Powrót do wiary

W  świecie pełnym celebrytów takich jak Halejcio można utracić wiarę w istnienie Boga. Stąd i u mnie pojawił się kryzys.

W chwilach zwątpienia z pomocą przychodzą cuda, wizyty aniołów, wizje nadprzyrodzone. Ja przeżyłem sen proroczy.

W tym śnie znajdowałem się na imprezie firmowej w ogrodzie jakiejś restauracji. Na początku było kameralnie i sympatycznie. Potem zachciało mi się lać. Rozejrzałem się. Niestety był problem. Przy długim stole z nieheblowanego drewna siedziało po obu stronach chyba z 500 ponurych osób. Ci dla których nie starczyło miejsca tłoczyli się stojąc za ich plecami. Zacząłem się powoli przeciskać. Okazało się jednak, że na terenie restauracji nie było toalety, więc udałem się na zewnątrz, przez pogrążone w wieczornym mroku miasto. Najbliższy klozet znalazłem w kompleksie przejść podziemnych na skrzyżowaniu Alej Jerozolimskich i Marszałkowskiej. Niecierpliwie wkroczyłem. Niestety widok wewnątrz zaszokował mnie. Na podłodze i ścianach pełno nieczystości: kał, mocz, ekskrementy, stolec, uryna itd. Już chciałem wyjść, kiedy po prawej stronie spostrzegłem schludne drzwi a przy nich stewarda toaletowego z naręczem rolek papieru toaletowego i wyprasowanym ręcznikiem. Miałem nadzieję, że będę mógł skorzystać, ale w tym momencie drzwi otwarły się i wyszedł z nich uśmiechnięty biskup Leszek Sławoj Głódź. Zrozumiałem, że to pomieszczenie toaletowe było zarezerwowane dla kleru, więc zrezygnowany udałem się z powrotem przez ciemne, ponure miasto, w nadziei że jakoś odnajdę lokal, w którym mieściła się restauracja.

Po obudzeniu zacząłem zastanawiać się nad znaczeniem snu. W dosłownym znaczeniu wydawał się pesymistyczny. Dotarł jednak do mnie sens ukryty - tajemnicą snu było przeciwstawienie brudu i podłości życia doczesnego czystości i doskonałości życia nadprzyrodzonego. Dlatego moja wiara została kolejny raz umocniona.

Źródło mocy

 Większość turystów zwiedzających Warszawę myśli, że źródłem mocy są schody smoleńskie na Palcu Piłsudskiego. Próbują po nich wchodzić, żeby osiągnąć oświecenie, ale są ścigani i odganiani przez służby.

Niewiele osób wie, że prawdziwe źródło mocy ukryte jest w ustronnym miejscu stolicy. Jeszcze trudniej jest się tam przedostać, ale dokonałem tego. To kamień pochodzenia kosmicznego.

W pobliżu znajdują się ruiny spodka kosmicznego, którym przylecieli.

Boże, chroń nas przed reptalianami.

Przyjaciele Ukrainy

PRZYJACIELE

Zajączek jeden młody

Korzystając z swobody

Pasł się trawką, ziółkami w polu i ogrodzie

Z każdym w zgodzie.

A że był bardzo grzeczny, rozkoszny i miły,

Bardzo go inne zwierzęta lubiły.

(…)

Gdy więc wszystkie sposoby ratunku upadły,

Wśród serdecznych przyjaciół psy zająca zjadły.

Ignacy Krasicki

Pomimo optymistycznej propagandy naszych mediów los Ukrainy jest przesądzony. Przy braku siłowego wsparcia ze strony NATO pomimo bohaterskiej obrony nie mają szans. Przywódcy państw zachodnich skwapliwie zapewniali, że ich żołnierze na pewno nie wkroczą, w efekcie Rosjanie mają komfort działania. Bez tych zapewnień mogliby się przynajmniej obawiać, że NATO podejmie jakieś działania militarne.

Dla Ukrainy powtórzy się scenariusz Polski z roku 1939, otoczona przyjaźnią i sojusznikami zostanie zrujnowana, dostanie się pod okupację brutalnego agresora i ulegnie rozbiorom.

W perspektywie długofalowej dla Rosji może to okazać się pyrrusowe zwycięstwo. Bezprecedensowe sankcje Zachodu osłabią gospodarkę. Konieczność kosztownej okupacji narodu, który znienawidził Rosję na stulecia. Otrzeźwienie Zachodu – nawet Niemcy odrzucają bezwarunkową miłość do wszystkiego, co rosyjskie. Państwa europejskie zajmą się wreszcie odbudową armii, zamiast wyłącznie promowaniem mniejszości seksualnych, rasowych, religijnych i umysłowych.

