Wielokulturowość Ziemi Kłodzkiej

Podzielę się paroma refleksjami z urlopu spędzonego na Ziemi Kłodzkiej. Najbardziej uderzający jest kontrast piękna gór z tandetą na ogół starej, poniemieckiej zabudowy.

Szokujące są niektóre przejawy dwukulturowości tych terenów. Zauważyłem to na miejscowym basenie. W dniach, w których większość stanowili Czesi w szatni i na prysznicach przyjmował się standard rozbierania do naga. W dniach, w których większość stanowili Polacy przyjmował się standard nie zdejmowania spodenek. Panowie pod prysznicami pracowicie namydlali się nie zdejmując garderoby. W dniach „czeskich” niezbyt komfortowa sytuacja pojawiała się, kiedy jakiś tatuś przyprowadził ze sobą córeczkę do szatni męskiej. Dziewczynka miała „bonus” w postaci możliwości kontemplowania stada nieco zażenowanych nagusów.

Pomimo tego konfliktu kulturowego społeczność lokalna wydaje się mieć przyjazne relacje z Czechami. Przedstawiciele obu narodów zgodnie odwiedzają obiekty handlowe, turystyczne i gastronomiczne po obu stronach granicy. W relacji tv z ćwiczeń straży pożarnej w górach z satysfakcją podkreślano współudział i współpracę strażaków czeskich, w relacji z zawodów drwali z zadowoleniem odnotowano udział delegacji czeskich drwali. Z tymi przyjaznymi relacjami kontrastowała chamska postawa niektórych przybyszów z głębi kraju. Cytuję wypowiedź pewnej paniusi:

- Pojechałam do tych Pepików, ale nic tam nie kupiłam, taka drożyzna.

W czeskim Kauflandzie była promocja i limit zakupu 5 butelek Becherovki na osobę. Zauważyłem, że nasza pomysłowa rodaczka układała przy kasie po 5 butelek oddzielonych przegródkami, aby dokonać zakupu na kilka paragonów.

Więź regionu z Czechami podkreśla widniejący w herbie Kłodzka lew, który jest też w herbie Republiki Czeskiej. Tym bardziej powinniśmy docenić rolę króla Fryderyka II, który w 1742 roku zdobył tę część Śląska dla Prus, a w konsekwencji dla Polski. Tradycja ta kultywowana jest we wzniesionej na rozkaz króla Fryderyka Twierdzy Kłodzko. Po obiekcie oprowadzał nas sympatyczny przewodnik w mundurze żołnierza piechoty pruskiej. Dowiedziałem się, że sercem twierdzy był browar, ponieważ w XVIII wieku żołnierzom zalecano ze względów higienicznych picie piwa zamiast wody. Natomiast artylerzyści nosili białe rękawiczki nie ze względów estetycznych, ale aby łatwo dostrzec zranienie ręki. Zranioną dłoń należało jak najszybciej zdezynfekować, a jedynym ogólnie dostępnym środkiem dezynfekcyjnym był mocz. Co jeszcze zwiększało strategiczne znaczenie browaru.

W Czermnej – dzielnicy Kudowy Zdrój zbudowano Pomnik Trzech Kultur. Ma on tablice w trzech językach o treści:

„Czechom, Polakom, Niemcom, którzy przyczynili się do rozwoju materialnego i kulturowego Czermnej od jej początków w 1354 roku. Wdzięczni mieszkańcy Czermnej w 1999 roku".

Pomnik ma kształt trzech kolumn podtrzymujących tęczę, ale nie jest to bynajmniej tęcza gejowska. Jeszcze do niedawna sodomici na Ziemi Kłodzkiej spotykali się ze stosowną karą:

Ja akurat z sympatią spoglądałem na przejawy podkreślania dziedzictwa pruskiego. Współczesna Polska obejmuje większość ziem historycznych Prus i potomków ich mieszkańców. Niepokoją mnie jednak symptomy wtórnej germanizacji. Mieszkaliśmy w pensjonacie u sympatycznej pani, do której przyjechały jej wnuczki – trzy blondynki w wieku około 10 lat. Po powrocie z męczącej wyprawy góry spożywaliśmy w ogrodzie piwo, a dziewczynki bawiły się w pobliżu. Najmniejsza wdrapała się na wysoki głaz, malowniczo ułożyła nogi złączone w kolanach i udawała syrenkę. Ale w pewnym momencie uderzyło mnie, że między sobą rozmawiały płynną niemczyzną. Kiedy do zabawy dołączyły się dzieci innych gości, przeszły na polski, od czasu do czasu popełniając niewielkie błędy gramatyczne. Dziedzictwo pruskie – tak, ale nie pozwólmy rozdzielić znowu narodu polskiego od czeskiego.

Na koniec zdjęcie z Zieleńca – wyludnionego centrum sportów zimowych.

I z Kudowy Zdrój

Powstanie

Wielokrotnie wyrażałem już swoją opinię. Cześć i szacunek dla żołnierzy Powstania Warszawskiego, zdecydowana krytyka dowódców odpowiedzialnych za niepotrzebną klęskę, zniszczenie stolicy i 200.000 ofiar. Dlaczego ci dowódcy zamiast unicestwiać Warszawę nie skierowali żołnierzy AK na pomoc Polakom mordowanym na Kresach przez Ukraińców – kolejne kilkadziesiąt tysięcy ofiar, których można było uniknąć. Jeszcze raz oddaję hołd członkom Samoobrony Kresowej, którzy pomimo poniesionych ofiar, ocalili większość z kilku milionów Polaków zamieszkałych na Wołyniu i w Małopolsce Wschodniej.

