Złowrogie tajemnice Bukowiny Tatrzańskiej

Architektura Bukowiny Tatrzańskiej przypomina o skomplikowanej historii tych ziem. Domy w stylu góralskim obfitują w polskie flagi, ale na drewnianych ścianach można znaleźć wyrzeźbione swastyki.

7 listopada 1939 r. – czarny, odkryty mercedes sunie ulicami Krakowa, które toną w morzu flag ze swastykami. Limuzyną podróżuje generalny gubernator Hans Frank. Na Wawelu witają go niemieccy oficerowie i urzędnicy, ale uwagę Franka zwraca przede wszystkim... delegacja podhalańskich górali, która na tle jednolicie ubranych Niemców wyróżnia się wielobarwnymi strojami. Mężczyźni zarzucili na ramię haftowane cuchy, w rękach trzymają kapelusze z muszelkami i ciupagi; kobiety założyły wielobarwne gorsety i spódnice z tybetu. Pięcioosobowej grupie przewodzi przedstawiciel znanego góralskiego rodu. Górale są uśmiechnięci, a ich obecność podczas powitania Hansa Franka i odświętne stroje nie są przypadkowe. Zjawili się tu z własnej woli w celu przypieczętowania zawartego nieco wcześniej sojuszu góralsko-niemieckiego. Krzeptowski wyciąga kartkę i nieco niepewnym głosem odczytuje po niemiecku peany na cześć gubernatora. Na koniec wręcza mu w prezencie złotą ciupagę.

http://www.rp.pl/Rzecz-o-historii/307289910-Goralenvolk-kim-byli-gorale-kolaborujacy-z-Niemcami.html

Wprawdzie ponury czas okupacji dawno minął, ale reżim pisowskiej dobrej zmiany sprawia, że obecnie też nie jest łatwo. Po przyjeździe do Bukowiny postanowiłem umówić się na spotkanie z miejscowym kołem naturystów. Znalazłem konspiracyjny kontakt w necie, ale wyjaśniono mi, przykro im, ale nie ufają mi, to może być prowokacja. Musiałem najpierw spotkać się osobiście z ich agentem, miałem zapukać pod pewien adres pod warunkiem, że w oknie nie będzie kwiatka. Nie było kwiatka, otworzył brodacz (imię zmienione) Juliusz. Opowiedział mi, że od czasu przejęcia władzy przez PiS są brutalnie ścigani przez policję. Już nie mogą spotykać się na takich otwartych łąkach:

Tylko w zamaskowanych lokalach takich jak te:

Moja szczera twarz wzbudziła zaufanie, bo zaprosił mnie na wieczorne spotkanie koła naturystów w jednym z tych lokali (nie mogę zdradzić w którym). Miałem przynieść zapas piwa. Zaopatrzyłem się sześciopak Żywca i po zmroku zacząłem przedzierać się przez zamaskowany otwór w piwnicy. Za to w środku było nastrojowo, zapalone świece, przywitałem się z Juliuszem, zauważyłem nawet obiecujące panie naturystki. Czym prędzej przebrałem się, czy też raczej rozebrałem w strój organizacyjny. Już miałem przystąpić do ceremoniału powitania kiedy w głębi budynku rozległ się głuchy hałas. W parę osób chwyciliśmy świeczki i ruszyliśmy na piętro, aby sprawdzić. Nagle z przeciwka pojawiły się światła latarek, rozległ się krzyk:

- To policja, uciekamy!

Wybuchła ogólna panika, wszyscy zaczęli uciekać w różne strony. Zgubiłem świeczkę, po ciemku schroniłem się w jakimś pomieszczeniu. Wpadłem na coś, to chyba był stół. Namacałem na nim jakieś spore kwadratowe przedmioty, wziąłem jeden na wszelki wypadek, bo brakowało mi ubrania. Po chwili do pokoju wpadła jakaś postać z latarką, ale światło momentalnie zgasło i zapadła cisza. Na zewnątrz przez jakiś czas trwał tupot ucieczki, ale wszystko ucichło. Ale w pokoju w ciemnościach ktoś był. Zdecydowałem się, że już mi wszystko jedno. Zasłoniłem się kwadratowym przedmiotem i odezwałem się:

- Zapal tę lampkę.

