znudzonych towarzyszących im mężczyzn. Kobiety upiększają się nie tylko dla mężczyzn, ale także same dla siebie, co można zaobserwować w grupach towarzyskich, czy zawodowych, w których dominują. Promowanie młodości i urody przez media to nie efekt spisku, ale faktu, że się to dobrze sprzedaje, bo jest na to zapotrzebowanie społeczne. Taka jest po prostu natura kobiet – pragną czuć się młodo, być piękne, dobrze ubrane, pragną seksu z odpowiadającymi im partnerami. Dlatego genderystki, które próbują uświadomić kobietom, że są zmanipulowane, które próbują rozpocząć walkę o wyzwolenie kobiet skazane są na pozostanie żałosną sektą. Ich lewackim poprzednikom – komunistom – udało się wyzwolić klasę robotniczą. Efekt znamy – gdyby ci robotnicy mogli, masowo uciekliby do państw kapitalistycznego wyzysku, narastający bunt, terror, bankructwo. Próby praktycznego wdrożenia ideologii niezgodnych z naturą ludzką skazane są na upadek.

Feministyczna ideologia gender definiuje więc  ideał kobiety zdefeminizowanej: rozczochranej, siwej, bez makijażu, pomarszczonej, otyłej, ubranej w workowate stroje. W założeniu ma się ten ideał przeciwstawiać spiskowi mężczyzn, ale w praktyce przeciwstawia się naturze kobiet.

Uderzyła mnie zbieżność głównego przedmiotu zainteresowań genderyzmu i islamizmu – kwestii kontroli nad kobietami.Istotą islamizmu jest utrwalenie panowania mężczyzn nad kobietami poprzez zmuszenie ich do odejścia od naturalnych zachowań. Kobiety w islamizmie nie mają prawa być piękne, kuszące, pewne siebie, pragnące seksu. Islamistyczny ideał kobiety to aseksualny potwór ukryty pod worem. Zadziwiające podobieństwo do opisanego wyżej ideału urody gender. Różnica obu ideologii polega na tym, iż celem islamistów jest zniewolenie kobiet przez mężczyzn, zaś celem genderystek wyzwolenie kobiet z niewoli mężczyzn. Cele przeciwstawne, ale metoda ta sama – zmuszanie kobiet do odejścia od naturalnych zachowań w imię ideologii.

Genderyzm w naszej cywilizacji pozostanie żałosną modą grupki lewackich kretynów, ale islamizm jest realnym zagrożeniem. Z satysfakcją śledzę doniesienia z frontu walki przeciwko islamistom w Iraku i Syrii. Kurdyjskie dziewczyny nie chciały stać się seksualnym łupem dżihadystów. Wstąpiły w szeregi kurdyjskich wojowników. Są nie tylko energiczne i wojownicze, ale starają się wyglądać atrakcyjnie. Niech natura zwycięży.

Dyskryminacja Cyganów w Polsce

Październikowa letnia pogoda zachęciła mnie do odwiedzenia Ciechocinka, w XIX wieku największego uzdrowiska na terenie rozbioru rosyjskiego (Królestwa Polskiego). W związku z dogodną komunikacją kolejową miasteczko to nazywano „przedmieściem Warszawy”. Także obecnie jest przyjemny dojazd autostradą A1. Do wizyty zachęcił mnie entuzjastyczny opis największego w Europie basenu solankowego w Dzienniku Toruńskim Nowości:

Ciechociński basen został otwarty w 1932 roku przez prezydenta Ignacego Mościckiego. W tym czasie dzieło architektów Romualda Gutta i Aleksandra Szniolisa było jedynym takim obiektem w Europie. Przez dziesięciolecia basen był wizytówką uzdrowiska niemal tak sławną, jak tężnie. 

Pomyślałem, że z rozkoszą zanurzyłbym się w leczniczej słonej wodzie i powdychał ożywczego powietrza z okalających basen tężni.

http://nowosci.com.pl/312099,W-przyszlym-tygodniu-basen-swiatlo-i-dzwiek-w-Ciechocinku.html

Najpierw zobaczyłem tężnie. Wstęp na kilkukilometrową ścieżkę za symboliczną opłatą.

