Łączna liczba wyświetleń

niedziela, 8 listopada 2015

Szariat w Polsce?

Niedawno spotkałem się ze znajomym antyfaszystą Z. Martwił się, że rządy PiS umocnią faszyzm w Polsce. Szczególną jego rozpacz wywołuje program 500 zł na dziecko. Pozytywnym wzorem dla niego jest Wielka Brytania, gdzie muzułmanów obowiązuje prawo szariatu. Jeśli chrześcijanie tak uwielbiają dzieci, to należy i w Polsce ustanowić osobne prawo, które będzie tylko ich obowiązywać. Dla przykładu zaproponował następujące rozwiązanie:

- chrześcijanie dostają 500 zł na dziecko, ale są surowo karani za aborcję

- ateiści nie dostają 500 zł na dziecko, za to legalna darmowa aborcja lub sterylizacja na życzenie

- muzułmanie są surowo karani za aborcję, ale za każde dziecko muszą dopłacać 500 zł

Oczywiście skrytykowałem jego koncepcję, za co naturalnie nazwał mnie faszystą. Skrycie zacząłem się jednak zastanawiać, czy nie kryje się w niej jakiś sens.

Badania prowadzone na przestrzeni ostatniej dekady dowodzą, że jest inaczej - geny w jakiś sposób mogą wpływać na polityczne zachowania ludzi.

Do takich wniosków doszedł prof. Peter Hatemi z Pennsylvania State University (USA). Swoje spostrzeżenia opisał na łamach najnowszego numeru pisma „Trends in Genetics”. W przeszłości uważano, że preferencje polityczne są uwarunkowane wyłącznie przez czynniki społeczne i środowiskowe. Jednak ostatnie badania pokazują, że również geny wywierają pewien wpływ na nasze polityczne upodobania. Na podstawie analizy zachowań bliźniąt prof. Hatemi doszedł do wniosku, że to właśnie geny mogą decydować o różnym podejściu do takich kwestii jak kara śmierci, aborcja czy problem bezrobocia.


Kilka przykładów dziedziczenia poglądów politycznych:

Michał Nowicki to aktywista komunistyczny, który kilka lat temu działał w Organizacji Młodzieżowej "Lewica Bez Cenzury" imienia Feliksa Dzierżyńskiego. Organizacja syna Wandy Nowickiej zasłynęła m.in. wychwalając Józefa Stalina i szydząc z Polaków pomordowanych w Katyniu - czytamy w artykule "Naszego Dziennika" z 2008 roku.


Barbara Nowacka - córka Izabeli Jarugi-Nowackiej

Syn przedwojennych działaczy komunistycznych żydowskiego pochodzenia – Ozjasza Szechtera i Heleny Michnik

Antoni Michnik - lewicowy działacz, prywatnie syn redaktora naczelnego "Wyborczej".

Rdz 19
Owi dwaj aniołowie przybyli do Sodomy wieczorem (...) mieszkający w Sodomie mężczyźni, młodzi i starzy, ze wszystkich stron miasta, otoczyli dom, wywołali Lota i rzekli do niego: «Gdzie tu są ci ludzie, którzy przyszli do ciebie tego wieczoru? Wyprowadź ich do nas, abyśmy mogli z nimi poswawolić!» Lot, który wyszedł do nich do wejścia, zaryglowawszy za sobą drzwi, rzekł im: «Bracia moi, proszę was, nie dopuszczajcie się tego występku! Mam dwie córki, które jeszcze nie żyły z mężczyzną, pozwólcie, że je wyprowadzę do was; postąpicie z nimi, jak się wam podoba, bylebyście tym ludziom niczego nie czynili, bo przecież są oni pod moim dachem!» Ale oni krzyknęli: «Odejdź precz!» I mówili: «Sam jest tu przybyszem i śmie nami rządzić! Jeszcze gorzej z tobą możemy postąpić niż z nimi!» I rzucili się gwałtownie na tego męża, na Lota, inni zaś przybliżyli się, aby wyważyć drzwi. (...)

Słońce wzeszło już nad ziemią, gdy Lot przybył do Soaru.  A wtedy Pan spuścił na Sodomę i Gomorę deszcz siarki i ognia od Pana <z nieba>. I tak zniszczył te miasta oraz całą okolicę wraz ze wszystkimi mieszkańcami miast, a także roślinność.

Bóg zniszczył grzeszników wraz z ich dziećmi, a nawet roślinnością. Może ateiści mordujący własne dzieci są narzędziem w rękach Boga?

Ale nie nam to oceniać, możemy się tylko modlić o ich nawrócenie.

piątek, 30 października 2015

Synod biskupów o rodzinie - dokument końcowy

24 października Synod o rodzinie czyli XIV Synod Biskupów zatwierdził dokument końcowy. Odnośnie osób żyjących w związkach partnerskich podkreślono, że do ich sytuacji należy podchodzić w sposób konstruktywny. Najwięcej kontrowersji wywołały punkty 84-86, przyjęte minimalną wymaganą większością (ponad 2/3 głosujących). Punkty te dotyczyły osób rozwiedzionych, żyjących w nowych związkach:

84. Osoby ochrzczone, które się rozwiodły i ponowie zawarły związek cywilny powinny być bardziej włączane we wspólnoty chrześcijańskie (...) trzeba zatem rozpoznać, które z różnych form wykluczenia obecnie praktykowanych w obrębie liturgii, duszpasterstwa, edukacji oraz w dziedzinie instytucjonalnej można przezwyciężyć. (...) Ta integracja jest też potrzebna ze względu na troskę i chrześcijańskie wychowanie ich dzieci, które muszą być uznane za najważniejsze.