To chyba nie był policjant, bo krzyknął z przerażenia. Ale po chwili zapalił. Okazało się, że intruzem był wystraszony chuderlawy młodzieniec w ciemnym stroju. Spojrzał na mnie zaszokowany, okazało się, że zasłaniam się waflem.

- Nie jesteś z policji? - zapytał.

- Chyba nie wyglądam.

- Faktycznie, może chcesz jakieś ubranie?

- Podaj, ale zgaś na chwilę.

W ciemności szybko ubrałem się. Kiedy znowu zapalił latarkę, z zaskoczeniem stwierdziłem, że jestem w mundurze SS. Tym niemniej przedstawiliśmy się. Max (imię zmienione) wyjaśnił, że należy do lokalnej grupy SS, która kontynuuje tradycje Goralenvolku. Okazało się, że przypadkowo tajne spotkanie koła naturystów i koła SS nastąpiło w tym samym zamaskowanym lokalu, co spowodowało obustronną panikę. Skoro tylko my dwaj pozostaliśmy na imprezie, odszukaliśmy zapas piwa i niespiesznie spożyliśmy. Pod koniec przyszło mi na myśl zapytać:

- A po co wam ten zapas wafli na spotkanie organizacyjne?

- To proste. Chrześcijanie spożywają opłatek, a nasz germański bóg Thor jest o wiele potężniejszy, dlatego, aby go uczcić spożywamy wafle...

I tak skończył się mój pierwszy wieczór w Bukowinie Tatrzańskiej. Zamiast integracji w gronie naturystów wypiłem piwo w mundurze SS, zagryzając waflem.

#MeeToo - robotyzacja seksu

Postanowiłem poświęcić parę słów akcji #MeToo dotyczącej wynurzeń celebrytek po seks skandalu Harveya Weinsteina. Genezą problemu są sprzeczności związane z naturalnym dla naszego gatunku modelem zachowań seksualnych. Kobiety starają się wyglądać i zachowywać atrakcyjnie, aby znaleźć partnerów lub dowartościować się podziwem otoczenia. Zachęceni tym mężczyźni podejmują próby zbliżenia. Jednak kobiety nie są zainteresowane byle jakim partnerem, ich atrakcyjność ma służyć wyborowi odpowiadającego im partnera, a zbliżenie tolerowane jest tylko w zakresie, jaki im na danym etapie i z daną osobą odpowiada. Ten model generalnie sprawdza się służąc optymalizacji doboru naturalnego, jednak powoduje nieprzyjemne skutki uboczne. Dla mężczyzn – uczucie poniżenia, kiedy atrakcyjna kobieta z pogardą odrzuca jego starania. Dla kobiet – odrażające przypadki molestowania, kiedy mężczyźni nie wycofują się pomimo odmowy. Uważam, że w cywilizacji zachodniej problem molestowania powinien być rozwiązywany na drodze prawnej. Zgłoszone przypadki wyjaśniane i w razie udowodnienia winy zastosowana adekwatna kara.

Nieprzyjemne skutki uboczne interakcji seksualnej stały się genezą wielkiej religii – islamu. Centralną częścią nauk Koranu jest publiczna deseksualizacja i ubezwłasnowolnienie kobiet. Pozbawienie kobiet prawa do atrakcyjnego wyglądu i interakcji seksualnej, zakucie ich w wory raz na zawsze rozwiązało ten problem w cywilizacji muzułmańskiej. Uzupełnieniem jest moda na hodowanie kóz.

Przeciwstawne rozwiązanie w cywilizacji zachodniej forsują feministki – to psychiczna kastracja mężczyzn. Takie ich wytresowanie, że kobiety mogą chodzić publicznie choćby gołe, a mężczyźni, wbrew naturalnemu instynktowi nie mogą ich dotknąć, odezwać się do nich, skomentować, ani nawet spojrzeć. W awangardzie akcji #MeeToo znalazły się podstarzałe celebrytki. Niestety nie wzbudzają już takiego zainteresowania swoimi wdziękami, więc tym natrętniej publicznie przypominają traumatyczne doświadczenia z przeszłości, kiedy ktoś spojrzał im w dekolt, dotknął pupy, wyraził chęć seksu albo przespał się z nimi. Wydarzenia te w swoim czasie jakoś nie były na tyle dotkliwe, aby zostały zgłoszone jako przestępstwo seksualne. Mamy więc do czynienia z nową modą promocji celebrytek. Samo w sobie to ma nawet pewien urok. Niestety, kampania #MeeToo została wykorzystana przez feministki jako doskonałe narzędzie w prowadzonej przez nie od wielu lat kampanii psychicznej kastracji mężczyzn. W krajach skandynawskich dochodzimy już do rozwiązań prawnych, w których do odbycia nawet stosunku wewnątrz małżeństwa niezbędny jest pakiet badań lekarskich i zgoda potwierdzona notarialnie, w przeciwnym przypadku nieuchronnie grozi oskarżenie o gwałt.