Z słona góry konstrukcji spływa słona woda. Rzeczywiście czułem, jak z każdym krokiem słony powiew mnie uzdrawia.

Kilkukilometrowa konstrukcja służy w istocie do produkcji soli, która zbiera się w drewnianym korycie na dole. Wreszcie doszedłem do basenu.

Słabo widać przez te krzaki, ale są to niestety tylko ruiny basenu.

Fragmenty ruin ozdobione interesującymi malowidłami.

Nurtowało mnie pytanie, dlaczego to najważniejsze w XIX wieku polskie uzdrowisko, znakomicie rozwinięte w okresie międzywojennym, znajduje się obecnie w stanie bliskim ruiny. Wyjaśnił mi to sympatyczny starszy pan, z którym nawiązaliśmy rozmowę w kawiarni. Ciechocinek to także centrum kultury cygańskiej. Tutaj mieszka legendarny piosenkarz i kompozytor Don Wasyl, twórca zespołu Don Wasyl i Cygańskie Gwiazdy. W Ciechocinku odbywa się Międzynarodowy Festiwal Piosenki i Kultury Romów – największy cygański festiwal w Europie organizowany w Polsce od 1997.

http://tabory.pl/artysci-festiwal-romow-2013/

Według rozmówcy z kawiarni rząd w Warszawie dyskryminuje Ciechocinek właśnie dlatego, że stał się nieoficjalną stolicą i centrum kultury polskich Cyganów. Zrobiło mi się przykro. Myślę, że nasz rząd powinien zaprzestać rasistowskiej polityki.

Kazirodztwo - o jeden most za daleko dla profesora Hartmana.

Postępowa część społeczeństwa zna doskonale profesora Jana Hartmana, pełniącego rolę autorytetu moralnego, kierownika Zakładu Filozofii i Bioetyki Collegium Medicum Uniwersytetu Jagiellońskiego, przewodniczącego Krajowej Rady Politycznej partii Twój Ruch, w latach 2007–2013 członka (w tym od 2010 – wiceprezesa) Żydowskiego Stowarzyszenia B’nai B’rith Polska. Zawsze w pierwszym szeregu walki o postęp, walki z faszyzmem, antysemityzmem, kołtunerią. Ukończenie studiów na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim predestynuje go jednak szczególnie do zaangażowania na odcinku zwalczania Kościoła Katolickiego. Dla przykładu parę cytatów z jego znakomitego bloga w tygodniku Polityka:

Rekolekcje dla biskupa

Jesteś biskupem Kościoła katolickiego? Świetnie! Ten tekst jest przeznaczony właśnie dla Ciebie. Witaj. Nazywam się Jan Hartman. Mieszkam w Krakowie, jestem filozofem i zajmuję się trochę teorią polityki. (...)

Inaczej w przypadku katolicyzmu. Wielu ludzi myśli, że skoro katolicyzm jest religią większości, rządowi wolno stanowić prawa odzwierciedlające to, co katolicy uważają za prawo boże czy prawo naturalne, a więc przekonania i dogmaty kościoła. Tymczasem właśnie tego robić im nie wolno!

Jak widać, świeckość państwa polega na tym, że doktryny religijne (ani religii mniejszościowych, ani większościowej) nie mają wpływu na rządzenie i stanowienie prawa.

http://hartman.blog.polityka.pl/2014/07/29/rekolekcje-dla-biskupa/

Okazuje się, że pedofilów w sutannach jest dwudziestokrotnie więcej, niż twierdzili dotychczas! Nie jeden na tysiąc, lecz dwudziestu na tysiąc! Dwóch na sto! Jeden na pięćdziesięciu! Oznacza to ni mniej ni więcej, że po świecie grasuje 8260 księży pedofilów. To cała dywizja zboczonego wojska. Na Polskę przypada z tego statystycznie aż 570! Jeśli wierzyć papieskim ekspertom, z prawdopodobieństwem bliskim pewności mamy w Polsce ponad 500 księży pedofilów (XP)!