Miło byłoby zobaczyć upadek Putina i innych naśladujących go dyktatorków...

Jak być chrześcijaninem w państwie totalitarnym?

Od paru lat zastanawiałem się jak kultywować religię w państwie totalitarnym. Przedstawiciele kleru stali się funkcjonariuszami partii rządzącej. Dawni poczciwi święci zastąpieni przez panteon smoleński. Nawet spowiedź nie jest już potrzebna, odpowiednie służby uzyskują wszelkie informacje dzięki zaawansowanym technologicznie podsłuchom i podglądom.

Przełomem w moim życiu duchowym była wiadomość o wydarzeniu w Rosji.

Do zdarzenia doszło wieczorem 19 stycznia w obwodzie leningradzkim na północnym zachodzie Rosji. 40-letnia kobieta w stroju kąpielowym zrobiła znak krzyża i wskoczyła do wykutej w lodzie prowizorycznej chrzcielnicy.

40-latka brała udział w rytualnej kąpieli, które są organizowane w Rosji z okazji święta Chrztu Pańskiego, zwanego inaczej Świętem Jordanu. Trzykrotne zanurzenie się w wodzie zgodnie ze zwyczajem oznacza oczyszczenie się z grzechów.

Ponieważ kobieta zniknęła pod wodą, na ratunek pospieszyli jej inni uczestnicy obrzędu. Ich starania nie przyniosły jednak rezultatu. Świadkami całej sytuacji były dzieci kobiety, które przerażone stały obok przerębli. 

https://www.polsatnews.pl/wiadomosc/2022-01-24/wskoczyla-do-rzeki-i-utonela-wszystkiemu-przygladaly-sie-dzieci/

Ta dzielna kobieta zginęła, bo nie chciała brać udziału w oficjalnej kąpieli w asyście popa (funkcjonariusza partii rządzącej), policji, ratowników, karetki pogotowia. Wybrała osobiste, autentyczne praktykowanie religii. W moim przekonaniu stała się męczennicą prawdziwej wiary.

Postanowiłem także wybrać tę drogę. W lecie odbędę rytualną kąpiel w okolicznej rzece Czarnej. Tylko muszę uważać na bobry, żeby nie pokąsały. 

Samotny bohater

Media i opinia publiczna w Polsce jednomyślnie potępiły szeregowego Emila Czeczkę, który zdezerterował do Białorusi. Zarzucono mu alkoholizm, narkomanię, łamanie przepisów prawa drogowego i znęcanie się nad matką.

Białoruś przyjęła go jak matka. Podobno jego siostra ma tam chłopaka, a on przyjaciół, podczas gdy Polacy uważali za nieudacznika. Aby odwdzięczyć się władzom Białorusi opowiadał tamtejszym organom i mediom jak niehumanitarnie żołnierze polscy traktowali migrantów. Relacjonował, że żołnierze byli upijani, a następnie zmuszano ich do dokonywania egzekucji migrantów, których zakopywano w masowych grobach w lesie. Zeznał, że osobiście uczestniczył w egzekucji 12 migrantów, poprawił tę liczbę na 24, następnie 72, zatrzymał się na liczbie 240 zabitych migrantów.

Władze białoruskie skwapliwie przekazały te informacje swoim partnerom z Syrii, Iraku, Afganistanu, Mali, Burkina Faso i wreszcie Senegalu, w intencji oczernienie Polski. Powiało grozą. Resztki migrantów pospiesznie spakowały się i opuściły gościnną Białoruś, a nowi przestali przyjeżdżać. Po co mają przyjeżdżać, aby zostać rozstrzelani? Kryzys graniczny został w praktyce rozwiązany.

Możliwe, że ten Emil Czeczko dokonał tego przełomowego osiągnięcia przypadkowo, kierując się egoistyczną motywacją. Ale ja wierzę, że to polski patriota, który poświęcił się, aby uratować ojczyznę przed hordami najeźdźców.

Akcja siepaczy Trzaskowskiego

Podróżując przez rondo Radosława w Warszawie stałem się świadkiem skandalicznego wydarzenia. Siepacze prezydenta Trzaskowskiego roztrzaskiwali kultowy hotel Czarny Kot. Ten historyczny budynek przetrwał okres komunizmu, przetrwał podstępne reformy premiera Buzka, przetrwał bufonadę rządów Gronkiewicz-Waltz. Swoją funkcją hotelowo-rozrywkową nawiązywał do historii starych Powązek. Przed założeniem cmentarza pod koniec XVIII wieku mieścił się tam park rozrywki. Czarny Kot rozbudowywał się nieustannie pomimo braku własności działki i zezwolenia na budowę, dochodząc do 7 kondygnacji. Do tej chwili na budynku wisi błękitny baner o treści "Czarny Kot zostaje"...