Czym może się to wszystko skończyć?

Największe firmy specjalizujące się w inteligentnych seks robotach, czyli Synthea Amatus, Realbotix i True Companion prześcigają się w spełnianiu fantazji seksualnych swoich klientów. To właśnie ta ostatnia marka odpowiedzialna jest za stworzenie Samanthy, czyli robota potrafiącego nie tylko zaspokoić seksualnie swojego właściciela, ale także porozmawiać z nim o pogodzie i pożartować.

Dr Jordi Vallverdú, specjalista od AI (sztucznej inteligencji) przekonuje, że po świętach rynek seks robotów wart będzie najwięcej w historii, bo aż 30 miliardów dolarów. Poza tym doktor przewiduje, że w 2018 roku nastąpi prawdziwy rozkwit sprzedaży robotów do seksu.

https://kobieta.wp.pl/w-swieta-wzrosnie-sprzedaz-seks-robotow-staly-sie-czescia-naszego-zycia-6201523111175809a

3 kadencje PiS

Opozycja nie może pojąć, skąd wynika nieustająca przewaga sondażowa PiS. Przewiduję, że ta partia będzie rządzić 3 kadencje. Historia ma tendencję do powtarzania się. Rządy PiS odpowiadają okresowi wdrażania władzy ludowej w latach 1945-1956. Podobne są zasadnicze punkty programu:

• Centralizacja władzy, likwidacja trójpodziału. Sądownictwo jest chore, ale zamiast umożliwić wybór sędziów przez obywateli dokonają tego funkcjonariusze Partii. Odchodzenie od jednomandatowych okręgów wyborczych oznacza umocnienie zależności przedstawicieli władzy ustawodawczej od Partii. Ograniczanie niezależności samorządów to przywrócenie władzy Partii w terenie.

• Pięćset plus, mieszkanie plus, a dla klasy średniej ostre podniesienie podatków to walka o wdrożenie socjalizmu. Trwałe poparcie dla Partii ze strony proletariatu, który doznał awansu społecznego.

• Nacjonalizacja zasadniczych sektorów gospodarki

• Walka o handel. Skoro dziś najbardziej efektywną formą handlu są supermarkety, to Partia musi wydać im wojnę.

• Histeria antyniemiecka dokładnie wzorowana na sprawdzonych wzorach z PRL

• Polityka zagraniczna i obronna podporządkowana suwerenowi – ZSRR zastąpiony przez USA/Izrael

Natomiast rządy PO – 2 kadencje odpowiadają okresowi Generalnej Guberni w latach 1939-1945. Oczywiście bez ludobójstwa i terroru, ale poza tym zasadnicze punkty programu były podobne:

• Polityka zagraniczna, obronna i ekonomiczna podporządkowana suwerenowi – Niemcom

• Jedyna aktywność rządu to nadzorowanie budowy autostrad wschód-zachód stanowiących realizację postulatu zgłaszanego jeszcze przez Hitlera

• Utrzymywanie 6-letniej szkoły podstawowej i bezsensownych gimnazjów – dążenie do ogłupienia narodu tubylczego

• Wprowadzenie obowiązku szkolnego od 6 lat i wieku emerytalnego do 67 lat – w trosce o maksymalne wykorzystanie tubylczej siły roboczej

• W miastach wykorzystanie „reprywatyzacji” do przekazywania kamienic szmalcownikom i wysiedlania polskich rodzin na bruk

W świetle tego porównania widać, że nie ma szans na powrót PO do władzy. PiS jest, jaki jest, ale potrafi realizować jakieś pozytywne cele w odróżnieniu od namiestników z PO. Naród widzi tę różnicę nawet bez namolnej do wyrzygania propagandy mediów Kurskiego.

Doświadczyłem cudu

Aglomeracja przed świętami przypomina piekło. Ciemność, wielogodzinne korki, co kilkaset metrów stłuczki. Dokąd zmierzamy? Po prezenty, żywność, stroje? Aby okazać swoją okazałość rodzinie lub znajomym. Zamiast spokojnego oczekiwania nastrój furii przedświątecznej.

