Współczesny kulturkampf w Poznaniu

Ezoteryczny Poznań

Miastem rządzi mafia

Przy placu obok Dwóch Krzyży

Pędzą szemrane auta

Wizyta w Poznaniu przekonała mnie, że piosenka zespołu Pidżama Porno przedstawia stuprocentową prawdę. Na Starym Mieście natrafiłem aż na dwa sklepy z artykułami magicznymi, w jednym atrakcyjna pani wróżyła z kart tarota. Natomiast Ostrów Tumski – dawne centrum państwa Mieszka I i Bolesława sprawia przygnębiające wrażenie. Oprócz kościołów i siedziby arcybiskupa okolica przypomina skansen wiejski ze starymi chałupami otoczonymi ogródkami.

Na budynku hotelu, w którym mieszkałem znalazłem informację, że czasie okupacji mieściła się tam siedziba Gestapo, w której torturowano Polaków. Na osłodę – przez lobby przedefilowały uczestniczki wieczoru panieńskiego, w króciutkich spódniczkach.

Nastroju nie poprawiła ekspozycja w pobliskiej Nowej Gazowni – „Finlandia Festival”. Zaprezentowano dzieło naszej słynnej artystki Nieznalskiej obnażające „prawdę” o marszałku Mannereheimie, zarzucające mu stosowanie okrutnej przemocy w czasie wojny domowej. Postępowi Finowie u siebie nie odważyli się pokazać tego dzieła, uznając je za zbyt kontrowersyjne.

W poznańskim radiu Merkury naturalnie wywiad z Nieznalską. Lewacka dziennikarka gratuluje jej dokonania przełomu w walce o wolność sztuki nowoczesnej – poprzez wygranie procesu o instalację „Pasja” na którą składał się krzyż przyozdobiony męskimi genitaliami. Artystka przyznała, że to satysfakcjonujące, ale nadal odczuwa dyskomfort, gdyż nadal postępowe działa sztuki nie spotykają się z akceptacją i pozytywnym odbiorem szerokich mas społecznych.

Faktycznie. Akceptację taką władze potrafiły skutecznie wymusić w okresie komuny, obecnie nadzór nad świadomością społeczną nie jest tak totalny i niestety niektóre zagubione jednostki przejawiają poglądy i gusty wsteczne, ciemne i reakcyjne. Radio Merkury napiętnowało taką postawę nawet wśród artystów. Wystawę „Strategie buntu” w Galerii miejskiej „Arsenał” oskarża się o propagowanie nienawiści i ksenofobii, o niski poziom artystyczny.

Niezwłocznie udałem się do „Arsenału”.

W środku spotykamy wielką świnię pokrytą kwiatami w kolorach tęczy (praca Jacka Adamsa) – odczytałem to jako nawiązanie do nieodżałowanej warszawskiej tęczy, ku rozpaczy LGBT i HGW zdemontowanej przed wyborami. Świnia spogląda na interesujące plakaty Wojciecha Korkucia o treści np.: Jeszcze Polska nie zginęła... ale rząd nad tym pracuje",  "Jesteś wredna, brzydka i leniwa - zostań feministką", albo "Jesteś homo - ok, ale nie spedalaj nieletnich".

Na wystawie znajduje się odniesienie do słynnej artystki Nieznalskiej – jej projektu KULT PAMIĘCI! TANNENBERG-DENKMAL, w którym polskiej zaściankowości i ksenofobii przypisywała zniszczenie na Mazurach pomnika gloryfikującego niemieckie zwycięstwo w I wojnie światowej i niemieckie panowanie nad Prusami Wschodnimi, otaczanego czcią przez samego Adolfa Hitlera. Artysta z grupy „Strategie buntu” przypałętał się w miejsce realizacji postępowego projektu i rozdawał instrukcję SS dotycząca utylizacji więźniów, z której wynikało, że KOBIETY PALĄ SIĘ LEPIEJ.