85. (...) Zachodzi bowiem różnica pomiędzy tymi, którzy szczerze usiłowali ocalić pierwsze małżeństwo i zostali całkiem niesprawiedliwie porzuceni, a tymi, którzy z własnej, ciężkiej winy zniszczyli ważne kanonicznie małżeństwo. Są wreszcie tacy, którzy zawarli nowy związek ze względu na wychowanie dzieci, często w sumieniu subiektywnie pewni, że poprzednie małżeństwo, zniszczone w sposób nieodwracalny, nigdy nie było ważne. (...) Co więcej, nie można zaprzeczyć, że w pewnych okolicznościach „poczytalność i odpowiedzialność za działanie mogą zostać zmniejszone, a nawet zniesione” (KKK, 1735) ze względu na różne uwarunkowania. (...)

86. (...) Rozmowa z księdzem, na forum wewnętrznym, przyczynia się do tworzenia prawidłowej oceny, tego co utrudnia możliwość pełniejszego uczestnictwa w życiu Kościoła oraz kroków mogących jemu sprzyjać i je rozwijać. (...)


Problemy religijne rozpatruję w ujęciu socjologicznym i teologicznym. Kiedy obie te metody dadzą podobny wynik, jestem całkowicie przekonany. Spójrzmy na sakrament małżeństwa z punktu widzenia socjologii religii. W pierwszych wiekach chrześcijaństwa w nauce Kościoła nie funkcjonowało pojęcie sakramentu małżeństwa, kapłani nie uczestniczyli w zawieraniu małżeństwa, małżeństwa zawierano według lokalnych zwyczajów. Wzrost potęgi Kościoła w średniowieczu, dążenie do sprawowania pełnej kontroli nad życiem społeczeństwa zrodziło potrzebę instytucjonalizacji tej władzy poprzez system sakramentów, obejmujących kluczowe aspekty i momenty życia każdego człowieka. Dotychczas za sakramenty – znaki łaski Bożej – uznawano chrzest, bierzmowanie i eucharystię. Dodano małżeństwo, kapłaństwo, spowiedź i namaszczenie chorych. Od tej pory łaska Boża nie mogła już spływać bezpośrednio na wiernego, lecz tylko przy asyście instytucjonalnego pośrednika – kapłana, poprzez sformalizowaną liturgicznie procedurę sakramentu. Sakrament małżeństwa jako narzędzie kontroli Kościoła nad wiernymi sprawdzał się znakomicie od średniowiecza, aż do XX wieku. Rewolucja obyczajowa, która rozpoczęła się wtedy przyniosła fatalne skutki. Jedną z jej przyczyn mogło być faktyczne równouprawnienie kobiet i mężczyzn. Niezależność ekonomiczna kobiet spowodowała, że mniej obawiają się skutków rozwodu i współżycia przedmałżeńskiego. Do tego doszedł szerzący się hedonizm, lekkomyślność i niedojrzałość emocjonalna młodzieży. Seks stał się formą aktywności towarzyskiej śmiało przekraczając dawniej dozwolone granice: małżeństwo lub dom publiczny, Rozwody i ponowne małżeństwa stały się powszechne, a same małżeństwa zastępowane coraz częściej przez konkubinaty. Nauka Kościoła w kwestii seksu i małżeństwa głoszona według rytu średniowiecznego znalazła się w sprzeczności z praktyką życiową większości lub dużej części katolików. Władze Kościoła w tej sytuacji mogą: ignorować problem; przyjąć twardą linię – odsunąć wiernych nie stosujących w 100% do nauki, choćby nawet pozostałaby mniejszość; albo dostosować naukę do realiów epoki – w dużej mierze wracając na pozycje doktrynalne z pierwszych wieków chrześcijaństwa.

Dokument końcowy świadczy, że wybrano to ostatnie rozwiązanie. Na razie nieśmiało. Sakrament małżeństwa pozostaje, ale wskazana jest droga, jak go obejść.

Z punktu widzenia teologii małżeństwo jest świętością i było świętością, zanim ujęto je w formę sakramentu.

Rdz 2, 23-24
Dlatego to mężczyzna opuszcza ojca swego i matkę swoją i łączy się ze swą żoną tak ściśle, że stają się jednym ciałem.
Chociaż mężczyzna i jego żona byli nadzy, nie odczuwali wobec siebie wstydu.

Dlatego Kościół zawsze będzie wspierał małżeństwo.


Natomiast w kwestii gejów. W sensie socjologicznym – zawsze stanowili marginalną mniejszość społeczeństwa. Obecnie stanowią hałaśliwą mniejszość. Niewątpliwie stanowią też wpływową mniejszość w hierarchii. Balonem próbnym był coming out księdza Charamsy. Ale na szczęście w tej kwestii synod nic nie uchwalił. Nie będzie żadnej zmiany. Bo w porównaniu do standardów średniowiecznych zmiana już nastąpiła. Wtedy karą za sodomię było spalenie na stosie. Obecnie Kościół homoseksualizm potępia, ale homoseksualistów toleruje, w konserwatywnym sensie tego słowa. Zresztą palenie na stosie zwiększyłoby szkodliwą emisję dwutlenku węgla. A pedalskiego Kościoła nie potrzebujemy.

niedziela, 18 października 2015

Michnik ostrzega przed faszyzmem

W kilku ostatnich wyborach PO zdobywało większość w Polsce północno-wschodniej, na obszarze zbliżonym do granic byłych Prus. Wydaje się, że program głoszony przez tę partię – pragmatyzm, racjonalność, praca – odpowiadał mentalności większości mieszkańców tych ziem. W odróżnieniu od programu głoszonego przez PiS – zwiększanie socjalu, demaskowanie wrogów wewnętrznych i zewnętrznych i walka z nimi, kult martyrologii i machania szabelką, nienawiść i pogarda dla wrogów – który znalazł entuzjastów w Polsce południowo-wschodniej, na byłych obszarach zaboru rosyjskiego i austriackiego.