Z klęskami AK kontrastuje skuteczność Ukraińców. Podczas II wojny światowej bestialska skuteczność – etniczne oczyszczenie Wołynia. W obecnym konflikcie z Rosją przewidywano sezonowość i rozpad ich państwa – plan Żyrynowskiego, przedstawianie narodu ukraińskiego jako właściwie nie istniejącego zlepku faszystów, oszołomów i morderców. A jednak armia ukraińska jest w ofensywie i jeśli nie nastąpi bezpośrednia interwencja Rosji, zakończy odbijanie Donbasu.

W mojej ocenie politycy polscy także wykazali skuteczność. Skoro jako naród jesteśmy pokojowi, dobroduszni i poczciwi i nie potrafiliśmy Ukraińców skutecznie zwyciężyć i spacyfikować, lepiej się z nimi dogadać. Wierzę, że w przyszłości nastąpi pojednanie pomiędzy narodami słowiańskimi. Uznaję dominującą rolę Rosji, ale musi ona zacząć traktować bratnie narody słowiańskie w sposób partnerski. Nie da się tego osiągnąć bez pokazania temu mocarstwu naszej determinacji i wzajemnej współpracy mniejszych narodów. Niestety Litwa, Czechy, Słowacja wykazują permanentną rezerwę, niesłusznie obawiając się zdominowania przez Polskę. Bardziej zrównoważony potencjał Polski i Ukrainy może stać się zachętą do stworzenia ścisłej regionalnej współpracy. Nie można wykluczyć dobrowolnego przyłączenia się do tego bloku Białorusi. Prezydentowi Łukaszence możemy ofiarować nawet stanowisko prezydenta odrodzonej Rzeczypospolitej. Na pewno nie tej bezczelnej Grzybowskiej z Litwy, przepraszam – Grybauskaitė.

Z powodu urlopu ogłaszam dwutygodniową przerwę, na ewentualne komentarze odpowiem z opóźnieniem.

Społeczeństwo postgenderowe

Nie ma już dziwek na Placu Pigalle. Poprzednim razem musiałem uciekać przed natrętną starszą panią, teraz można spokojnie zwiedzać. Czyżby ustawa o karaniu klientów grzywną 1.500 euro okazała się skuteczna? Seks heteroseksualny w społeczeństwie postgenderowym powinien być stopniowo, ale konsekwentnie eliminowany.

Większą aktywność wykazują natomiast czarni. Przed wejściem do Luwru wystawili obywatelski kordon sprzedawców tandetnych pamiątek. Natomiast kiedy zszedłem schodami ze wzgórza Montmartre, byłem nieco zdyszany. Potworny upał, a do tego widok niezliczonych Japonek w infantylnych strojach – króciutkie spódniczki, a do tego wzorzyste rajstopy lub podkolanówki. Zatrzymałem się, aby wyciągnąć z plecaka butelkę z wodą. Natychmiast zagadnął mnie czarny. Zapytał z jakiego kraju jestem – pochwalił się znajomością zwrotu „dzień dobry”, poinformował, że sam pochodzi z Senegalu. W ręku trzymał kolorowy sznurek i namolnie proponował, że założy mi na palec i przymierzy. Tłumaczył, że przecież nie utnie mi palca i nie muszę nic kupować. Wyczułem wyrafinowaną socjotechnikę handlową i stanowczo odmawiałem. Wreszcie wyrwałem się z jego objęć, wtedy pogonił za mną drugi czarny, zdenerwowany, że kolega tak głupio wypuścił klienta. Ale i temu uciekłem. Maszerując dalej bulwarem de Rochchouart natknąłem się jednak na dobrą setkę czarnych maszerujących środkiem ulicy i bijących w tam-tamy. Poprzedzały ich radiowozy policyjne. Rytm bębnów wprawiał w ekstazę, której się jednak nie poddawali, gniewnie pokrzykując. Najwyraźniej protestowali przeciwko doznawanym w społeczeństwie krzywdom. Przyszłość należy jednak do czarnych. Symbolem tego jest dla mnie dzielna murzynka, którą widziałem w metrze. Na plecach i wydatnej pupie trzymała niemowlaka przymocowanego kolorową chustą, którą zawiązała sobie na obfitych piersiach. Spracowaną dłoń wsparła na wózku z paruletnim dzieckiem. Wózka trzymała się dodatkowo para starszych dzieci – chłopiec i dziewczynka. Zadziwiająca była ich prospołeczność – kiedy dziecko w wózku zaczęło krzyczeć, po kolei dołączyły się wszystkie przeraźliwie wyjąc. Biali o takim przyroście naturalnym mogą zapomnieć. Dziecko w społeczeństwie postgenderowym jest tylko chwilową zabawką dla kobiet pragnących doznać dreszczyku emocji związanych z aborcją. Natomiast czarni śmiało zapełniają lukę demograficzną w klasie średniej – widać ich na wielu merytorycznych stanowiskach pracy. Wiele murzynek jest szczupłych, świetnie ubranych, wyglądają jak modelki.