Jak daleko musi się jeszcze posunąć kryminalizacja kościoła, by rząd zaczął postrzegać tę organizację w sposób, na jaki zasługuje?

http://hartman.blog.polityka.pl/2014/08/23/alarm-570-ksiezy-pedofilow-idzie-po-nasze-dzieci/

Jak widać ofiarnie angażuje w zwalczanie zboczeńców w Kościele i w ogóle w zwalczanie zboczenia, jakim jest Kościół. Naturalnie nie kłóci się to z popieraniem postępu. Jego niedawny wpis blogowy pochwalający kazirodztwo okazał się jednak akcją „o jeden most za daleko”.  Konserwatywne społeczeństwo polskie nie potrafiło rozpocząć na ten temat dyskusji na poziomie, zdradzili nawet towarzysze z lewackiego Twojego Ruchu:

Prof. Jan Hartman został wykreślony z rejestru członków Twojego Ruchu. Powodem jest publikacja dotycząca kazirodztwa - poinformowało we wtorek wieczorem biuro prasowe TR.(...)

Jak podkreślał, jego celem było przekazanie tego, co "profesorowie etyki przy rządzie RFN podnoszą w kwestii kazirodztwa". Hartmana zainspirowała dyskusja, która w ostatnich dniach przetoczyła się w Niemczech po tym, jak tamtejsza Rada Etyki zaproponowała, aby zmienić prawo i odstąpić od karania kontaktów seksualnych między dorosłym rodzeństwem.

Na pytanie, czy jest autorem słów "jeśli udaje się powiązać harmonijnie miłość macierzyńską albo bratersko-siostrzaną z miłością erotyczną, to osiąga się nową, wyższą jakość miłości i związku", odparł, że to przytoczenie argumentu, który się pojawił w niemieckiej dyskusji. - Ten tekst jest referujący - stwierdził.

Zapytany o kolejny fragment, "w dobie skutecznej antykoncepcji czas postawić sobie pytanie: co właściwie może dziś służyć za usprawiedliwienie zakazu kazirodztwa?", odparł, że doktryna, która stoi za bardzo surowym traktowaniem kazirodztwa jest zupełnie niespójna ze współczesną doktryną prawną, bo z jednej strony podaje się argumenty religijne, a z drugiej eugeniczne, których nigdzie indziej się nie stosuje. - Chodzi o to, że dzieci z takich związków mogą urodzić się niepełnosprawne. Innym parom, które są zagrożone takim problemem się takich argumentów nie przedstawia - powiedział.

Zdaniem Hartmana burza wokół jego wpisu na blogu, "w pewnym sensie rozpoczęła dyskusję o kazirodztwie". - Ta dyskusja nas czeka, dotrze do nas tak czy inaczej - ocenił.

I dodał: - Okaże się, że jest bardzo dużo ludzi, rodzeństw przyrodnich, które żyją ze sobą, cierpią, bo są przestępcami.

http://www.tvn24.pl/wiadomosci-z-kraju,3/hartman-wyrzucony-z-twojego-ruchu-za-tekst-o-kazirodztwie-sms-od-palikota,473344.html

Warto podkreślić wątek „harmonijnego połączenia miłości macierzyńskiej z miłością erotyczną” w kontekście jego zaangażowania w zwalczanie pedofilii.

Na szczęście są jeszcze grupy lewackie, które solidaryzują się z profesorem Hartmanem. Oprócz niezawodnej profesor Magdaleny Środy jest to na przykład środowisko Krytyki Politycznej:

Daliśmy się zaszantażować konserwatywnej mentalności.

Jakub Dymek: Czy twoim zdaniem profesor Jan Hartman w swoim krótkim wpisie na temat kazirodztwa powiedział coś szokującego? Albo inaczej: coś, co usprawiedliwia późniejsze wydarzenia, od skandalu medialnego po wyrzucenie z partii i konsekwencje dyscyplinarne ze strony Uniwersytetu Jagiellońskiego?