Obecnie nawet najwierniejsi zwolennicy PO przekonali się, że program tej partii od początku do końca był oszustwem. Zamiast obniżenia i uproszczenia podatków podwyższono je i jeszcze bardziej skomplikowano. Zamiast zmniejszenia biurokracji dynamiczny jej przyrost. Zamiast reformy chorego systemu zus chamskie podwyższenie wieku emerytalnego.

Ale nie to jest najbardziej szkodliwe. Liderzy PO zdając sobie sprawę z nieuchronnego bankructwa swojej polityki, zaczęli wdrażać sprawdzony w Europie Zachodniej program genderyzacji społeczeństwa. Społeczeństwo zgenderyzowane to ideał dla partii rządzącej – zbiór ogłupionych matołów, niezdolnych do samodzielnego myślenia, poddanych totalitarnej indoktrynacji od przedszkola. W społeczeństwie zgenderyzowanym zanika rola rodziny, zastąpiona przez totalitarny aparat państwowy. Zanika tożsamość płciowa jednostki – role męskie i kobiece zostają zakazane, zastąpione przez LGBT lub w ostateczności unisex. Dąży się do usunięcia religii chrześcijańskiej z przestrzeni społecznej. Zanika tożsamość cywilizacyjna i narodowa poprzez system masowych imigracji. Próby samodzielnej wypowiedzi jednostek, próby powiedzenia prawdy traktowane są jako przestępstwo – mowa nienawiści, szowinizm, faszyzm.

Proces genderyzacji w Europie napotkał jednak na opór. Sondaże wyborcze wskazują, że także w Polsce. Budzi to zrozumiałe zatroskanie autorytetów moralnych. Na łamach Gazety Wyborczej zabrał głos nasz najwyższy autorytet Adam Michnik – w artykule „Gorzki smak aksamitnej rewolucji”. Poniżej kilka jego głębokich myśli:

Putinizm łączy z faszyzmem instrumentalne zespolenie haseł narodowych z socjalnymi; taka jest retoryka – praktyka rządów to korupcja, centralizacja władzy, dyktatura i polityka knebla. Państwo mafii – tak reżim Viktora Orbana, który w Budapeszcie stosuje putinowski model władzy, nazwał węgierski socjolog. Zaiste to, co nam obiecują, to rządy politycznej mafii.

Śpiewają tak i powtarzają: „Rosja dla Rosjan”, a ich retoryka i symbolika otwarcie nawiązują do hitleryzmu.

W Budapeszcie na rzecz wielkich Węgier dla Węgrów skandują aktywiści faszystowskiej partii Jobbik; z tą partią Orban walczy o elektorat. Polska nie jest krajem tak rozległym jak Rosja, a więc tendencje faszyzujące, tzw. marsze narodowe, protesty przeciw przyjmowaniu uchodźców wydają się bardziej lilipucie, miniaturowe, podobnie Węgry.

Putin rozpoczynał od deklaracji demokratycznych i od odwołań do wartości liberalnych, ale dziś już nazywa się konserwatystą, obrońcą wartości tradycyjnych, głosi chwałę rodziny i Cerkwi prawosławnej, tępi homoseksualizm i feminizm, wspiera kulturę fizyczną i rozmaite skrajne formacje nacjonalistyczne w Europie (np. Front Narodowy we Francji).

Sondaże opinii wskazują na możliwy sukces wyborczy partii Jarosława Kaczyńskiego i Antoniego Macierewicza. (...) Czy Kaczyński za cenę nieistotnych gestów ze strony Putina (zwrot wraku samolotu z katastrofy smoleńskiej) rozpocznie antyeuropejską krucjatę na wzór Orbana? Spoglądając na Rosję i Węgry, można ostrożnie przewidywać, co może czekać Polskę rządzoną przez Kaczyńskiego i Macierewicza.

Wirus szowinizmu jest analogiczny w każdym z tych krajów. „Rosja dla Rosjan”, „Węgry dla Węgrów” – to niczym się nie różni od swojskiego wrzasku: „Polska dla Polaków”. Te hasła godzą w pluralizm kulturowy, a więc w demokrację, ale są też prostą drogą do unicestwienia niezależnych mediów i konstytucji, która mówi, że Polska jest ojczyzną wszystkich swoich obywateli.

Rzec by można: po epoce aksamitnych rewolucji nadszedł czas aksamitnych tyranii.


Uważam, że nie możemy pozostać obojętni na to dobitne ostrzeżenie, wygłoszone przez niezłomnego obrońcę wolności i demokracji. Mnie się najbardziej spodobało na przykład oskarżenie Putina o wspieranie rodziny, a nawet kultury fizycznej.

niedziela, 11 października 2015

Polacy ksenofobiczni czy tolerancyjni?