Maszerując bulwarem de la Chapelle wkroczyłem natomiast w obszar odmiennego folkloru. Język francuski nagle zastąpiony został przez arabski. Mężczyźni przesiadują gdzie się da głośno rozmawiając i gestykulując, poza tym pogrążeni w lenistwie. Kontrastują z nimi młodzi, ale poważni dżihadyści z brodami zdecydowanie kierujący się w różnych kierunkach, zapewne na stanowiska walki o islam. Przemykające kobiety w hidżabach z torbami wypełnionymi zakupami. Wszechobecna muzyka arabska i niezliczone rożny na których pieką się kurczaki, czy inne jagnięta. W sklepie z sukniami ślubnymi wszystkie manekinki z chustkami na głowie. Do tego większość sukni nie białych, ale kolorowych – na przykład czerwonych ze złotymi ozdobami. Mimo to młode Francuzki wolą Arabów, niż Europejczyków, politycznie poprawnych, ale aseksualnych, genderowo wyjałowionych. Spostrzegłem taką szczęśliwą rodzinę na ulicy de Maubeuge. Młody, pewny siebie, przystojny Arab z przyjacielem murzynem, a po drugiej stronie z żoną, ewidentnie Europejką. Szli naprzeciwko mnie, rozmawiali. Nagle Arab zatrzymał się i z półobrotu przyłożył żonie porządnego kopa w tyłek. Sądziłem, że to rubaszny żart w stylu tutejszego folkloru. Ale kiedy przechodzili koło mnie, spostrzegłem, że dziewczyna miała łzy w oczach.

Ta scenka najlepiej ilustruje przyszłość społeczeństwa postgenderowego.

Dwie refleksje w związku z sytuacją w Iraku

Ciekawie rozwija się sytuacja w Iraku. Bojownicy odłamu Al-Kaidy ISIL (Islamskie Państwo Iraku i Lewantu) zajęli Mosul - trzecie największe miasto w Iraku (1,8 mln mieszkańców). Żołnierze iraccy broniący miasta w liczbie 30.000 pozostawili sprzęt i uciekli przed 800 bojownikami. Jest to wynik zręcznej i stanowczej polityki premiera Iraku Al Malikiego.

Jako polityk okazał się działającym zakulisowo zręcznym graczem, między innymi pomógł opracować nową konstytucję i zasiadł w komisji, która weryfikuje osoby na stanowiskach publicznych i kandydatów do służby w armii i policji, usuwając aktywistów rozwiązanej saddamowskiej partii Baas. Jako zagorzały przeciwnik Baas i aktywny działacz komisji lustracyjnej, Maliki nie zyskał popularności wśród arabskiej mniejszości sunnickiej. Jest przeciwny podzieleniu kraju na autonomiczne regiony według kryteriów etnicznych i wyznaniowych, co postulują Kurdowie.

Dżawad al-Maliki jest uważany za stanowczego polityka. Ma też reputację twardogłowego szyity. W poprzednim, tymczasowym parlamencie, Maliki jako szef komisji bezpieczeństwa narodowego, opracował projekt surowych ustaw "antyterrorystycznych", przewidujących karę śmierci nie tylko dla rebeliantów schwytanych z bronią w ręku, lecz także dla tych, którzy ich finansują i ukrywają.

http://pl.wikipedia.org/wiki/Nuri_al-Maliki

Obecnie powstańcy zajmują kolejne miasta zmierzając na Bagdad. Przejęli znaczne zapasy broni. Przyczyną rozkładu armii irackiej jest przeniesienie się podziałów politycznych w kraju na żołnierzy. Rządząca większość szyitów odsunęła sunnitów od władzy, dyskryminuje ich, rewanżując się za odwrotną sytuację w okresie rządów Saddama. Okazało się, że służący w armii żołnierze sunnici nie mają zamiaru walczyć za szyicki rząd Iraku. Drugą istotną przyczyną słabości armii jest ogólne słabe wyszkolenie, organizacja, brak determinacji do walki.

Pierwsza refleksja.

Paradoks sporu Saddam – Bush. Irak i USA teoretycznie powinny być sojusznikami, wspólnym wrogiem był Iran. Pierwsza wojna w Zatoce Perskiej zapoczątkowana atakiem Iraku na Kuwejt i druga wojna zapoczątkowana być może umieszczeniem na rozkaz Saddama wycieraczki do nóg z podobizną Busha przed hotelem w Bagdadzie były irracjonalne. Obecnie Irak wzywa USA o pomoc, zaś Obama nie wie, jak odpowiedzieć. Nie dziwię się. Szyicki rząd Iraku nie podpisał z USA umowy o stacjonowaniu wojsk, byłoby naturalne, gdyby stał się sojusznikiem szyickiego Iranu i Syrii Assada. Iran już pomaga Irakowi. Wysłanie broni może spowodować, że trafi do Iranu, Syrii  lub porzucona przez żołnierzy – do powstańców. Z kolei ISIL jest wspierana przez sojusznika USA – Arabię Saudyjską i jest głównym wrogiem znienawidzonego przez USA syryjskiego reżimu Assada. Z drugiej strony ISIL to jednak Al-Kaida. Obama musi więc podjąć decyzję – popierając rząd iracki pośrednio poprzeć najgorszego wroga USA – Iran, albo nie popierając rządu irackiego – pośrednio poprzeć najgorszego wroga USA - Al-Kaidę.