Na początku nie wiedziałem co się dzieje. Ludzie na przystanku tramwajowym stali, patrzyli w jedną stronę i płakali. Po chwili ogarnęła mnie zgroza - zrozumiałem. Bogacze głosujący na Trzaskowskiego z pogardą odnosili się do Czarnego Kota, oni bawią się w Marriotach i Sheratonach. Ale dla tych biednych ludzi to było jedyne miejsce, które mogli wynająć na chrzciny, komunię, wesele, zabawę noworoczną i pogrzeb. Wspomnienia ich całego życia rozpadały się w tej chwili. Powązki już nigdy nie będą takie jak pamiętaliśmy.

Brałem udział w Paradzie Równości

Miałem do załatwienia sprawę w centrum Warszawy. Udałem się na ulubiony parking na ulicy Zielnej, ale okazało się, że został zajęty pod budowę. Skierowałem się więc na pobliski parking na placu Defilad, którego nie lubię, bo panuje tam niezły burdel. Faktycznie w tę sobotę okazało się, że skoncentrowano tam setki funkcjonariuszy policji, a oprócz tego kłębiły się setki transwestytów w tęczowych skarpetkach, tęczowych koszulkach, z tęczowymi torbami i tęczowymi chorągiewkami. Przy Marszałkowskiej zaparkowała nawet ciężarówka z której sprzedawano tęczowe flagi. Przyjrzałem się sprzedawcom – to te same typy, które sprzedawały flagi biało-czerwone na Marszu Niepodległości. No cóż – business is business. Jakiś długowłosy w wysokich skórzanych butach, ale z gołymi udami rozstawiał namiot. Wolałem się nie zastanawiać, co tam się za chwilę będzie działo i skierowałem do przejścia podziemnego pod Marszałkowską, by ewakuować się w stronę Chmielnej. Niestety naprzeciwko pojawiła się grupa młodych lesb z wyeksponowanymi nogami i biustami, ale z wyrazem zaciętości i wściekłości na twarzach. Skoncentrowałem więc pole widzenia na chodniku, na którego skraj się przezornie skierowałem. Fakt, że nie patrzyłem na lesby, aby mogły odpowiedzieć mi spojrzeniem pełnym pogardy i nienawiści, rozjuszył jedną z nich jeszcze bardziej, bo mijając przykopała mi w stopę. Przedarłem się wreszcie na bezpieczną i swojską Chmielną i na tym mój udział w Paradzie Równości się skończył.

Przypomniała mi się podobna sytuacja bliskiego kontaktu z kulturą postępową w Bułgarii. Aby dojść do wyznaczonego celu mogliśmy iść naokoło, o kilka kilometrów dłużej, albo wzdłuż plaży, ale wtedy trzeba było przejść przez sektor nudystów. Po zbliżeniu się do sektora opuściłem daszek czapki na oczy, tak że widziałem tylko skrawek piasku przed sobą. To, że nie chciałem przyglądać się nudystom, odebrali za zniewagę. Podchodzili do mnie i gniewnie pokrzykiwali w różnych językach, powtarzało się słowo nazi, prawdopodobnie więc uznany zostałem za faszystę.

Powtarzająca się reakcja przedstawicieli postępu nasunęła mi refleksję, że oni w gruncie rzeczy potrzebują konserwatystów jako audytorium. Przekraczają normy obyczajowe, ale rajcuje ich to, że to kogoś zawstydza, szokuje, oburza. Gdyby ich popisy nikogo nie obchodziły, to w końcu znudzili by się i pogrążyli w stresie, deprywacji czy nawet histerii.

To może powinniśmy ustąpić i spełnić postulaty tęczowców: aborcja, małżeństwo, adopcja itd.? Niestety, to droga donikąd. Skoro tym, co ich rajcuje jest szokowanie umiarkowanej większości, to natychmiast rozpoczęliby walkę o legalizację na przykład prawa do pedofilii, kanibalizmu i nekrofilii (z prawem do zabijania kogoś, kto się podoba lub smakuje) itd. Tak więc trzymajmy granicę postępu tu, gdzie jest. I ani kroku dalej. Choćby nawet zostało się pokopanym przez gniewną lesbę.