Niedawno przeszliśmy edukacyjną falę nienawiści i pogardy przeciwko Polakom w związku z tak zwanymi uchodźcami. Przykładowe cytaty z dyskusji blogowej:

I zgadzam się z tym ze większość Polaków obnażyła wstrętną facjatę  - miałcy, zakompleksieni ludzie którzy obrzucają wszystko i wszystkich błotem i to jest ich jedyne osiągnięcie życiowe.

Teraz słyszę jak ta rodzina męża obrzuca błotem uchodźców powołując się na jednolitość naszej kultury nie mając o historii choćby przyzwoitego pojęcia to ludzie prości, ze wsi, bez szkól za to z wielkimi budynkami gospodarczymi i malutkimi ciasnymi rozumkami. Jestem przekonana ze i oni hejtuja anonimowo w Internecie.

Mówią – muzułmanin umarł podczas przeprawy, muzułmanin ukradl itp. to ja proponuje teraz w prawicowych gazetach pisać o wydarzeniach również w tym stylu- katolik zgwałcił dwunastolatkę, katolik ukradl konwojowane pieniądze. Pięknie to brzmi co?

Lewacy świadomie lub nieświadomie mylą zdrowy rozsądek naszego narodu z jakąś niewiedzą, strachem, nienawiścią. Z wieloletnich informacji medialnych dobrze wiemy, że islamiści stanowią problem i zagrożenie, niekiedy śmiertelne zagrożenie. Nie będziemy wpadać do tego piekielnego kotła na życzenie rozhisteryzowanej pani Merkel, której coraz więcej Niemców ma już dosyć. Stulecia najazdów, spustoszeń i zbrodni wojennych wytworzyły w Polakach swoisty czarny humor:

„- A słyszeliście ten żart? Mama muzułmanka zapina pas z ładunkiem wybuchowym na małej dziewczynce i mówi - Wysadzę cię przed szkołą.”

Interpretowanie takich wypowiedzi jako przejawów nienawiści albo realnych złych zamiarów wobec imigrantów jest nadużyciem. Polacy w przeciwieństwie do światłych narodów np. Szwecji, Niemiec nigdy nie najeżdżali sąsiednich państw i nie mordowali ich mieszkańców.

Wręcz przeciwnie. Mamy nie tylko kilkusetletnią tradycję pokojowego i owocnego współżycia z innymi narodami, ale i współczesne tego przykłady. Przypominam sobie letni pobyt w Mrągowie. Kojarzymy to miasto z imprezami w amfiteatrze.

Ale nie każdy wie, że w parku miejskim zachowano wieżę Bismarcka i groby żołnierzy niemieckich z I wojny światowej, szanując dziedzictwo pruskie.





W Mrągowie oprócz kościołów katolickich w centrum miasta znajduje się kościół ewangelicki i cerkiew prawosławna. Potomkowie napływowych Polaków i Ukraińców oraz autochtonicznych Mazurów żyją w harmonii i przyjaźni. Stare miasto połączone jest kilkukilometrową promenadą wzdłuż brzegu jeziora Czos z amfiteatrem i zespołem nowoczesnych hoteli na drugim brzegu.





Ponieważ w lecie mieszkańcami hoteli są głównie Niemcy, można powiedzieć, że promenda jest drogą przyjaźni łączącą nasze narody. I nie tylko promenda. Młodzi pasjonaci historii militarnej utworzyli rotę zaciężną strażnicy Sensburga/Mrągowa zamku Szestno w komutrii Ryńskiej. Nic dziwnego, że rekonstruktorzy wojsk średniowiecznych na tych ziemiach odwołują się do tradycji krzyżackiej.

http://www.it.mragowo.pl/muzeum-w-mragowie,2,806,pl.html


Mrągowo to przykład realnej, harmonijnej i pozytywnej wieloetniczności i wielokulturowości w Polsce. Wbrew nienawistnej histerii lewaków.


niedziela, 4 października 2015

Coming out księdza Charamsy

Krzysztof Charamsa, jest polskim księdzem, do soboty pracującym w Watykanie w Kongregacji Nauki Wiary. Tego dnia na konferencji prasowej przedstawił swojego partnera i oświadczenie w tej sprawie, a także skrytykował Kościół za "wszechobecną i ślepą homofobię". W wywiadzie ksiądz wyjaśniał także, że chciał wyznać swój homoseksualizm, bo "dłużej nie mógł żyć w niezgodzie ze sobą". Watykan oświadczył, że ksiądz Krzysztof Charamsa nie będzie mógł dalej pełnić funkcji w Kongregacji Nauki Wiary oraz w papieskich uniwersytetach, gdzie nauczał.


Homofobia w Kościele? Może oficjalnie tak, ale niejawny homoseksualizm rozwija się znakomicie i polscy duchowni mają w tym zakresie znaczne osiągnięcia.

Abp Juliusz Paetz to skompromitowany hierarcha, który mimo poważnych oskarżeń o zbyt bliskie relacje z młodymi mężczyznami (wielu wprost interpretuje je jako wyraz skłonności homoseksualnych arcybiskupa), wciąż bryluje na salonach. Odwołany ze stanowiska, a także ukarany zakazem udzielania sakramentów i głoszenia kazań Paetz, ma w środowisku niektórych katolickich działaczy złą opinię, ale wciąż żyje w luksusach. "Gazeta Wyborcza" dotarła do mężczyzn, którzy doświadczyli zbytniej "serdeczności" arcybiskupa. Mówią o pocałunkach, przytulaniach, pijaństwie, męskich tańcach i propozycjach wspólnego pójścia pod prysznic.