Moim zdaniem zarówno w Afganistanie jak i w Iraku strategicznym błędem Amerykanów było postępowanie wbrew zasadzie: dziel i rządź. Należało podzielić te kraje według granic etnicznych. Poszczególne odłamy szachowały by się nawzajem utrzymując wrogą równowagę. Przykładem jest autonomia, którą uzyskali dla siebie Kurdowie na północy Iraku. W ich prowincji panuje spokój, trwa rozwój gospodarczy. Przy okazji ostatniego zamieszania Kurdowie przejęli kontrolę nad swoją historyczną stolicą Kirkukiem. Naród ten jest bliski mojemu sercu, bo jest podzielony pomiędzy ościenne państwa i mocarstwa, tak jak Polska. Natomiast Amerykanie zamiast kierować się rozsądna geopolityką, prowadzili de facto działalność misyjną próbując w sercu Azji zorganizować jednolite i demokratyczne państwa na wzór zachodni. Dziś Obama musi skonsumować gorzkie owoce.

Druga refleksja

W Iraku udało się przeprowadzić skuteczną de-sunnizację. Odpowiednik dekomunizacji. Często narzekamy, że nasze problemy wynikają z braku dekomunizacji. Przykład Iraku zachwiał we mnie to przekonanie. Całkowite pozbycie się poprzednich elit może prowadzić do osłabienia i dezorganizacji, czego przykładem jest irackie państwo i armia. Elity nie tworzy się ad hoc, tylko poprzez wieloletnią selekcję i doświadczenie. Osoby mające do tego predyspozycje wybierają karierę urzędniczą lub wojskową nawet w aparacie państwa zaborczego lub okupacyjnego, niekoniecznie oznacza to ich dyskwalifikację moralną i brak kompetencji. II RP wykorzystywała elity uformowane w państwach zaborczych, np.  Tadeusz Rozwadowski – generał armii austriackiej, dowódca obrony Lwowa, następnie szef sztabu generalnego w przełomowym okresie wojny polsko-bolszewickiej. III RP wykorzystuje elity uformowane w PRL.

Skuteczną dekomunizację przeprowadzono jedynie we wschodnich  Niemczech, bo tam można było sięgnąć po elity z sąsiedniej RFN. Ale według niektórych źródeł i tamtejsza dekomunizacja jest mitem:

W zjednoczonych Niemczech dekomunizacji nie przeprowadzono, postkomuniści zrobili kariery podobnie jak naziści w RFN, a ofiary komunizmu nie doczekały się sprawiedliwości. Stan ten był owocem działań wszystkich niemieckich partii parlamentarnych. (...)

W zjednoczonych Niemczech nie karano: pograniczników mordujących uciekinierów z NRD, ani funkcjonariuszy Stasi odpowiedzialnych za wspieranie organizacji terrorystycznych na całym świecie, zabójstwa, pospolite przestępstwa kryminalne, tortury, defraudacje, sędziów za orzekanie w sfałszowanych procesach. Żadnej odpowiedzialności nie ponieśli ani prokuratorzy ani adwokaci.

Bezkarnych pozostało 450 agentów Stasi pracujących w administracji rządowej RFN i 5000 byłych agentów wywiadu NRD, nawet pomimo tego że archiwa Stasi, a więc i agentura jest w dyspozycji FSB.

http://www.prawy.pl/historia/64-recenzje20/2042-niemcy-dekomunizacja-ktorej-nie-bylo

Skuteczna dekomunizacja moim zdaniem powinna polegać na tym,  że kilkudziesięciu zbrodniarzy dla przykładu rozstrzela się i przykład ten resztę elit skłoni do lojalności wobec nowego państwa. Powszechne jest odczucie, że w Polsce brakuje tego elementu lojalności.

JKM masakruje

Interesujące podsumowanie umiarkowanego sukcesu wyborczego JKM zawarli Stary Niedźwiedź i Tie Fighter w felietonie Niespodziewana przemiana Ciccioliny w Urbana. Znakomicie dobrany tytuł w zasadzie wyraża treść. Autorzy wykorzystali słowa JKM z jednego z ostatnich wywiadów, poniżej chyba najbardziej bulwersujący przykład:

„Najprawdopodobniejsza hipoteza była taka, że pan generał Jaruzelski, kiedyś chrząknął i powiedział „ten ksiądz to chyba za dużo gada”, generał niżej powiedział „generał Jaruzelski powiedział., że ten ksiądz za dużo gada”, ktoś jeszcze niżej powiedział coś tam, a Piotrowski powiedział „no to chłopaki, bierzemy kamulki i idziemy” "

Kontrowersyjne tezy JKM spotkały się też z pryncypialną odpowiedzią w komentarzach, np:

„Dosyć mam potoku pseudointelektualnych rzygowin w wykonaniu tego chodzącego przykładu zespołu Aspergera, nastawionych wyłącznie na hałas i zwrócenie uwagi. Tak jak Szanowny Juggler napisał, najzabawniejsze jest to że banda smarkaczy (studentów i licealistów), którzy wg mnie prawa wyborczego wcale jeszcze posiadać nie powinni, trollują internet chełpiąc się "wygraną" JKM. Jaką k*rwa wygraną?!”

„Na razie mamy odrażającą próbę fałszowania historii, relatywizmu moralnego i całkowitej pogardy dla ofiar komunistycznego aparatu terroru.”