Z pryncypialną krytyką dyrektora galerii wystąpiła Gazeta Wyborcza:

Na utrzymanie Arsenału pieniądze łoży Urząd Miasta. Niech więc urzędnicy odpowiedzą sobie na pytanie, czy to, co robi teraz w galerii Bernatowicz, jest realizacją obietnicy "większej otwartości". I niech na takie pytanie odpowie sobie prezydent Jacek Jaśkowiak, który co rusz mówi o "europejskim Poznaniu".

Bernatowicz dzięki swojej wystawie zostanie na pewno bohaterem prawicowych środowisk. Już zresztą święcił triumfy w Telewizji Republika, gdzie chwalił się rosnącą frekwencją w Arsenale. Smutne, że jednocześnie chce pielęgnować stereotypy i fobie. Żydokomuna, "lewactwo" w Unii Europejskiej, gnijąca III RP, głupie feministki, dyktat tolerancji i rozpasanych gejów. Hasła jak z notatnika Antoniego Macierewicza. Stać pana na więcej, dyrektorze.

http://poznan.wyborcza.pl/poznan/1,36037,18667122,nie-pieprz-bez-sensu-dyrektor-galerii-arsenal-przywraca.html

A więc nie cała kultura wpadła w łapy lewactwa. Warto walczyć o dokonanie wyłomu w lewackim froncie uzurpującym sobie prawo monopolu w tej dziedzinie. I nieprzypadkowo w Poznaniu odbywa się taki kulturkampf.

Obrona gejów to rasizm

Nie znalazłem informacji, czy parada gejów w Szwecji się odbyła, wszystkie artykuły są o planowanej paradzie.

W Szwecji doszło do ciekawej zamiany tradycyjnych ról lewicy i prawicy – lewica domaga się delegalizacji organizowanej przez prawicę parady równości środowisk LGBTQ(...).

29 lipca w Sztokholmie ma odbyć się parada równości środowisk mniejszości seksualnych. Do nietypowej sytuacji politycznej doszło dlatego, że parada ma przejść przez dzielnice Sztokholmu zamieszkane w większości przez islamistów. Lewicowcy twierdzą, że "ksenofobiczne, nacjonalistyczne środowiska radykalnie prawicowe" organizują w ten sposób atak na mniejszości muzułmańskie. Postanowili zorganizować kontr-demonstrację, wielu z nich domaga się delegalizacji głównej parady oraz aresztowania organizatorów za "mowę nienawiści" wobec islamistów.

Do krytyki dołączyła jedna z najstarszych na świecie organizacji progejowskich – RSFL (Szwedzka Organizacja na rzecz praw LGBT). Według jej przedstawicieli organizacja parady na terenach zamieszkałych przez muzułmanów jest przejawem "rasizmu i uprzywilejowania białych".

http://flesz.pl/wpis/302-szwecja-lewica-zada-delegalizacji-parady-rownosci-lgbt-aby-nie-urazic-islamistow

Ale już sama dyskusja jest bardzo ciekawa. Gazeta Wyborcza z dumą donosi o moralnym zwycięstwie lewicy – skoro prawica przejęła lewicowe hasła. Ale nie wspomina o żałosnej, skundlonej postawie lewaków wobec islamistów. Dostali parę razy łomot od muzułmanów i teraz wiedzą, kto jest panem.

Ta sytuacja doskonale ilustruje, że dla lewaków hasło obrony uciśnionej grupy, klasy np. robotników, gejów, kobiet  – jest tylko narzędziem propagandowym. Rzeczywistym celem lewaków jest rozwalenie funkcjonującego społeczeństwa i państwa w celu zdobycia władzy, wpływów, pieniędzy i zemsta nad dotychczasowymi elitami. Metodą działania – skupianie się w grupach rewolucyjnych i bicie słabszych. Kiedy napotkają silniejszych kozaków – potrafią momentalnie zmienić front ideologiczny i przyłączyć się do nich. Historycznym przykładem jest masowy przepływ komunistów do NSDAP w Niemczech, a potem w NRD – odwrotnie. Bardzo prawdopodobne jest, że lewacy odrzucą skąpe tęczowe szaty na rzecz hidżabów, bród i przykrótkich portek, czy też innych islamistycznych atrybutów.