Józef Wesołowski zmarł w wieku 67 lat i był najwyższym byłym dostojnikiem Kościoła sądzonym za pedofilię. W Watykanie czekał na proces. Oskarżony był m.in. o posiadanie pornografii dziecięcej i wymuszanie aktów seksualnych na dzieciach. Miał to robić zarówno w Watykanie, jak i na Dominikanie, gdzie był nuncjuszem. Został wydalony ze stanu duchownego.


Nauka Kościoła oficjalnie potępia homoseksualizm.

KKK 2357  (...) Tradycja, opierając się na Piśmie świętym, przedstawiającym homoseksualizm jako poważne zepsucie (Por. Rdz 19,1-29; Rz 1, 24-27; I Kor 6, 9;1 Tm 1, 10). zawsze głosiła, że "akty homoseksualizmu z samej swojej wewnętrznej natury są nieuporządkowane". Są one sprzeczne z prawem naturalnym; wykluczają z aktu płciowego dar życia. Nie wynikają z prawdziwej komplementarności uczuciowej i płciowej. W żadnym wypadku nie będą mogły zostać zaaprobowane.

Rdz 19.24-25 A wtedy Pan spuścił na Sodomę i Gomorę deszcz siarki i ognia od Pana <z nieba>. I tak zniszczył te miasta oraz całą okolicę wraz ze wszystkimi mieszkańcami miast, a także roślinność.

Jednak utrzymywanie przez Kościół celibatu księży w sensie socjologicznym jest zielonym światłem dla homoseksualistów. Nauka w seminarium to dla geja atrakcyjna możliwość kontaktu z młodzieńcami i znakomite usprawiedliwienie dla unikania kontaktu z kobietami. W społecznościach jednopłciowych nieuchronnie wzrasta procent homoseksualistów.

Zepsuciu chrześcijaństwa przeciwstawia się jednoznaczność i czystość islamu, w którym homoseksualizm karany jest śmiercią. Homoseksualizm wśród naszego kleru wydaje się jednak umiarkowany w porównaniu ze natężeniem zboczenia szerzącego się wśród muzułmanów. Ponieważ istotą tej religii jest traktowanie kobiet jako nieczystych zwierząt i odizolowanie ich od społeczeństwa, mężczyźni skazani są w dużej mierze na własne towarzystwo. Z plagą pedalstwa spotkali się np. żołnierze koalicji w Afganistanie:

"W Bagram, powracający z gór brytyjscy żołnierze, nie mówili o niczym innym, jak tylko o propozycjach seksualnych składanych przez rzeszę lokalnych wieśniaków-pederastów" - pisał kilka lat temu jeden ze szkockich dzienników. "Żołnierz piechoty morskiej, James Fletcher żalił się: - Byli bardziej przerażający niż cała Al-Kaida. Jeden facet, który miał umalowane na czerwono paznokcie, podszedł do nas i zaproponował, że nam też pomaluje. (...) Po wiosce przechadzają się mężczyźni z młodymi chłopcami i trzymają się za ręce"

Kolejny marine, opowiadając o swoim pobycie na południu Afganistanu, mówił: "To było istne piekło... W każdej wiosce, w której się pojawialiśmy, napotykaliśmy grupę umalowanych mężczyzn, którzy się do nas zbliżali, głaskali czule po głowach i głośno cmokali w policzki".

Jedną z przyczyn męskiego homoseksualizmu wśród Pasztunów, jest bardzo ograniczony dostęp do kobiet, z którymi można rozmawiać dopiero po zaproponowaniu małżeństwa. Tamtejsi mężczyźni żalą się, że nie widzą wcześniej swoich wybranek i nie mogą ocenić ich atrakcyjności, gdyż są całe zakryte. Mówią: - Jak można zakochać się w kobiecie, której twarzy nie widać? Tymczasem, mogą oglądać młodych chłopców, będących w tamtejszej kulturze uosobieniem największego piękna. Do tego dochodzi jeszcze przekonanie, że kobieta jest "nieczysta" i u wielu z tego powodu budzi odrazę. Powszechne przysłowie Pasztunów mówi: "Kobieta jest dla dzieci, a chłopcy dla przyjemności".

Wśród Pasztunów panuje zwyczaj, zgodnie z którym chłopcy w wieku siedmiu lat są odseparowywani od matek i wychowywani przez ojców, dlatego też praktycznie przez cały czas przebywają wyłącznie w towarzystwie innych mężczyzn, przez których są wykorzystywani. Wielu z nich staje się kochankami bacha baz, czyli zamożnych członków plemienia.

Chłopcy stanowią główną atrakcję tzw. wieczorów tanecznych, podczas których przebrani za kobiety z mocnym makijażem i pomalowanymi na czerwono paznokciami, tańczą przed mężczyznami w średnim wieku, zabiegającymi o ich względy. Za występy otrzymują pieniądze.


W islamie problem jest beznadziejny, religię katolicką można szybko oczyścić z problemu nadmiernego homoseksualizmu, znosząc celibat. Celibat nie ma uzasadnienia teologicznego, wprowadzono go w celu zabezpieczenia interesów materialnych Kościoła. Stoimy przed wyborem: prymat interesów biurokracji kościelnej – czy przetrwanie i rozwój Kościoła jako społeczności wiernych.

niedziela, 27 września 2015

Uchodźcy - brzemię odpowiedzialności za kolonializm

Prawicowi politycy z Europy Środkowej przeciwstawiając się przymusowemu przydzielaniu kwot uchodźców posługują się często argumentem kolonialnym:

Państwa Europy Zachodniej są odpowiedzialne za kolonializm, który stał się przyczyną problemu uchodźców. A więc one powinny zmierzyć się z tym problemem, a nie przerzucać go na państwa Europy Środkowej, które takiej odpowiedzialności nie ponoszą.