Odniosę się do podanego wyżej cytatu JKM. Odbieram te słowa jako próbę określenia socjologicznego modelu zła, odpowiedzi na pytanie o źródła i przyczyny zbrodni. Dlaczego ktoś zostaje zbrodniarzem?

Niewątpliwe zdarzają się osoby złe z natury, złe immanentnie. Nie wierzę w teorię „tabula rasa”. Zdarzyło mi się pracować jako nauczyciel i przekonałem się, że niektóre nawet małe dzieci mają w sobie potencjał zła, który się będzie tylko rozwijał i pogłębiał. Ale to były zdecydowane wyjątki. Nie mam na myśli zwykłych łobuzów. Ci przeszkadzają, ale są spontaniczni, szczerzy, a kiedy się ich spotka po latach, potrafią się serdecznie przywitać.

Jednak drugą i bardziej istotną przyczyną zła i udziału w zbrodni może być oddziaływanie systemu. Znane są relacje o niemieckich komendantach obozów koncentracyjnych, którzy w domu byli wzorowymi ojcami rodzin, miłymi i grzecznymi także dla służby. Negatywne oddziaływanie systemu na jednostki zostało udowodnione w empirycznych badaniach naukowych, np. słynny eksperyment więzienny.

EKSPERYMENT

Został przeprowadzony przez grupę psychologów uniwersytetu Stanford pod przewodnictwem Phillipa Zimbardo w 1971 roku. Co chciano zbadać?:

zmianę zachowania zwykłych ludzi, gdy stają się anonimowi i mogą traktować innych jak przedmiot.

wpływ otoczenia na działanie jednostki.

Testowe więzienie zbudowano w piwnicy wydziału psychologii w Stanford.

ZBIERANIE UCZESTNIKÓW

Lokalna gazeta zamieściła ogłoszenie, iż zostaje oferowane 15$ za dzień eksperymentu. Zgłosiło się ponad 70 kandydatów, następnie zbadano ich pod względem przeszłości kryminalnej, problemów zdrowotnych i psychicznych. Ostatecznie wytypowano 24 osoby z USA i Kanady, następnie podzielono ich na grupę strażników i więźniów. (...)

ZACHOWANIE UCZESTNIKÓW

Strażnicy: Można było wyróżnić u nich trzy typy zachowań. Grupa pierwsza była surowa i sprawiedliwa, grupa druga miała głównie na celu dobro więźniów, udzielając im „drobne przysługi”, a grupa trzecia znajdowała satysfakcję w torturowaniu więźniów.

Wszystkich strażników łączyło jedno: wykonywali każdy rozkaz.

Więźniowie: Niektórzy przeciwstawiali się ciągłemu poniżaniu i bili ze strażnikami.

Czterech więźniów zareagowało załamaniem emocjonalnym, a u jednego stres spowodował wysypkę psychosomatyczną. Część stała się „dobrymi więźniami”, którzy wykonywali każdy rozkaz strażników. Grupa więźniów została całkowicie zdominowana przez grupę strażników.

http://destrudo.pl/eksperyment-wiezienny

Wracając do hipotezy JKM – w świetle wyników badań psychologów społecznych można ją uznać za prawdopodobną. Czy wynika z tego relatywizm moralny? Dla mnie absolutnie nie. Wszystkich zbrodniarzy odpowiedzialnych za ten odrażający czyn powinno się ukarać niezależnie od miejsca w hierarchii i mechanizmu zła. Oddziaływanie systemu nie jest okolicznością łagodzącą.

Wracając do JKM – od wielu lat stara się działać jako polityk. Ale głosi hipotezę socjologiczną. Hipoteza nie jest szczególnie nowatorska i w zasadzie zgodna z wynikami badań. Jednak Korwin nie byłby sobą, gdyby nie nadał tej tezie maksymalnie kontrowersyjnej formy wykorzystując przykład zbrodni na Błogosławionym Księdzu Jerzym Popiełuszko. W efekcie mamy kolejną polityczną aferę i pretekst do zaciekłych ataków.

JKM masakruje – i jest w tym niewątpliwie najlepszy. Głosowałem na KNP ( i będę głosować w wyborach parlamentarnych), ale męcząca jest konieczność kolejnego wyjaśniania „co JKM miał na myśli”. Czynię to jeszcze tym razem. Mam nadzieję, że chłopaki z Ruchu Narodowego okrzepną i wejdą w wyłom wyrąbany w monolicie układu partii systemowych.

Konflikt PiS - PO jako konflikt romantyzmu z pozytywizmem

Odkąd ograniczono zasięg Radia Maryja słucham lewackiego RDC. Lepsze to niż muzyka pop przeplatana reklamami na pozostałych programach, przynajmniej rozmawiają. Zaproszono socjologa Edmunda Wnuk-Lipińskiego. Wyjaśnił, że studiował z JKM na jednej uczelni, znali się, ale nie przyjaźnili. Uważa, że JKM to ekscentryk, dla którego najważniejsze jest wyróżnić się, realizacja celów politycznych jest mniej istotna. Prowadzący rozmowę lewacki dziennikarz zapytał o wiodące partie polityczne, zaznaczając, że według niego nie ma różnicy pomiędzy PO i PiS. Na to Wnuk-Lipiński odparł, że jest istotna różnica, bo program PiS jest kontynuacją romantyzmu, a PO – kontynuacją pozytywizmu.