Marta Konarzewska: Oczywiście, że nie. Ani Hartman nie powiedział nic szokującego, ani nie ma usprawiedliwienia dla dyscyplinarnych kroków podjętych przez Uniwersytet i wyrzucenia z partii politycznej. Więcej, nie ma w jego słowach nic niebezpiecznego politycznie i etycznie. Dlaczego? Bo gdy mówiąc „kazirodztwo” mamy na myśli dobrowolną relację erotyczną dwójki dorosłych osób, która nie krzywdzi żadnej z nich ani nikogo poza tą relacją, to otwieramy debatę, dla której powinno być miejsce. Trzeba sobie specjalnie „niebezpieczeństwo” i „zagrożenie” dopisać, jak w przypadku sprawy Hartmana, by to mogło oburzać.

To z lęku wzięły się uwagi takie, jak „nie wiem, co Hartman pije, a jak nie pije, to niech się napije i idzie spać". To oznaka tego, że czyjś świat zadrżał w posadach. Nic już nie mówmy, prześpijmy to! Oczywiście tak naprawdę lęk jest o to co zawsze, czyli że wraz ze zniknięciem zakazów zniknie możliwość ich przekraczania.

http://www.krytykapolityczna.pl/artykuly/rozmowa-dnia/20141003/konarzewska-dalismy-sie-zaszantazowac-konserwatywnej-mentalnosci

Nieodzownym argumentem jest zaznaczenie, że powodem oporu konserwatystów przed zboczeniami jest ich lęk.

Art. 201

Kto dopuszcza się obcowania płciowego w stosunku do wstępnego, zstępnego, przysposobionego, przysposabiającego, brata lub siostry, podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.

Rok     liczba postępowań wszczętych      liczba przestępstw stwierdzonych

2013   42       18

2012   40       21

2011    40       27

2010   46       135

2009  51        51

http://statystyka.policja.pl/st/kodeks-karny/przestepstwa-przeciwko-6/63502,Kazirodztwo-art-201.html

Atak homonazistów na piwo Ciechan

Przez kraj przetoczyła się fala wylewanego piwa Ciechan. Pechowym właścicielem browaru jest Marek Jakubiak.

Sięgnijmy do najbardziej wiarygodnego lewackiego źródła:

Jakubiak w niewybredny sposób komentował wypowiedzi polskiego boksera, który publicznie zadeklarował wsparcie dla środowiska LGBT. Michalczewski (a także Maja Ostaszewska, Maria Seweryn, Dorota Warakomska, Agnieszka Szulim) pojawił się niedawno na konferencji "Ramię w ramię po równość - LGBT i przyjaciele". Pozował do zdjęć z tabliczką "Jestem sojuszniczką osób LGBT, bo chcę żyć w kraju, w którym moi homoseksualni przyjaciele nie są dyskryminowani".

http://wyborcza.pl/1,75478,16684320,Bojkot_Ciechana_po_homofobicznych_wypowiedziach_szefa.html

Po paru dniach Marek Jakubiak, znany polski piwowar, skomentował tę akcję na portalu społecznościowym Facebook. - Boks podobno szkodzi i to jest niepodważalny dowód na to! Wiem, że to już niemożliwe, ale życzę ci Dariuszu mamusi z fujarką zamiast piersi, będziesz miał co ssać.

W sieci zawrzało. Praktycznie od razu pojawiła się grupa "Nie dla browaru Ciechan".

Sam Marek Jakubiak, gdy już nieco ochłonął, za swoje słowa przeprosił. - Nie było moją intencją krytykować nikogo w takich ostrych słowach, jednak zawsze w tematach dotyczących dzieci jestem bezkompromisowy. Pozostaję wierny swoim przekonaniom i podtrzymuję swój sprzeciw na popieranie adopcji dzieci przez homoseksualistów - tłumaczył na łamach portalu NaTemat.pl.

Przypomnijmy, że Jakubiak jest właścicielem grupy Browary Regionalne, gdzie prócz Ciechana znajdziemy także Lwówek, Bojanowo, Tenczynek oraz Biskupiec.

http://wroclaw.gazeta.pl/wroclaw/1,35771,16697606,Bojkot_piwa_Ciechan__W_internecie_huczy__Wroclaw_dolacza.html

Wiadomości tv obficie przedstawiały sceny wylewania piwa Ciechan przez rozentuzjazmowanych lewaków. Ja nie rozumiem dlaczego karane jest piwo i to dobre regionalne piwo. Piwo jest jak chleb i powinniśmy je szanować. To trud pracy rolników i robotników, pieczołowicie wytworzone zgodnie z tradycyjną recepturą. Dlaczego karane jest piwo za niefortunną wypowiedź właściciela – wypowiedź wygłoszoną pod wpływem emocji, którą wycofał i za którą przeprosił.