Postanowiłem zbadać zasadność tego argumentu. Wyszukałem statystykę państw pochodzenia imigrantów, którzy złożyli największą ilość wniosków azylowych do UE w ciągu ostatnich 12 miesięcy:

Syria              154.210
Kosowo         88.495
Afganistan    63.990
Erytrea          34.515
Albania          33.835
Irak                31.185


Aby sprawdzić korelację z kolonializmem, sprawdziłem, przez ile lat te kraje podlegały kolonizacji przez państwa europejskie:

Syria   1916-1941 kolonia francuska - 25 lat

Kosowo         1913-1941 część Serbii (Jugosławii); po 1945 faktyczna autonomia; 1999 – faktyczna niezależność; okres „kolonizacji” można więc przyjąć jako 28 lat

Afganistan – ten dumny kraj w historii nowożytnej nigdy nie został podbity przez Europejczyków, więc 0 lat kolonizacji

Erytrea   1890-1941 kolonia włoska – 51 lat

Albania   1939-1944 kolonia włoska – 5 lat

Irak  1918-1932 kolonia brytyjska – 14 lat

Dla porównania okres kolonizacji państw zbliżonych położeniem geograficznym do wyżej wymienionych, ale o większej stabilności ekonomiczno-politycznej i mniejszej liczbie uchodźców:

Tunezja  1881-1956 kolonia francuska – 75 lat

Algieria 1830-1962 kolonia francuska – 132 lata

Maroko 1912-1956 kolonia francuska – 44 lata

Indie ok. 1820 –1947 kolonia brytyjska – 127 lat

Egipt 1881- ok.1937 kolonia brytyjska – 56 lat

Jordania  ok.1918-1946 kolonia brytyjska – 28 lat

Średnia ilość lat kolonizacji wyżej wymienionych krajów o największej liczbie uchodźców:  21 lat

Średnia ilość lat kolonizacji wyżej wymienionych państw bardziej stabilnych: 77 lat

Wniosek: Im dłuższy był okres kolonizacji europejskiej, tym bardziej stabilne państwo, tym mniej generuje uchodźców. Państwom Europy Zachodniej można zarzucić więc zaniedbanie w postaci zbyt krótkiego okresu kolonizacji!

Na tle ogólnej tendencji zwraca uwagę wyjątek: Syria, Irak, Jordania – trzy kraje o stosunkowo krótkim okresie kolonizacji, z których ostatni jest jednak stabilny. Działa tu niewątpliwie inny czynnik – sensowność granic narzuconych przez kolonizatorów.

Jordania to państwo ze zdecydowaną większością sunnicką, konflikt pomiędzy Beduinami i Palestyńczykami został skutecznie rozstrzygnięty. Przyczynił się do tego początkowo wróg Izrael – który spacyfikował własnych Palestyńczyków.

Syria – sztuczny twór. Na wschodzie szyiccy Alawici, na północy Kurdowie, pozostała część to sunniccy Arabowie.

Irak – sztuczny twór. Na południu szyici, na północy Kurdowie, na środku sunnicccy Arabowie.

Dla odmiany w procesie dekolonizacji Brytyjczycy z Indii wydzielili muzułmański Pakistan. Dzięki temu Indie rozwijają się ekonomicznie i stały się regionalnym mocarstwem, natomiast Pakistańczycy mordują się i wysadzają we własnym zakresie.

Wniosek: Winą byłych mocarstw kolonialnych było narzucenie sztucznych, absurdalnych granic niektórym krajom postkolonialnym.

Narzucanie sztucznych granic nie tylko było ale i jest uporczywym błędem Zachodu. Z kretyńskim uporem wspiera się nieistniejące de facto Irak i Syrię realizując interesy Turcji zamiast europejskich. Uporczywie pomija się narodowe aspiracje Kurdów, którzy w obronie przeciwko ISIS udowodnili swój patriotyzm i waleczność. Na siłę usiłuje się scalić śmiertelnie nienawidzących się nawzajem sunnitów i szyitów. USA z maniakalnym uporem szkolą bojowników mitycznej Wolnej Armii Syrii, których kolejne oddziały przechodzą wraz z wyposażeniem na stronę islamistów.

Na tle zidiociałych oszołomów z Zachodu rozwagę i dalekowzroczność wykazuje prezydent Rosji Władimir Władimirowicz Putin. Planowana interwencja w Syrii przyczyni się do umocnienia państewka Alawitów prezydenta Assada. Kurdom zostanie przyznana autonomia, a po spacyfikowaniu ISIS autonomię przyzna się także sunnitom. Autonomia z czasem zamieni się na suwerenność. Rozgromienie ISIS i uzyskanie wiernych sojuszników w Syrii będzie śmiertelnym ciosem w plecy zadanym hordom islamskich ekstremistów usiłujących atakować południową Rosję.