Zaskoczyło mnie to twierdzenie. Przyznam się, że także  dla mnie PO i PiS to partie systemowe, obie gorliwie realizujące eurosocjalizm, różniące się tylko etykietkami. Umiejętnie rozniecany spór o te etykietki pozwala im w sumie zmonopolizować 80% elektoratu. Obie partie rządziły, więc w ocenie można oprzeć się na faktach.  W sferze ekonomicznej PiS głosi hasła socjalistyczne, ale kiedy ta partia była u władzy, podatki uległy zmniejszeniu. PO głosi hasła liberalne, za to podatki konsekwentnie podnosi. W sferze polityki zagranicznej PiS powraca do samobójczej doktryny Becka – walki z Niemcami i Rosją jednocześnie. PO proponuje bardziej racjonalne rozwiązanie – ścisły sojusz z Niemcami. W praktyce jednak obie partie realizują politykę silnie ograniczonej suwerenności i udziału Polski w NATO i Unii Europejskiej. Dla obu partii strategicznym celem jest dorwać się do władzy i do koryta, aby obficie obdzielić swoich funkcjonariuszy, ich rodziny i przyjaciół. Czyli jakby nie patrzeć – POPiS.

Ale może coś jest w tej kontynuacji romantyzmu i pozytywizmu. Wiem, że to tylko etykietki, że ani PiSiacy  nie ruszą do bohaterskiej walki o ojczyznę, ani PO-wcy nie będą budować uczciwego, kupieckiego kapitalizmu. Obie partie bezczelnie oszukują swoich wyborców. Etykietki te jednak od wielu lat działają na elektorat. Trwałość i skuteczność tej socjotechniki wskazuje na polaryzację mentalności. Okazuje się, że nie ma jednej mentalności Polaków, ale co najmniej dwie.

Poniżej link do mapki pokazującej preferencje w wyborach do europarlamentu 2014:

http://www.wyborynamapie.pl/

Przewaga PO zadziwiająco pokrywa się z byłą granicą rozbioru pruskiego (plus Warszawa), natomiast przewaga PiS występuje w byłych granicach rozbioru rosyjskiego i austriackiego. Jednym z kryteriów romantyzmu/pozytywizmu jest metoda przeprowadzania powstań. Polacy z zaboru pruskiego przeprowadzili przemyślane, przygotowane powstania wielkopolskie i śląskie, które zakończyły się zwycięstwem. Polacy z zaboru rosyjskiego przeprowadzili powstania listopadowe, styczniowe i warszawskie, które zakończyły się klęską, poważnymi stratami i ofiarami. Ulubionym hasłem romantyków jest „Polska Chrystusem narodów”. Im więcej zgliszcz i ofiar, tym większa satysfakcja poetów, którzy mogą to z lubością opiewać.

Ciekawe, że znaczna część ludności ziem zachodnich i północnych to repatrianci z Kresów. A jednak większość przejawia tendencje pozytywistyczne. Wskazywałoby to, że pochodzenie owej mentalności nie jest genetyczne, lecz kulturowe. Może to wynik kształcenia młodzieży na uczelniach Wielkopolski i Pomorza Gdańskiego? Może działa bliskość Niemiec – zamiast demonizacji wroga zbliżenie przez sąsiedzką współpracę? A może to wpływ ducha tych ziem, działającego poprzez krajobraz, architekturę, historię? Mieszkańcy ziem odzyskanych wiedzą, że tu przybyli, zastąpili poprzednią ludność, ale stopniowo zaczynają się z nią identyfikować. Zabytki przestają być niszczone, tylko pracowicie odnawiane. Pojawiają się tabliczki pamiątkowe poświęcone wybitnym obywatelom z okresu przynależności do Prus. W sumie poprzedni mieszkańcy byli także pochodzenia polskiego.

Kolejnym z kryteriów romantyzmu jest życie w idealnym, wyimaginowanym świecie. Rzeczywistość może być brudna i podła, ale to nieważne, bo my romantycy, jesteśmy nieskazitelnymi rycerzami i niesiemy w sobie świętość. Jeśli obowiązująca religia nie wyraża tego przesłania wystarczająco, można zastąpić ją kultem smoleńskim. Zwolennicy PiS skutecznie tworzą własną rzeczywistość – własne wyniki sondaży, alternatywne komisje wyborcze i wyniki wyborów, alternatywny rząd. Ciekawie opisał to Nitager:

http://nitagerus.blogspot.com/2014/05/co-wasne-to-wasne.html

Istotną różnicą jest według mnie psychologiczny obraz liderów kreowany w mediach. Ci z PO starają się przedstawić jako rzeczowi, spokojni, otwarci, gotowi do dyskusji. Natomiast baronowie PiS, np. Hoffman, Błaszczak prezentują nienaruszalną pewność siebie, arogancję, pychę, agresję i pogardę dla wszystkich, którzy nie są zwolennikami. Zwierciadlaną postawę dostrzegam u lewaków, przekonanych,  że wszyscy, którzy nie podzielają ich kultu aborcji, zboczeń seksualnych, nienawiści do Polski i religii katolickiej to idioci, pełni zacofania i lęku. Czyżby lewactwo też było formą romantyzmu?

Napisałem, że działacze PO „starają się przedstawić jako rzeczowi, spokojni, otwarci...” Niewątpliwie skutecznie działa to na dużą część elektoratu. U mnie wywołują jednak na ogół odruch wymiotny, zwłaszcza np. Kidawa-Błońska, Śledzińska-Katarasińska i inni.