Pomyślałem sobie, czy nie lepsza byłaby religia rodzima. Wprawdzie już dokładnie nie wiadomo, jakich miała bożków, ale można wyjść przed dom i złożyć w ofierze skrawki słoniny lub inne przysmaki współczesnym boginkom, na przykład grycankom.

Jak przezwyciężyć chwile zwątpienia religijnego?

Zwątpienie sytuuje się w opozycji wobec nadziei i jest przedsionkiem rozpaczy. Jeśli wątpienie jest niejakim zachwianiem się wiary w Boga i Jego istnienie, to zwątpienie jest zachwianiem wiary Bogu, owego powierzenia się Bogu, które konieczne jest w wierze. Zwątpić w Boga, to żyć w przekonaniu, że o nas zapomniał, że gdzieś się zapodział, że nas pozostawił, że Jego zapewnienie o trosce o nas jest niczym innym jak pustosłowiem.

https://www.deon.pl/161/art,1864,czy-nalezy-sie-bac-zwatpienia.html

Hbr 11, 6

Bez wiary zaś nie można podobać się Bogu. Przystępujący bowiem do Boga musi uwierzyć, że [Bóg] jest i że wynagradza tych, którzy Go szukają.

Udałem się na mszę wieczorną. Po uroczystości o standardowym przebiegu zaskoczenie. Na środek kaplicy wystąpił młody wysoki kapłan z blond brodą. Trzymał w dłoniach tajemniczy złocisty przedmiot. Oznajmił, że zaprasza do ucałowania relikwii Jana Pawła II. Wierni karnie ustawili się w kolejkę. Przyklękali i całowali przedmiot kultu. Po każdym pocałunku kapłan gorliwie przecierał relikwiarz białym ręczniczkiem. Nie zdecydowałem się uczestniczyć w rytuale. Czynność wydała mi się niehigieniczna i niestosowna.

Ale największe zaskoczenie przeżyłem rano. Na ustach zrobiła mi się nieprzyjemna krosta. Członkowie rodziny, którzy ucałowali relikwie, byli zaś całkowicie zdrowi. Nieuchronne skojarzenie – dostąpiłem znaku mocy Jana Pawła II. Uznałem tę sytuację za cud. Powróciły do mnie nadzieja i wiara.

Udał nam się Duda

Naturalnie nie prezydent, ale Piotr Duda - przewodniczący NSZZ „Solidarność”. Od zawsze byłem przeciwnikiem związków zawodowych, jednak zaszokowała mnie niedawna wypowiedź Piotra Dudy:

Poseł Cymański mija się z prawdą. Pod publikę można rzucać piękne hasełka, że likwidując trzydziestokrotność przywrócimy solidaryzm społeczny. Należy zadać pytanie politykom, czy wiedzą, dlaczego przed laty trzydziestokrotność została wprowadzona? Obecnie mamy kapitałowy system emerytalny. Oznacza to, że od tego, ile uzbieramy na emeryturę, tyle w przyszłości otrzymamy. Wprowadzenie maksymalnej składki od trzydziestokrotności średniego wynagrodzenia przy obecnym systemie emerytalnym jest zabezpieczeniem przed tzw. kominami emerytalnymi. Jeżeli dzisiaj rząd chce zlikwidować to rozwiązanie, to doprowadzi do tego, że w przyszłości osoby zarabiające najwięcej, będą otrzymywały bardzo wysokie emerytury. Ich waloryzacja niejednokrotnie przewyższy emerytury otrzymywane przez inne osoby. W przyszłości rozwiązanie zaproponowane przez rząd premier Beaty Szydło spowoduje jeszcze większe nieakceptowane społecznie dysproporcje w wypłatach emerytur.