Ciekawe też, że w Europie Zachodniej wydaje się, że część gejów osiągnęła swoje cele społeczne i w miarę normalnie funkcjonuje. Nie potrzebują idiotycznych lewackich „obrońców” bo zdaje sobie sprawę, że ci ich tylko ośmieszają. W niektórych państwach zaistniała współpraca prawicy z częścią środowisk gejowskich. Np przywódca antyislamskiej holenderskiej Partii Wolności Geert Wilders popiera prawa gejów, niewykluczone, że sam jest gejem.

Ale to wszystko jeszcze przed nami, cieszmy się, dopóki możemy, klarownymi podziałami ideologicznymi w Polsce.

Nowe pokolenie lewaków znów marzy o komunizmie

W lewackim radiu RDC redaktorek prowadził rozmowę z emigrantami z Kuby. Byli zachwyceni normalizacją relacji z USA, pełni nadziei na przyszłość, z obrzydzeniem wypowiadali się o kilkudziesięciu latach straconych w efekcie panowania reżimu komunistycznego. Redaktorkowi lewakowi nie w smak były ich wypowiedzi. Autorytatywnie stwierdził, że rewolucja miała sens, bo była walką z kolonializmem. Ale niestety się nie udała z wielorakich przyczyn.

25 lat upłynęło od upadku komuny i nowe pokolenie lewaków znowu marzy o komunizmie.

Nieceniona Krytyka Polityczna pochyla się na losem Romów. We Wrocławiu zlikwidowano cygańskie obozowisko. Dobytek wywieziono na wysypisko śmieci, terenu splantowanego przez koparki pilnuje straż miejska. Ośrodek Pomocy Społecznej zaoferował Cyganom nocleg i wyżywienie, ale nie skorzystali z oferty reżimowej instytucji – udali się do innego obozowiska – przy ul. Kamieńskiego, chronionego przez lokalnych lewaków.

Kiedy dwa lata temu pojawiły się plotki, że na Kamieńskiego ma dojść do wysiedlenia rumuńskich imigrantów, przez trzy dni w barakach przesiadywali wrocławscy aktywiści i aktywistki.

Wiadomo natomiast, że kilka miesięcy później na koczowisku pojawiła się policja z wezwaniami do sądu. Gmina Wrocław wytoczyła Romom z Kamieńskiego proces eksmisyjny. A ich historia wylądowała na czołówkach krajowych gazet i tygodników. Proces formalnie wciąż trwa, ale od ponad roku nie odbyła się żadna rozprawa.

Na koczowisku przy Kamieńskiego mieszka dzisiaj mniej więcej tyle samo ludzi, co dwa lata temu – około osiemdziesięciu osób. Dzięki współpracy ze Stowarzyszeniem Nomada część z nich pomyślnie przeszła proces rejestracji pobytu.

http://www.krytykapolityczna.pl/artykuly/kraj/20150723/krawczyk-czy-nie-widzicie-ze-tu-mieszkaja-ludzie-reportaz

Lewacy jawnie występują przeciwko interesom narodu i państwa polskiego chroniąc niezgodne z prawem działania niepożądanych imigrantów.  W dyskusji o przyjęciu imigrantów z Azji i Afryki lewaccy intelektualiści z ubolewaniem konstatują sprzeciw większości naszego społeczeństwa i postulują konieczność akcji edukacyjnej. Do lewackich głów nie dotrze, że sprzeciw ten wynika ze zdrowego rozsądku i racjonalnej oceny negatywnych doświadczeń Europy Zachodniej. Ale pojęcia takie jak zdrowy rozsądek i racjonalna ocena są diametralnie sprzeczne z istotą oczadzenia umysłowego, jakim jest lewactwo.