Gdyby tchórzliwi, zgenderyzowani przywódcy UE mieli choć mały procent stanowczości i odpowiedzialności prezydenta Putina, powinni trwale rozwiązać problem Libii – upadłego państwa stanowiącego dla islamistów i imigrantów otwartą bramę do Europy. W zgodzie z prawem międzynarodowym, za zgodą legalnego rządu i parlamentu Libii powinno zostać zawarte porozumienie o objęciu tego kraju protektoratem UE na okres 150 lat. Lokalni terroryści powinni zostać bezwzględnie zlikwidowani przy przestrzeganiu zasady minimalizacji strat własnych. Rekolonizacja Libii zwiększy bezpieczeństwo energetyczne UE, na terenie tego kraju można też będzie ulokować obozy dla imigrantów. Politykę imigracyjną oprzeć na wzorze australijskim – nielegalnych imigrantów wyłapywać i osadzać w obozach, poddawać sumiennej, wieloletniej procedurze weryfikacji.

Reasumując: kolonializm to nie jest zabawa, kolonializm to jest brzemię odpowiedzialności.

niedziela, 20 września 2015

Czy Jezus był ćpunem?

Czy alkohol to narkotyk? Sporu na gruncie ideologicznym nie da się rozstrzygnąć. Zaślepienie jest tak duże, że niektórzy zwolennicy narkotyków używają określenia „ćpanie alkoholu”. Jeśli tak, to Jezus byłby ćpunem.

Pokrętnej odpowiedzi udziela wikipedia:

Według leksykonu Światowej Organizacji Zdrowia narkotykami można określić wszystkie substancje mające wpływ na świadomość, w tym poza powyższymi także kofeinę, nikotynę oraz alkohol etylowy.

Istnieje szereg substancji przyjmowanych przez ludzi, które wywołują zaburzenia percepcji lub uzależnienie, jednak za przyzwoleniem społecznym nie są one uważane za narkotyki. W różnych kulturach podział ten wygląda odmiennie. Polska należy do kręgu kulturowego, w którym narkotykami nie są nazywane następujące substancje (pomimo udowodnionej szkodliwości i potencjału uzależniającego znacznie przewyższających wiele nielegalnych substancji – dotyczy to zwłaszcza nikotyny i alkoholu


Może do odpowiedzi przybliży nas analiza oddziaływania narkotyków:

Wszystkie narkotyki wpływają na pracę mózgu – mogą to jednak robić w różny sposób:

narkotyki uspokajające, przeciwbólowe i nasenne (wszystkie opioidy) – spowalniają reakcje, zmniejszają nawet bardzo silny ból;

stymulanty (np. amfetamina, metamfetamina, ecstasy) – silnie pobudzają, wywołują przypływ energii i mocy;

halucynogeny (np. grzyby halucynogenne, LSD, a w większych ilościach także marihuana i ecstasy) – ich działanie zależy od stanu osoby je zażywającej; zwykle wywołują omamy, w niektórych przypadkach powodują poczucie paniki.

Najczęściej po działaniu narkotycznym pojawia się uczucie smutku i chęć sięgnięcia po kolejną dawkę. Tak w uproszczeniu wyglądają uzależnienia od narkotyków. Czas przeżywany bez działania narkotyków jest dla narkomana czasem straconym – dąży on do jak najszybszego zażycia kolejnej dawki narkotyku. Najpierw uzależnia się jego umysł (uzależnienie psychiczne), później także ciało (uzależnienie fizyczne).


Alkohol wydaje się bardziej uniwersalny, bo w zależności od osoby może oddziaływać na każdy z trzech wymienionych sposobów, może też doprowadzić do nałogu.

Według mnie kluczowe znaczenie ma przystosowanie genetyczne danej społeczności. Opisuje to na przykład teoria atawizmu metabolicznego.

Kiedy konkwistadorzy pojawili sie w Nowym Swiecie, alkohol, który ze soba przywiezli, spowodowal spustoszenie w miejscowych spolecznosciach. Podczas gdy Europejczyk byl w stanie jako tako funkcjonowac nawet po spozyciu litra wódki, Indianin po jednej szklance padal bez przytomnosci. Przecietny, wspólczesny Rosjanin nie ma wiekszego problemu ze skoncentrowaniem sie na wykonywanej czynnosci po wypiciu calej butelki mocnego alkoholu. Najprostsze wytlumaczenie tego fenomenu brzmi: „Rosjanie sa przyzwyczajeni do picia”. Istnieje jednak takze inne, bardziej naukowe wyjasnienie takiej reakcji. Indianie po spozyciu niewielkiej ilosci alkoholu nie tylko szybko sie upijali, ale tez ciezko chorowali. Dzialo sie tak dlatego, ze ich organizm nie wytworzyl specyficznego zestawu enzymów potrzebnych do rozkladu etanolu, który dla nich byl prawdziwa trucizna.

Wsród Rosjan tradycja picia siega kilkunastu stuleci, co sprawilo, ze posiadaja oni odpowiednie mechanizmy metaboliczne, zdolne rozlozyc znaczna ilosc alkoholu w dawce nietolerowanej przez wiekszosc mieszkanców Europy. Jest to zjawisko alkoholowego atawizmu metabolicznego. Mozna sie zastanawiac, czemu Europejki toleruja znacznie (przecietnie 2 razy) mniejsze ilosci etanolu w porównaniu z mezczyznami. Mozna wyjasnic to naukowo obecnoscia mniejszej ilosci enzymów, co prawdopodobnie jest spowodowane tym, ze kobiety znacznie pózniej od mezczyzn zaczely pic.