Wicepremier Mateusz Morawiecki myli się, myśląc, że po zniesieniu trzydziestokrotności wszyscy będą płacić składki od pełnego dochodu. Opłacać je będą jedynie ci, którzy zatrudnieni są na podstawie umowy o pracę. Najbogatsi uciekną w tzw. kontrakty, działalność gospodarczą. Skutkami tego zostaną obciążeni ci, którzy dzisiaj najwięcej pracują także w nadgodzinach, bo taka jest specyfika ich pracy. Rzucanie hasła „solidaryzm” w wykonaniu posła Cymańskiego jest pustosłowiem.

https://www.tysol.pl/a13762-Piotr-Duda-dla-TS-Rzucanie-hasla-%E2%80%9Esolidaryzm%E2%80%9D-w-wykonaniu-posla-Cymanskiego-jest-pustoslowiem

Okazuje się, że przewodniczący związku zawodowego będącego ścisłym sojusznikiem PiS potrafi zaprotestować przeciwko polityce likwidacji klasy średniej prowadzonej przez tę partię. Na tle lewackich hunwejbinów z PiS Piotr Duda wydaje się głosem umiaru i rozsądku.

Rasizm w Europie Zachodniej

Zachodni propagandyści oskarżają Polaków o faszyzm i rasizm, ale na ulicach Paryża rozgrywają się wydarzenia jakby wprost przeniesione z powieści „Chata wuja Toma”. To XIX-wieczne dzieło ukazywało okrucieństwo i bezwzględność wobec czarnych niewolników na południu USA.

Scena 1.

Kolejka RER z lotniska do centrum. Dwie młode, pulchne, ale ładne murzynki zajęły miejsca obok siebie, na siedzeniu naprzeciwko położyły bagaże. Na jednej ze stacji wsiadł starszy murzyn o surowym wyglądzie twarzy. Pomimo, iż było sporo wolnych miejsc poprzesuwał, pozdejmował bagaże czarnych piękności, usiadł naprzeciwko i wpatrywał się w nie karcąco. Z wyglądu przypominał duchownego muzułmańskiego: patrząc od dołu – czerwone adidasy, granatowe spodnie od dresu, następnie zielona, sztruksowa suknia sięgająca poniżej kolan, na wierzch krótka niebieska kurtka sportowa. Twarz wielka jak wiadro, intensywnie czarna, silnie spłaszczony nos, siwa szczecina, gniewne, wyłupiaste oczy. Dziewczyna siedząca na zewnątrz nie wytrzymała, zabrała bagaże porozrzucane przez przybysza, przeniosła w inną część wagonu i czekała na koleżankę. Ale koleżanka zamarła na siedzeniu, albo krępowała się, albo bała się ruszyć. Krępujące chwile oczekiwania. Wreszcie pierwsza dziewczyna wróciła do koleżanki, ale usiadła bokiem, aby nie patrzeć na mężczyznę. Już nie rozmawiały ze sobą.

W mojej ocenie był to drastyczny przypadek rasizmu. Dziewczyny były ładne, miały jaśniejszą karnację, uważały się chyba za bardziej białe, okazały nienawiść i pogardę starszemu mężczyźnie z powodu jego rasy.

Scena 2.

Centrum Paryża. Młody biały mężczyzna rozmawia przez telefon, pod pachą trzyma plik dokumentów. Nie zauważył, jak plik wysunął się, upadł i rozsypał na chodniku. Przypadkowy przechodzień – młody murzyn – zauważywszy to zatrzymał się, przyklęknął, pozbierał dokumenty. Ponieważ przez ten czas biały oddalił się o kilkanaście metrów, pobiegł za nim, aby grzecznie zatrzymać i zwrócić zgubę.

W mojej ocenie to mniej drastyczny, ale jednak przypadek rasizmu. Pokazuje, że zakodowaną rolą czarnych w społeczeństwie jest służenie białym.

Scena 3.

Dworzec kolejowy. Murzyn o zaniedbanym wyglądzie z tobołkami w rękach zaczepiał podróżnych prosząc o pieniądze na zakup kawy. Ja udałem, że nie rozumiem. Spośród licznych osób tylko jedna przekazała murzynowi monetą – to starszy, biały mężczyzna.

Według mnie to jaskrawy przypadek rasizmu – biały dając ofiarę umocnił w czarnych przekonanie, że jest ich panem. Nie zdarzyło mi się zobaczyć, aby czarni przekazali datek białym żebrakom, których w tym mieście nie brakowało. Najgorszy jest jednak rasizm czarnych wobec czarnych. Na dworcu było sporo z wyglądu dobrze sytuowanych murzynów, nie dali pobratymcowi ani centa.

Scena 4.