Zastanawiam się, skąd współcześnie biorą się w Polsce masy lewaków, pomimo kilkudziesięciu lat tragicznego doświadczenia komunizmu. Wydaje mi się, że to efekt naszego systemu edukacji. Zamiast wykształcenia zawodowego znaczna część młodzieży wybiera liceum ogólnokształcące, a następnie studia humanistyczne. Stanowiska dydaktyczne na kierunkach humanistycznych już dawno opanowane zostały przez lewaków. Po zakończeniu takiej edukacji tylko niewielki procent ma szansę na sensowną pracę, większość nadaje się do pracy jako sprzątaczki, na zmywaku, szczytem kariery zawodowej jest stanowisko w McDonalds lub biletera w kinie. Osoby te mają jednocześnie niesłychanie wysokie poczucie swojej inteligencji, elokwencji, erudycji, wyjątkowości. Konflikt rozdętego ego i faktycznie niskiej przydatności i pozycji społecznej rodzi poczucie niesprawiedliwości. Inni mają – ja nie mam – winien jest kapitalizm, państwo, naród, religia, tradycyjny system wartości. Rodzi się postawa rewolucyjna – nienawiść, chęć rozwalenia tego systemu i grupowej walki o swoje. Narasta poczucie solidarności ze wszystkimi innymi grupami ciemiężonymi przez państwo i szerzej – cywilizację zachodnią – gejami, imigrantami, muzułmanami, cyganami, kobietami.

Finansowanie przez państwo kierunków humanistycznych jest działaniem samobójczym.

Referendum irlandzkie

Irlandia oprócz Włoch, Hiszpanii i Polski uważana była za bastion religii katolickiej w Europie. Ten irlandzki bastion właśnie padł.

Irlandia jako pierwszy kraj na świecie zaaprobowała homoseksualne małżeństwa w referendum. Rozmiary zwycięstwa wprowadziły zwolenników homoseksualnych małżeństw w stan euforii: w referendum z udziałem 62 proc. uprawnionych do głosowania postulat zwolenników równouprawnienia gejów i lesbijek poparli wyborcy we wszystkich poza jednym z 43 okręgów.

– Kościół musi wziąć poprawkę na zmieniającą się rzeczywistość – powiedział arcybiskup Dublina Diarmuid Martin  – Niewątpliwie coraz poważniejsza różnica zdań dzieli w Irlandii duchownych od wiernych i coraz większa przepaść dzieli irlandzką kulturę od Kościoła.

Martin powiedział, że Kościołowi potrzeba "nowego języka, który zostanie usłyszany i zrozumiany przez ludzi". Współcześni młodzi uważają bowiem, że wspólnota katolików skupia dziś "tylko osoby o podobnych zapatrywaniach", przez co nie jest przychylna dla odmienności. Arcybiskup nie przedstawił jednak żadnego pomysłu na przyciągnięcie młodych ludzi z powrotem do Kościoła i przypomniał wszystkim o swoim sprzeciwie wobec homoseksualnych małżeństw. – Dla wielu ludzi [katolicyzm] stał się obcym lądem niemającym wiele wspólnego ze współczesnością – przyznał hierarcha. – Mówiłem już zresztą o tym wcześniej. Jeśli zwierzchnicy irlandzkiego Kościoła katolickiego nie uznają tego stanu rzeczy, świadczy to jedynie o tym, że zaprzeczają faktom. Czy mógłbym im zaproponować magiczną formułę pozwalającą uzdrowić tę sytuację? Z całą pewnością nie.