Solidarnie odrzucam zarówno PO jak i PiS jako partie systemowe. W przypadku jednak ideologii, które wykorzystują jako swoje etykietki, zdecydowanie wybieram pozytywizm. Wynika to z mojego urodzenia na Śląsku, z którym się nadal identyfikuję.

Koncepcja liberalizacji narkotyków w Polsce

Wbrew większości środowiska konserwatywnego opowiadam się za liberalizacją narkotyków. Obecnie pomimo zakazu narkotyki są z łatwością dostępne na czarnym rynku. Ilustruje to anegdota o mamie zaniepokojonej prelekcją o narkomanii wśród młodzieży. Odważyła się zapytać syna, czy nie ma problemu z narkotykami. Odpowiedział:

- Nie mam żadnego problemu. Dzwonię do dilera i mam.

Zyski z handlu narkotykami płyną szerokim strumieniem do mafii powiązanej ze środowiskami rządzącymi, ale także terrorystami. Ten biznes do tego stopnia umacnia świat przestępczy, że podważa on stabilność nawet tak dużych państw jak Meksyk.

Jest oczywiście przykład Singapuru gdzie skutecznie pozbyto się problemu wprowadzając karę śmierci za handel narkotykami. Jest to jednak wyjątkowe miasto-państwo cechujące się władzą autorytarną, zdyscyplinowanym społeczeństwem, ładem i dobrobytem:

I tak zabrania się jedzenia w środkach komunikacji miejskiej, wyrzucania niedopałków na ziemię, zaśmiecania ulic, plucia na chodniki, niekulturalnego wykorzystania toalet publicznych, a nawet posiadania kserokopii materiałów objętych prawami autorskimi. Za większość z tych "wykroczeń" grozi mandat w wysokości nawet do 1500 dolarów.

Za niszczenie mienia publicznego grozi kara chłosty. Razy wymierzane są 120-centymetrową, rattanową trzciną, którą dla wzmocnienia moczy się jeszcze w wodzie.

Wszyscy są wręcz zadowoleni i chwalą panujący dobrobyt. Czyżby pozbycie się typowej dla zachodniego świata demokracji miało być receptą na porządek na ulicach?

Faktem jest jednak, że przestępczość w Singapurze prawie nie istnieje. Są dzielnice, w których od lat nie popełniono ani jednego przestępstwa. Ani jednego! Policjanci w ramach podziękowań urządzają mieszkańcom pikniki. Dla nas brzmi to jak utopia.

http://podroze.onet.pl/ciekawe/dwa-oblicza-singapuru/4yflx

Kara śmierci za handel narkotykami funkcjonuje także w Chinach i Iranie, a społeczeństwa te borykają się z problemem narkotykowym:

Islamska Republika Iranu boryka się obecnie z jednym z najpoważniejszych problemów uzależnień od narkotyków na świecie. Badania przeprowadzone w 2007 roku wykazały, iż szacowana liczba użytkowników narkotyków w Iranie sięgała 1mln 200 tysięcy osób. Odpowiadało to około 2,2 procent dorosłej populacji. Obecnie liczba ta wynosi około 2 mln. Są to jednak dane oficjalne, niejednokrotnie znacznie odbiegające od rzeczywistości. Według danych szacunkowych 20 procent uzależnionych od opium oraz ok. 250 000 zażywających narkotyki drogą dożylną zamieszkuje Islamską Republikę Iranu. Liczba ta maleje obecnie na rzecz spożycia heroiny oraz amfetaminy. W 2008 roku spożycie heroiny w Iranie stanowiło 5 procent światowej konsumpcji i wyniosło około 17 ton. Szacowany udział w globalnym spożyciu opium wyniósł 42 procent czyli około 452 ton.

http://www.psz.pl/Problem-narkotykowy-w-Iranie

Mafii kontrolującej rynek narkotykowy nie zależy na bezpieczeństwie klientów – narkotyki zawierają substancje toksyczne oraz zwiększające uzależnienie, sprzedaje się je dzieciom i młodzieży.

Proponowana przeze mnie liberalizacja wyglądałaby następująco:

• narkotyki sprzedawane tylko w aptekach, opodatkowane VAT i akcyzą
• lista dozwolonych narkotyków zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia. Dozwolone środki powinny mieć ograniczoną szkodliwość i zmniejszone prawdopodobieństwo uzależnienia
• konsumentem narkotyków może być tylko osoba pełnoletnia, posiadająca licencję. Zakup wyłącznie na swój użytek.
• licencję otrzymuje się po badaniach lekarskich, psychiatrycznych, ginekologicznych i odnawia co rok. Preferencje w otrzymaniu licencji mają osoby o wykształceniu lub zawodzie artystycznym, lub humaniści.
• każdy zakup narkotyków jest zapisywany do centralnego rejestru, a konsument narkotyków monitorowany
• zakaz bycia pod wpływem narkotyków przez pracowników, funkcjonariuszy państwowych, studentów, osoby prowadzące pojazdy oraz w miejscu nauki lub pracy. Pracodawca może wyjątkowo udzielić zezwolenia, jeśli nie zagraża to bezpieczeństwu.
• prowadzony jest także na szeroką skalę monitoring ewentualnego nielegalnego spożycia u kierowców, w miejscach pracy i uczelniach
• w przypadku stwierdzenia spożycia bez licencji lub stwierdzenia uzależnienia osoby posiadającej licencją osoby kierowane są do ośrodków rehabilitacji
• w przypadku czarnorynkowego handlu narkotykami kara śmierci