Niszczenie wytworów cywilizacji i kultury kojarzy mi się z inną sytuacją.

Lewacy dążą do zniszczenia polskich patriotów i polskiej kultury, tak jak poprzednio próbowali to uczynić hitlerowcy.

Powrót do demokracji sarmackiej?

Jesteśmy dumni z naszej demokracji – zasad prawa wyborczego: powszechności, równości, bezpośredniości. Z drugiej strony w każdym społeczeństwie naturalny jest rozkład inteligencji polityczno-ekonomicznej: mniejszość osób o wysokiej inteligencji i większość o niskiej. Dzięki zasadzie: każdy pełnoletni obywatel ma jeden głos głosy osób inteligentnych stają się nieistotne wobec przytłaczającej przewagi osób mniej inteligentnych. Mechanizm ten wykorzystują elity rządzące. Masami mniej inteligentnych steruje się poprzez system propagandowo-medialny. Partie polityczne realizują w zasadzie ten sam program: utrzymać się przy władzy, przy korycie, administrować – nie wprowadzać rzeczywistych reform, bo byłoby to społecznie kosztowne i niepopularne, masom zapewniać program socjalny, nieuchronny pomimo wysokich podatków deficyt budżetowy pokrywać nowymi pożyczkami. Partie polityczne wykorzystują instynkt rywalizacji politycznej wyborców masowych – zamiast kierować się swoim interesem politycznym i przyszłością kraju, obstawiają oni partie jak drużyny sportowe. Najważniejsze, aby moja drużyna wygrała – głos nie może się zmarnować. Kandydatów zamiast mądrych i kompetentnych wystawia się więc o dobrej prezencji, miłych, sympatycznych, złotoustych. Ważne, aby potrafili pięknie obiecywać. Nieprzypadkowo większość czołowych polityków w Polsce to humaniści.  Ludzie  w zasadzie zdają już sobie sprawę, że to tylko obietnice wyborcze. Partie systemowe różnią się więc tylko etykietkami, ale medialnie ukazują to jako dramatyczny konflikt, aby pobudzić wspomniany instynkt rywalizacji politycznej mas. Jedyny efekt wyborów to zmiana jednej partii systemowej na drugą, w praktyce realizowany jest ten sam program. Nie byłoby w tym nic złego, ale widzimy, że Polska i inne państwa demokracji zachodniej nieuchronnie osłabiają się ekonomicznie, politycznie i militarnie. Nasila się groźba zewnętrznej agresji i kolonizacji. Nasuwa się porównanie z kryzysem demokracji w Polsce w XVIII wieku, kiedy stała się ona atrapą, a realna władza przeszła w ręce magnaterii. Dzisiejsze elity rządzące to odpowiednik XVIII wiecznej magnaterii, doprowadzającej kraj do upadku. Polska była jednak w Europie liderem demokracji i uważam, że powinniśmy sięgnąć do tych doświadczeń. Przedstawię poniżej optymistyczne cytaty:

Polska szlachta zbierała się na sejmach walnych. Sejm zwoływany był przez króla. Przed rozpoczęciem obrad szlachta odbywała tzw. sejmiki przedsejmowe, w trakcie których byli wybierani jej przedstawiciele na sejm walny. Każdy szlachcic, wybierający się na sejm otrzymywał od swoich wyborców tzw. instrukcję, która mówiła mu jak powinien głosować i jakie stanowisko ma zająć w danej sprawie czy kwestii. Sejm walny składał się z tzw. trzech stanów sejmujących: z króla, senatu oraz z izby poselskiej. W skład senatu wchodzili państwowi dostojnicy (arcybiskupi, biskupi, wojewodowie, kasztelanowie). Izbę poselską tworzyli przedstawiciele szlachty wybrali na przedsejmowych sejmikach.