http://wiadomosci.onet.pl/religia/upadla-forteca-watykanu/3jj45f

Słowa arcybiskupa Martina świadczą o zagubieniu hierarchii. Natomiast dla mnie, jako dla prostego i powierzchownego katolika sytuacja jest jasna. Religia musi być dostosowana do stopnia rozwoju społeczeństwa. Cywilizacja radykalnie zmieniła się przez ostatnie dwa tysiące lat. Potrzeby religijne osób pozostających mentalnie na poziomie pustynnych pasterzy zaspokaja islam, ale takich jest – nie tylko w Europie – mniejszość. Nawet muzułmanie z rosnącym obrzydzeniem odnoszą się do zasad swojej religii. Świadczy o tym relacja Arabki z Mosulu. Po opanowaniu miasta przez islamistów w ogóle nie wychodziła z domu. Wreszcie nie mogła wytrzymać i uprosiła męża o wyjście do miasta. Musiała założyć nikab – czarny strój zakrywający ciało od głowy do stóp, z wycięciem na oczy. Nakrycie głowy z ulgą zdjęła, kiedy znaleźli się w restauracji. Znajomy restaurator przeprosił ich jednak i błagał o nałożenie z powrotem, bo lokale nachodzą patrole islamistów i mogliby ukarać wszystkich chłostą. Zresztą los islamistów też nie rysuje się wesoło, oddziały kurdyjskie są już tylko kilkadziesiąt kilometrów od ich stolicy Rakki.

Społeczeństwo pierwotne jest prymitywne i religia spełnia szeroki zakres funkcji:

1) zamiast nauki zapewnia kompleksowy opis funkcjonowania świata

2) wymusza przestrzeganie zasad higieny, zdrowego i bezpiecznego odżywiania

3) szczegółowo reguluje sferę obyczajową, zwłaszcza seksu

4) wywiera wpływ i kontroluje sferę społeczną, polityczną, ekonomiczną

5) realizuje rytuały – np. msza św., małżeństwo, pogrzeb

6) wspiera moralność

7) zaspokaja potrzeby duchowe i wiary

We współczesnym społeczeństwie punkty 1) i 2) nie mają sensu. W punkty 3) i 4) Kościół powinien się angażować, ale nie z pozycji doktryny religijnej, lecz podmiotu funkcjonującego  w społeczeństwie, który ma prawo mieć własne zdanie. Procedury punktu 5) powinny być zoptymalizowane i unowocześnione, doktryna teologiczna dostosowana. 

Główną dziedziną aktywności Kościoła powinny pozostać punkty 6) i 7) – czyli moralność i wiara, realizowane bardziej skutecznie po odrzuceniu zbędnego lub nadmiernego zaangażowania w punkty 1) do 4).

Powracając do konkretnego przykładu referendum irlandzkiego. Kościół powinien zachować umiarkowany konserwatyzm obyczajowy. Oczywiście nie może być mowy o kościelnym małżeństwie homoseksualnym . Jeśli chodzi o świeckie małżeństwo homoseksualne – Kosciół powinien wyrazić  sprzeciw, ale nie czynić z tego wielkiej sprawy, angażować się w rozpaczliwą i beznadziejną obronę.  Na to, jakie części ciała ludzie wkładają innym do jakich otworów ciała, w celu wzajemnego sprawienia sobie przyjemności, mogę patrzeć z zainteresowaniem, obojętnością, albo obrzydzeniem – ale nie jest to według mnie problem moralny ani transcendentalny.

Natomiast kwestia zwycięstwa małżeństwa gejowskiego nie jest według mnie przejawem jakiejś „wolności” – tylko efektem opanowywania ważnych instytucji społecznych przez gejów – zwłaszcza w sferze polityki, kultury i mediów. Geje stanowią mniejszość, ale poprzez wzajemne wspieranie się skutecznie kontrolują kluczowe instytucje.

Załóżmy, że powstaje instytucja X i geje postanawiają ja opanować. Personel co 4 lata ulega wymianie. Personel rekrutowany jest przez managerów, wśród  których procent gejów odzwierciedla procent gejów w całej instytucji. Na początek mamy 2% gejów, co wynika z ich naturalnej reprezentacji w społeczeństwie. Na następną zmianę 98% managerów heteroseksualnych zatrudni 98% heteroseksualnych i 2 % gejów, natomiast 2% managerów gejów zatrudni 100 % gejów. Przy tym założeniu proces geizacji instytucji wyglądałby następująco:

zmiana                         1               2               3               4               5               6               7               8

% gejów                   2.00%     3.96%     5.88%     7.76%     9.61%     11.42%   13.19%   14.92%