Także dla Eskimosów alkohol jest więc śmiertelnie niebezpieczny:

Wśród Inuitów, dawniej zwanych Eskimosami, szaleje epidemia samobójstw. Zwłaszcza młodzi ludzie dobrowolnie odchodzą na spotkanie śmierci. Pewien nastoletni uczeń w eskimoskiej osadzie Qikiqtarjuaq przyszedł do szkoły z czerwoną pręgą na szyi. Zakłopotany wyjaśnił: \”Muszę trochę schudnąć – zrywają się wszystkie sznurówki\”. Chłopcy i dziewczęta w Qikiqtarjuaq wieszają się na paskach, biustonoszach, najchętniej jednak na sznurówkach, ukryci w szafach na ubrania. Wśród tych, którzy wybrali śmierć z własnej ręki, jest córka burmistrza. Pewna nastoletnia matka założyła sobie pętlę na szyję, gdy dziecko bawiło się u jej stóp. Inni odchodzą w samotności. Zwłoki odnajdywane są po kilku dniach w szopach czy starych garażach, niekiedy już rozszarpane przez zdziczałe psy.


Natomiast Indianom południowoamerykańskim nie szkodzi spożywanie koki:

Już ponad 3000 lat p.n.e andyjscy Indianie żuli liście koki z wapnem lub popiołem roślinnym. Koka pomagała im pokonać głód i zmęczenie podczas ciężkiej pracy na dużych wysokościach. Indianie używali jej też podczas dalekich wypraw morskich (koka, dzięki zawartości kokainy umożliwia picie wody morskiej). Koka wykorzystywana też była w celach leczniczych: stosowano ją przy bólach głowy, zębów, żołądka i przy gorączce, a także jako napój poprawiający trawienie. Koka przeciwdziałała też chorobie wysokościowej – rzecz ogromnej wagi w górskich krainach Ameryki Południowej; zapobiegała też chorobom zębów i dziąseł, schorzeniom reumatycznym i wielu innym. Żucie liści koki było oczywiście ważnym elementem ceremonii religijnych Inków.

Wg współczesnych Indian, żucie liści koki zgodnie z indiańską tradycją nie stwarza szczególnych zagrożeń. „Święta” koka stanowi podstawę ich kultury na równi z rodzimym językiem. Od ponad 3000 lat pomaga im przetrwać w specyficznych, surowych warunkach górskich, stanowiąc nie tylko środek pobudzający, ale też leczniczy i odżywczy. Ludowi lekarze twierdzą, że np. 100 gramów koki równoważne jest 100 gramom mięsa lub jednemu i pół jajka. Z przeprowadzonych badań wynika, że osoby spożywające dziennie 100 gramów koki dostarczają tym samym organizmowi wymagane dawki wapnia, fosforu oraz witaminy A, B2 i C. Koka zawiera więcej wapnia niż mleko. Wpływa też na przyswajanie innych, ciężkostrawnych pokarmów, przez pobudzanie wytwarzania śliny i soku żołądkowego oraz wzmacnianie mięśni przewodu pokarmowego.


Hindusom nie szkodzi spożywanie marihuany:

Powszechne spożywanie marihuany w kolonialnych Indiach skłoniło Brytyjczyków do przeprowadzenia badań na dużą skalę w latach 1890 (Iverson, 2008). Brytyjczycy obawiali się, że nadużywanie marihuany  zagraża zdrowiu fizycznemu i psychicznemu tubylców. Brytyjski rząd zwrócił się do rządu Indii, aby powołać komisję do zbadania zagadnień uprawy konopii, przygotowywania preparatu, handlu, efektów społecznych i moralnych zażywania i ewentualnego wprowadzenia prohibicji. Brytyjscy i hinduscy eksperci medyczni przeprowadzili ponad 1000 standaryzowanych wywiadów. Badania były systematyczne i dokładne. Objęły dużą i zróżnicowaną grupę osób, w różnych sytuacjach, od rolników do psychiatrów szpitalnych. Po latach badań Komisja opublikowała 6 tomów z danymi i wnioskami. Autorzy byli szczególnie zainteresowani tym czy marihuana powoduje psychozy. Komisja stwierdziła, że wprowadzenie zakazu spożycia preparatu z konopii (bhang) byłoby całkowicie nieuzasadnione. Podkreślono, że spożycie ma długą tradycję, jest zakorzenione w religii Hindusów i przy zachowaniu umiaru jest nieszkodliwe. Więcej szkód przynosi spożycie alkoholu. Co więcej, ewentualny zakaz trudno byłoby wprowadzić w życie, spowodowałby sprzeciw w kręgach religijnych i zwiększyłby spożycie groźniejszych narkotyków. Wyniki badań Komisji opublikowanych w 1894 są zaskakująco aktualne. Marihuana pozostała dostępna w Indiach w XX i XXI wieku.


Natomiast na przykład w Polsce spożycie marihuany okazuje się przyczyną ohydnych morderstw:

Brutalnie zabił córkę w parku. "Był pod wpływem marihuany"


Daniel C., który w 2012 r. prowadząc samochód pod wpływem marihuany przejechał nastolatkę i poważnie zranił dwie inne, spędzi 15 lat w więzieniu za zabójstwo i jego usiłowanie.





Konkludując – określenie substancji jako narkotyku, jej legalne stosowanie albo zakaz faktycznie zależy od kultury danej cywilizacji, ale ma podstawy genetyczne determinujące ewentualną szkodliwość. W tym kontekście w Europie i obszarze wokół Morza Śródziemnego alkohol niewątpliwie narkotykiem nie jest. Dla chrześcijan ma też zakorzenienie religijne. Dlatego walkę koneserów alkoholu ze zwolennikami narkotyków można określić jako walkę dobra ze złem.