Demokracja szlachecka miała jak każda swoje wady i zalety. Do wad tego ustroju należy zaliczyć:

prawa polityczne przyznane tylko jednej warstwie – szlachcie

brak sformalizowania reguł obrad sejmowych

nie wprowadzenie zasady głosowania większościowego

Mimo to przez szereg lat działania tego ustroju, nie był on źle oceniany. Dopiero XVIII wiek przyniósł jakościowe zmiany. Zyskała wówczas duży wpływ na decyzje zapadające na sejmach walnych, a tym samym na politykę państwa, magnateria, czyli najbogatsza część stanu szlacheckiego. Zaczęło wówczas dochodzić do zrywania sejmów, co prowadziło do stopniowego rozkładu systemu politycznego. Konstytucja 3 Maja, uchwalona przez Sejm, oraz zmiany które zapowiadała, przyszły już za późno, by ustrzec Polskę o tragedii rozbiorów.

http://www.wosna5.pl/demokracja_szlachecka_i_rzeczpospolitej

Brak silnego króla nie oznaczał, że ustrój był wówczas chory. Przeforsowano w XVI w. ten układ, który zaprowadził Kazimierz Wielki: dominacja szlachty nad magnaterią. Polska stała się czołową potęgą europejską, apogeum osiągając u schyłku panowania Zygmunta II Augusta. Różnica między pogrążonymi w wojnach religijnych i nietolerancji ówczesnymi krajami europejskimi — a Polską, zbudowaną na tolerancji, która pozwalała na żyzny wzrost wszelkich innowacyjnych idei i koncepcji, była radykalna. Tym bardziej, że sukcesom polityczno-kulturowym towarzyszyły sukcesy gospodarcze. Po raz pierwszy wówczas Polacy zaczęli postrzegać swój kraj jako wzór dla całej Europy. (...)

Całkiem zrozumiale, że mając tak kwitnącą gospodarkę i jeszcze bardziej kwitnącą kulturę, coraz częściej postrzegano Polskę ponad innymi krajami Europy, jako wzór dla innych. Można oczywiście narzekać, że wciąż było wielu wykluczonych, wciąż istniało poddaństwo i wyzysk. W dobrach królewskich byli wolni chłopi. Tyle że był to zaledwie pewien etap rozwoju społeczno-kulturowego kraju, którego najważniejszą cechą był stały kurs rozwojowy. Poza tym, żaden inny ówczesny kraj nie dawał udziału we władzy tak dużej części społeczeństwa, jak polska demokracja szlachecka (ok. 10%). Dla porównania: Po Wiośnie Ludów Francji udało się „upowszechnić" prawo do głosu do poziomu 1%, podobnie w Niemczech. Znacznie dalej poszła Anglia, która w 1867 wprowadziła w życie Representation of the People Act, dzięki któremu liczba wyborców przekroczyła 3% społeczeństwa. Poziom demokracji szlacheckiej XVI w krajach europejskich osiągnięto dopiero w XX w. (...)

Obcokrajowcy dostrzegali w Polsce wybijający się ponad inne kraje poziom rozwoju, ale i wyższy poziom samej szlachty. W 1573 francuski poseł Katarzyny Medycejskiej do Polski, Jean de Montluc, w swych wrażeniach z podróży stwierdził, że polska szlachta "wybija się spośród wszystkich innych narodów", "szlachta polska przewyższa każdą inną jednością i bystrością", dodatkowo jest jej "więcej aniżeli we Francji, Anglii i Hiszpanii razem wziętych", podkreślił też, że "z uwagi na rozsadek i zręczność" szlachty panuje w Polsce zasada tolerancji religijnej, dzięki której "wzajemnie na się nie nastaje".