% hetero                98.00%   96.04%   94.12%   92.24%   90.39%   88.58%   86.81%   85.08%

Wydaje się, że przy tym tempie opanowywania nasze instytucje byłyby względnie bezpieczne, nawet po 8 x 4 = 32 latach. Ale załóżmy, że decydujący wpływ na rekrutację ma prezes i prawdopodobieństwo wyboru prezesa geja jest zgodne z powyższym rozkładem. Przejęcie instytucji przez prezesa geja oznacza 100% opanowanie przez gejów. Utrzymanie względnej heteroseksualności wymagałoby, aby w żadnym z kolejnych nie wybrano prezesa geja:

zmiana                                            1               2               3               4               5               6               7               8

% że prezez nie jest gejem     98.00%   94.12%   88.58%   81.71%   73.86%   65.43%   56.80%   48.32%

Jak widać, już po 8 zmianach mamy prawdopodobieństwo ponad 50% opanowania instytucji przez gejów. Także instytucji sterujących kulturą i mediami. Ten proces zaczął się w Europie Zachodniej w latach siedemdziesiątych poprzedniego stulecia i jest już raczej pozamiatane. Wynik referendum irlandzkiego nie powinien dziwić.

Dudomania

Wróciłem z weekendowego pobytu w Kazimierzu Dolnym. Prawie na każdym budynku, na każdym płocie mieszkańcy umieścili plakaty z Andrzejem Dudą. Nawet starsze panie w rozmowie zapewniały się nawzajem, że czas na zmiany. Ale to nic w porównaniu z egzaltacją dziennikarzy po ogłoszeniu wyniku wyborów prezydenckich. Pochwały skromności elekta – grzecznie wita się z sąsiadami, robi zakupy w osiedlowym bazarku. Zachwyt nad inteligencją, elegancją i pięknem jego żony i córki.

Złośliwi mówią, że obiecał wyborcom, że rozda w różnej formie 300 miliardów złotych, a faktycznie obietnica ta posłuży tylko do osiągnięcia zwycięstwa PiS w jesiennych wyborach parlamentarnych. Wystarczy, aby prezydent składał tylko odpowiednie projekty ustaw do Sejmu – np. obniżenie wieku emerytalnego, kwota wolna od podatku 8.000, na każde dziecko 500 zł. Wredna koalicja rządowa zablokuje te ustawy, więc kto Ci obywatelu zabrał te pieniądze, na kogo masz głosować?

Nasuwa mi się skojarzenie podobieństwa Dudomanii z Obamomanią. W momencie kandydowania obaj politycy mieli wiele cech wspólnych:

• młodość, elokwencja, dobra aparycja

• energia

• wykształcenie prawnicze

• pełen rozmachu program pochylający się nad losem prostych ludzi

• piękna, reprezentacyjna żona i córka (córki)

Obamie wróżono nieuchronną klęskę. A jednak udało mu się wyprowadzić USA z kryzysu ekonomicznego. Przyznano mu nagrodę Nobla. Udało mu się wyprowadzić żołnierzy z Iraku i Afganistanu. Zrealizował powszechny program opieki medycznej dla Amerykanów. Po latach konfrontacji rozpoczął współpracę z Iranem i Kubą. Odważył sie przeciwstawić Rosji, aby poprzeć demokrację na Ukrainie. Przyczynił się do równouprawnienia mniejszości seksualnych w USA.

Dlatego także – poprzez tę analogię – wierzę w sukces Andrzeja Dudy. Nie wstydźmy się Dudomanii!

Kukiz ma rację

Oprócz emocjonalnego buntu przeciwko systemowi jedynym merytorycznym elementem programu Kukiza są JOW jednomandatowe okręgi wyborcze. Korwin ma rację, że wprowadzenie JOW spowodowałoby scementowanie dwupartyjnego systemu PO PiS. Ewentualna partia Kukiza – oparta na przejściowej popularności i charyzmie twórcy – nawet, jeśli wejdzie do Sejmu, to nieuchronnie skończy jak inne efemerydy: np. Samoobrona, Palikociarnia.  Stanie się tak, ponieważ nie ma realnego programu, profesjonalnych działaczy, wsparcia finansowego, medialnego, w służbach i administracji.