Załóżmy, że wprowadzono już postulowaną liberalizacją. Poniżej przedstawiam relację postępowej, młodej i ślicznej dziennikarki z Holandii Bettiny Wurst, z zachwytem opisującej przemiany, jakie zaszły w dotąd zacofanej Polsce:

Wybieram się do tego jądra Ciemnogrodu ze strachem, ale i nadzieją. Dotarłam do wreszcie do wzorowego narkomana Filipa. Mieszka w warszawskich Kabatach. Filip pokazuje mi zapas narkotyku najnowszej generacji THX. Opowiada, że daje niesamowity odlot i ma minimalny wpływ uzależniający, nie ma żadnych skutków ubocznych. Środek nabył w pobliskiej aptece na podstawie licencji – pokazał mi ją – to estetyczna karta z mikroprocesorem z uroczym obrazkiem liścia marihuany. Z radością i zaufaniem wyjaśnił, że nie jest pozostawiony samemu sobie. Pokazał mi na nodze nad kostką obrożę diagnostyczną, która monitoruje zażywanie i jego stan zdrowia. Wyjaśnił, że jeśli stwierdzą uzależnienie, otrzyma kolejno dwa ostrzeżenia, a następnie zostanie skierowany do ośrodka rehabilitacji. Siedzi wygodnie w fotelu, pilotem włączył na DVD Jezioro Łabędzie Czajkowskiego, na kolana wskoczył mu kot. Zażył. Prosi mnie, abym zrobiła dla niego strip-tease, aby miał pełny odlot. Zgodziłam się tylko na topless, w tej Polsce mogą być jeszcze trochę zacofani:)

Zadowolona i pozytywnie nastrojona jadę nowoczesnym tramwajem do hotelu. Nagle drogę zajechała półciężarówka. Wyskoczyli zamaskowani funkcjonariusze w czarnych mundurach z napisem AAN. Motorniczy otworzył przednie drzwi wagonu. Podeszli do niego. Chłopak w czerwonej bejsbolówce szarpnął i gwałtownie otworzył tylne drzwi wagonu. Ucieka przez ulicę. Padł strzał. Czołga się. Czarni podbiegają do niego. Pada kolejny strzał. Chłopak leży w kałuży krwi, bejsbolówka spadła mu z głowy. Wracają do tramwaju. Każą pasażerom ustawić się wzdłuż tramwaju z rękami do góry. Sprawdzają każdego jakimś aparatem. Przy mężczyźnie w kaszkiecie aparacik zapiszczał. Zbladł. Robią mu rewizję osobistą. Znaleźli jakieś pakunki. Odprowadzają pod ścianę budynku. Kolejny strzał. Mężczyzna osuwa się na chodnik. I jeszcze jeden strzał dla pewności. Wszyscy stoją biernie. Zbieram się na odwagę. Wyciągam legitymację prasową, podchodzę do funkcjonariusza, proszę o wyjaśnienie. Wyjaśnia całkiem uprzejmie, że są pracownikami Agencji Anty Narkotykowej i wykonują swoje obowiązki. Za nielegalny handel narkotykami obowiązuje kara śmierci i zgodnie z prawem wymierzana jest na miejscu.

Wreszcie dojechałam do hotelu. Co za szok, jestem roztrzęsiona. Nie mogę wytrzymać, muszę coś zażyć. Dobrze, że mam żelazny zapas kokainy. Nareszcie ulga... Za pół godziny pukanie do drzwi. Otwieram. Widzę zgrabną blondynkę w czarnym mundurze ze znajomym napisem AAN. Stwierdza, że detektor wykazał spożycie w pokoju kokainy, prosi o okazanie licencji. O Marksie – jakiej licencji – nie mam licencji!!! Prosi w takim razie o udanie się z nią i informuje o skierowaniu do Państwowego Ośrodka Rehabilitacji.

Ubrali mnie w czerwony kombinezon, ogolili na łyso. Wysiadam z busu wraz z grupą innych nowo przyjętych. Przed nami uzbrojeni strażnicy, psy, teren otoczony drutem kolczastym, jakaś pustynia. Wyglądający na dowódcę zaczyna przemowę:

- Znaleźliście się w POR Błędów. To jeden z najlepszych POR-ów i nie próbujcie tego zepsuć. Za próbę ucieczki – kara śmierci, za nieposłuszeństwo – kara śmierci. Jeśli będziecie posłusznie pracować, macie 80% szans na przeżycie jednego roku. Dostaniecie narkotyki, ale jeśli dobrowolnie z nich zrezygnujecie i poddacie się terapii po 5 latach opuścicie Ośrodek, całkowicie zrehabilitowani. Naszym zadaniem jest aktualnie budowanie na pustyni piramidy przy użyciu technologii stosowanych w starożytności.

Dołączyłam do zaprzęgu ciągnącego blok kamienny.

- A jednak Ciemnogród, scheisse – odważyłam się tylko pomyśleć.

Poniżej link do piosenki ukazującej straszliwe skutki zażywania narkotyków, (ocenzurowanej przez automat blogspot)

https://www.youtube.com/watch?v=2BlQIPvNcaU