http://www.racjonalista.pl/kk.php/s,9628

Warto wspomnieć, że istotnym elementem tak obecnie chwalonej Konstytucji 3 Maja było ograniczenie cenzusu wyborczego – pozbawienie prawa wyborczego szlachty gołoty. Zdawano sobie sprawę, że uboga szlachta jest manipulowana przez magnaterię. Współcześnie mamy ten sam problem – masy wyborcze manipulowane przez elitę rządzącą – system partii politycznych. Dlatego stałym postulatem prawicy poza systemowej jest wprowadzenie cenzusu wyborczego: wykształcenia lub podatkowego. Cenzusowe ograniczenie liczby wyborców spowodowałoby zwiększenie ich średniego poziomu inteligencji polityczno-ekonomicznej, zmniejszenie ich podatności na manipulacje, zwiększenie szansy na wybór kompetentnych i odpowiedzialnych polityków, demokracja zaczęłaby rzeczywiście funkcjonować w długofalowym  interesie całego społeczeństwa. Wydaje się jednak, że wprowadzenie cenzusu wyborczego w egalitarnym, socjalistycznym społeczeństwie brzmi jak herezja i ma zerowe szanse.

Dlatego opierając się na doświadczeniach I RP proponuję naruszenie innej zasady prawa wyborczego – bezpośredniości. Byłoby to zdecydowanie mniej kontrowersyjne społecznie. W I RP posłów na Sejm wybierano w sejmikach. Sejmiki stanowiły organ pośredni. Proponuję, aby współcześnie połączyć funkcjonalnie wybory samorządowe z sejmowymi. Obywatele uczestniczyliby w powszechnych wyborach do rad narodowych. Natomiast prawo wyborcze w wyborach do sejmu – 2 lata po wyborach do rad narodowych – mieliby radni. Wprawdzie ubolewamy nad ciągle niskim poziomem naszych radnych, jednak ulega on stopniowej poprawie. Osoby te spotykają się z realnymi problemami i sposobami ich rozwiązywania, niekiedy posiadają koncepcje, program, inicjatywę. Radni byliby odpowiednikiem staropolskich sejmików. Ten mechanizm demokracji pośredniej spowodowałby, że kluczową rolę w wyborach do Sejmu pełniłyby osoby bardziej kompetentne i mniej podatne na manipulację. Jednocześnie nie naruszono by zasady powszechności prawa wyborczego

Koniec historii czy niezmienność natury ludzkiej

Pod koniec XX wieku Francis Fukuyama w książce „Koniec historii” uznał upadek totalitarnego systemu sowieckiego za koniec dotychczasowej historii. Miała nastąpić era liberalnej demokracji, brak konfliktów ideologicznych, rozwój gospodarczy. Wydarzenia ostatnich lat przeczyły tej tezie, ale przełomowe są przykłady z kilku  ostatnich miesięcy – agresja Rosji na Ukrainę i powstanie Kalifatu Islamskiego na terenach Syrii oraz Iraku.

Agresja Rosji to odrodzenie idei nacjonalizmu z przełomu XIX i XX wieku, która stała się przyczyną milionów ofiar I i II wojny światowej. Obywatelom Unii Europejskiej swobodnie przekraczającym granice, korzystającym z wolności handlu wojna w imię nacjonalizmu wydaje się upiornym absurdem. Po co walczyć, po co ponosić ofiary, jeśli skuteczniejsza jest rywalizacja i dominacja ekonomiczna? Czy dla Rosji, pomimo „buntu” Majdanu, długofalowo nie byłaby korzystniejsza współpraca ekonomiczna z Ukrainą? Przy przewadze Rosji nieuchronnie z czasem spowodowałaby dominację ekonomiczną i polityczną. Putin zirytowany obaleniem Janukowycza, które medialnie zdominowało zimową olimpiadę w Soczi uruchomił plan przejęcia Nowo-Rosji. Efekt nie jest imponujący – Rosja odzyskała Krym i część  Donbasu, za to nastąpiła faktyczna reaktywacja NATO, uświadomienie konieczności obrony wschodniej flanki przed podstępnym wrogiem, ale przede wszystkim przebudzenie nacjonalizmu ukraińskiego, skierowanego przeciwko Rosji. Obecna Ukraina jest militarnie słaba, ale pomimo strat terytorialnych to jedno z największych państw w Europie, z kilkudziesięciu milionami ludności. Rosja odniosła pyrrusowe zwycięstwo. Putin zdawal sobie z tego sprawę, do ostatniej chwili odwlekał bezpośrednią interwencję. Kombinował z „białym konwojem” pomocy humanitarnej. Ukraińcy nie zrozumieli, że to szansa na kompromis. Po zaangażowaniu w poparcie separatystów w Donbasie prezydent Rosji nie mógł pozwolić sobie na ich rozgromienie przez ukraińską operację antyterrorystyczną, to oznaczałoby jego polityczny koniec we własnym kraju. Co innego, gdyby Ukraińcy od razu ich spacyfikowali. Rosja wtedy zapewne surowo zganiłaby władze ukraińskie, zaś one obiecałyby amnestię, federalizację itd. Rosyjska kontrofensywa w Donbasie stała się decydującym argumentem dla prezydenta Poroszenki do zgody na rozejm. Pomimo, iż strategiczny i długofalowy efekt tej wojny będzie zdecydowanie niekorzystny dla Rosji, społeczeństwo rosyjskie jest w euforii. Słupki poparcia dla prezydenta Putina biją rekordy. Mechanizm ten dowodzi naiwności teorii Fukuyamy. Pomimo postępu technologicznego natura ludzka się nie zmienia. Jesteśmy tak samo podatni na hasło nacjonalizmu, jak nasi przodkowie sprzed 100 lat. Wystarczy, że władze uruchomią to hasło dla własnych korzyści. A pokusę taką mają szczególnie rządy silnych, autorytarnych państw ze sprzecznościami i problemami wewnętrznymi, np. Rosja, Chiny, Iran.