Z ciekawością przestudiowałem artykuły w Najwyższym Czasie po pierwszej fazie wyborów prezydenckich. Wielu autorów, zachęconych dobrym w sumie wynikiem kandydatów antysystemowych snuje plany koalicji prawicowej: Korwin-Kukiz, albo Korwin-KNP-Braun-narodowcy. Na ogół pada zastrzeżenie, że warunkiem zaistnienia takiej koalicji jest wycofanie się Korwina z pozycji lidera, z wiadomych względów. Piękne to marzenia, ale w mojej ocenie całkowicie nierealne z powodów charakterologicznych. Korwin i Kukiz to gwiazdy i za żadną cenę nie zrezygnują z przywództwa. W dodatku Kukiz ma w sensie ekonomicznym wrażliwość lewicową – tylko się z nią nie afiszuje. Przeczytałem to w wywiadzie z Maleńczukiem, który, jak stwierdził, wielokrotnie dyskutował z Kukizem o polityce.

Tak więc ani przyszła partia Kukiza, ani prawicowy plankton nie staną się zagrożeniem dla systemowego tandemu PO PiS. Czy zagrożeniem może stać się nowa partia wspierana przez Balcerowicza – promowana przez firmy sondażowe, które przyznają jej dobre wyniki?

Gdyby wybory parlamentarne odbywały się dzisiaj, najwięcej głosów zdobyłyby PO i PiS. Na trzecim miejscu znalazłoby się ugrupowanie Pawła Kukiza. Do sejmu weszłaby też Nowoczesna.PL Ryszarda Petru i Leszka Balcerowicza. Pozostałe partie, w tym SLD i PSL, nie przekroczyłyby progu wyborczego - wynika z sondażu Millward Brown dla "Faktów" TVN i TVN24.

http://wiadomosci.wp.pl/kat,1342,title,Najnowszy-sondaz-PO-i-PiS-remisuja-Kukiz-trzecia-sila-w-sejmie,wid,17544129,wiadomosc.html?ticaid=114e12&_ticrsn=5

Petru jest współzałożycielem stowarzyszenia Nowoczesna.PL, którego kongres założycielski zaplanowano na 31 maja w Warszawie. Inicjatywę wspierają prof. Leszek Balcerowicz i Władysław Frasyniuk. Petru nie wyklucza, że przed wyborami parlamentarnymi stowarzyszenie przekształci się w partię.

http://wpolityce.pl/polityka/244570-petru-montuje-partie-z-balcerowiczem-i-wspiera-komorowskiego-wole-kandydata-ktory-potrafi-liczyc-dobrze-sprawdzil

Uważam, że promowanie Nowoczesnej.PL to dywersja wyborcza, która ma skanalizować część głosów antysystemowych. Będzie trochę szumu i skończy się jak zwykle.

Skoro JOW spowodują utrwalenie systemu PO PiS, to dlaczego twierdzę, że Kukiz ma rację? Wynika to z oceny długofalowej. W JOW poseł wybierany jest przez wyborców, w systemie proporcjonalnym warunkiem wyboru jest umieszczenie przez lidera partii na odpowiednim miejscu na liście wyborczej. W demokracji proporcjonalnej zapewniona jest reprezentacja partii politycznych w parlamencie lepiej odzwierciedlająca sympatie społeczeństwa, ale posłowie olewają programy wyborcze, olewają społeczeństwo, są ślepo wierni aparatowi partyjnemu. Przykłady z ostatniej kadencji: przymusowe posłanie przez PO 6-letnich dzieci do szkoły pomimo protestów milionów rodziców, pomimo ich troski i zgryzoty; przyjęcie lewackiej konwencji „antyprzemocowej” , której sformułowania budziły obrzydzenie znacznej części społeczeństwa. Posłowie działali jak maszynki do głosowania. W JOW posłowie stopniowo przekonują się, że wyborcy zaczynają ich rozliczać, że program wyborczy ma być realny. Wyborcy kierują sie zgodnością programu ze swoimi realnymi interesami, a nie medialną hucpą i obietnicami bez pokrycia.