Właściwie sceny. Wielokrotnie widziałem białe dzieci wiezione w wózku lub prowadzone przez murzynki. W pierwszej chwili myślałem, że może miały dzieci z białym partnerem, jednak te dzieci nie były mulatami, były w 100% białe. Jedyną logiczną możliwością jest, że murzynki pełniły rolę opiekunek. Kiedy uświadomiłem to sobie, zacząłem się rozglądać. Na ogół nie udawało mi się dostrzec białych dzieci pod opieką białych kobiet, prawie wszystkie były pod opieką murzynek.

Jest to klasyczny przypadek rasizmu. Białym kobietom nie chce się mieć dzieci, a jeśli jednak już je mają, oddają pod opieką murzynkom. Młodzi Francuzi właściwie nie znają swoich mam, tylko czarne mamki.

Skretyniałe zachodnie media zarzucają Polsce faszyzm. Może niech się zastanowią nad sobą. Stykając się na Zachodzie z falą brutalnego rasizmu, nie czułem się dobrze. Powrót do Polski był dla mnie powrotem do bezpieczeństwa, spokoju i tolerancji.

Zwiedzanie Bieszczadów

Tajemnicze to góry, bo już sama odmiana budzi wątpliwości – Bieszczadów, czy Bieszczad. Pierwszy raz się tam wybrałem. Ostatnio z naszej rodziny przebywał w tej okolicy mój dziadek – walczył jako żołnierz w latach czterdziestych ubiegłego wieku.

Mit Bieszczadów przedstawia je jako ostatni skrawek kresów, jako ziemię pionierów, samotników, indywidualistów, miejsce, w którym odnajdujemy wolność i sens życia, w którym zakochujemy się w naturze i pierwotnej przyrodzie.

Faktycznie spotykałem osoby, które wyglądały, jakby przyjechały szukać wolności i sensu życia. Wydawały się jednak raczej zagubione. Miałem wrażenie, że spoglądały na mnie z nadzieją, że akurat ja mam ten mistyczny klucz i potrafię im go przekazać. Niestety pogrążony w cynizmie nie miałem i nie szukałem klucza wolności.

W praktyce Bieszczady współczesne funkcjonują jak doskonale zorganizowane przedsiębiorstwo komercyjne. Codziennie rano turyści dojeżdżają z miejsc zakwaterowania na parkingi zlokalizowane obok atrakcji – np. stacji kolejki wąskotorowej w Majdanie, Połoniny Wetlińskiej lub Caryńskiej. Parkingi mieszczą tysiące samochodów sprawnie kierowanych przez obsługę z krótkofalówkami. Z parkingu można iść na szlak na piechotę i wrócić, albo podjechać kilka kilometrów busem turystycznym, aby przedłużyć sobie trasę. Połoniny – łąki na górach powyżej górnej granicy lasów – to wprawdzie oklepana atrakcja, gdzie w sezonie maszerują tysiące turystów, ale na mnie i tak zrobiły niesamowite wrażenie.

Ciekawego odkrycia dokonałem natomiast w lesie. Obala to moim zdaniem głoszone przez oficjalnych historyków teorie na temat wojny rosyjsko-japońskiej 1904-1905. Okazuje się, że oddziały japońskie dotarły aż do Bieszczadów. Świadczą o tym znaki zachowane na drzewach.

Zwróciło moją uwagę, że współczesna ludność zamieszkująca Bieszczady – narodowości polskiej – ma pozytywny stosunek do łemkowskich tradycji tych ziem. Przy szkołach organizowane są polsko-ukraińskie towarzystwa historyczne, funkcjonują restauracje w stylu ukraińskim, na szlakach na tabliczkach informacyjnych są napisy także w języku ukraińskim. Jakże kontrastuje to z podejściem naszych wschodnich sąsiadów, którzy tępią polskie pamiątki, chcą wyrzucić lwy z Cmentarza Łyczakowskiego, za to stawiają niezliczone pomniki banderowców.

Polska nigdy nie miała i nadal nie ma skutecznej polityki historycznej. Zwiedziłem pomnik żołnierzy polskich, których garstka broniła się przed tysiącami upowców. Może mój dziadek walczył w tym okopie. Pomnik jest zaniedbany, pomalowany obraźliwymi napisami. Niewątpliwie prowokują do tego postkomunistyczne napisy o „utrwalaniu władzy ludowej”. Moim zdaniem należałoby by pomnik przebudować, napisy zmienić. Ci żołnierze nawet jeśli byli w armii ludowej, w tym miejscu walczyli o to, aby nie mordowano Polaków.