Powstanie Państwa Islamskiego to przykład, że religia nie przeszła do historii. Dziesiątki tysięcy Europejczyków wstąpiło w szeregi dżihadu, by ochoczo mordować niewiernych i robić sobie sweet focie z ich odciętymi głowami. Jest to kolejny dowód niezmienności natury ludzkiej. Jesteśmy tak samo podatni na fanatyzm religijny, jak w Średniowieczu. Fanatycy zawsze się znajdą, a jeśli na jakimś terytorium przejmą władzę, większość posłusznie dostosowuje się. Kryzys w Syrii i Iraku jest bezpośrednim efektem naiwnej wiary USA i państw zachodnich w mrzonki Fukuyamy. Próbowano obalić dyktatorów, aby wprowadzić jedynie słuszną demokrację. Ludy azjatyckie i afrykańskie mają demokrację w głębokiej pogardzie. Brak silnego, autorytarnego przywódcy to w efekcie rozpad państwa i walki grup plemiennych lub religijnych. Już od dawna twierdziłem, że nie znaczy to, że nie możemy obalać niewygodnych dyktatorów. Można obalić, ale następnie zastosować sprawdzoną przez Rzymian zasadę „dziel i rządź”. Zamiast tworzenia iluzorycznych państw demokratycznych – uzbroić i poprzeć odpowiednią mniejszość, która zabezpieczy nasze interesy. Skutecznie zabezpieczy bez bezsensownego tracenia tysięcy własnych żołnierzy poległych w Afganistanie i Iraku  podczas pełnienia funkcji de facto policjantów. W Afganistanie należało poprzeć nienawidzący Talibów i doświadczony w walce z nimi Sojusz Północny, zaś w Iraku szyitów i Kurdów. W przypadku Iraku nastąpiło wreszcie przebudzenie. Kraje zachodnie prześcigają się w wysyłaniu broni dla Kurdów, USA udzieliło im wsparcia lotniczego. W efekcie Kurdowie i szyci zaczęli powoli, ale konsekwentnie wypierać islamistów –np. odzyskanie kontroli nad tamą w Mosulu na rzece Tygrys, przełamanie oblężenia miasta Amerli i uratowanie tamtejszej ludności przed rzezią.

Mam nadzieję, że nastąpi przebudzenie elit zachodnich. Wiara w nieuchronną demokrację, miłość  i dobrobyt okazuje się takim samym kretynizmem jak nacjonalizm lub fanatyzm religijny. Już nie mówiąc o gender. Widziałem w tv filmik – przywódczyni grupy genderystycznej niechcący zabiła się sama, bo włożyła sobie paralizator zamiast wibratora. Paralizator przeznaczony był na mężczyzn.