Pomimo medialnej rozpaczy nad losem Partii Niepodległości Nigela Faraga, która pomimo masowego poparcia społecznego w JOW wprowadziła jednego posła, Wielka Brytania pozostaje jednak mocarstwem. Pozostaje krajem, do którego Polacy chętnie emigrują. Państwa, w których obowiązuje JOW – Wielka Brytania, USA, Kanada, Francja, Japonia, Australia są generalnie zamożne i sprawnie funkcjonują.

Na krótką metę umocnienie pozycji PO i PiS wywołuje, w zależności od sympatii politycznych, zgrozę i obrzydzenie, ale długofalowo istotny jest system, a nie ludzie.  Najlepsi ludzie trafiający do systemu skorumpowanego stają się skorumpowani. Sprawny system zaś stopniowo oczyści się z działaczy dysfunkcjonalnych.

Patriotyzm lewaków

Wiadomo, że lewacy mają alergię na hasło patriotyzm. Naród, państwo kojarzą im się z tym, co najgorsze – tradycją dominacji białych, heteroseksualnych, nacjonalistycznych mężczyzn i opresyjną religią chrześcijańską. Współczesne państwo są w stanie tolerować pod warunkiem, że będzie realizować ich postulaty: szeroki zakres pomocy społecznej dla nierobów, aktywne wspieranie mniejszości seksualnych i genderystek, propagowanie przez media i instytucje oświaty i kultury luzu obyczajowego i sztuki analnej, zwalczanie chrześcijaństwa, otwarcie się na imigrację z krajów muzułmańskich i afrykańskich zgodnie z doktryną multi-kulti. Armię uważają za w zasadzie niepotrzebną, jako przeżytek z okresu nacjonalizmu.

Dlatego zadziwiło mnie, że w lewackim radiu RDC redaktor przeprowadzał rozmowę z kombatantem z Afganistanu. Omawiając współpracę koalicyjną, kombatant zauważył, że żołnierze amerykańscy w efekcie swojego wyszkolenia są o wiele bardziej zdecydowani i agresywni od naszych. I w tym momencie włączył się redaktor i dał popis swojego lewactwa i nie tylko (cytuję z pamięci):

- Bo to rasiści – zawyrokował.  Amerykanie to rasiści, którzy innych uważają za gorszych. Uważają,  że tylko ich wartości są słuszne i wszystkim próbują narzucać tę swoją demokrację.

Z tą demokracją akurat miał rację. Natomiast instynktowna nienawiść do USA u lewaków wynika z tego, że jest to ostatnie mocarstwo cywilizacji europejskiej i jej strażnik. A cywilizacja europejska jest tym, czego lewacy nienawidzą najbardziej. Jednak zaszokowała mnie dalsza część wypowiedzi redaktora:

- Bo trzeba powiedzieć prawdę. W Afganistanie byliśmy okupantami. Walczyliśmy przeciwko miejscowej ludności. A powstańcy są odpowiednikiem naszej Armii Krajowej.

Odebrałem to zdanie bardzo pozytywnie  – jako wyraz kryjącego się gdzieś w głębi światłego, lewackiego umysłu – jednak – patriotyzmu. Wpływ lekcji języka polskiego w szkole podstawowej, dobór lektur, udział w rocznicowych akademiach pozostawiają ślad nawet w mentalności lewackiej.

Jest to naturalnie konsekwentnie kształtowany przez nasz system oświaty już od XIX wieku patriotyzm martyrologiczny. W doktrynie tej, ukształtowanej w wyniku rozbiorów Polski, przegranych wojen i powstań, zniszczeń i niezliczonych ofiar moralną rację ma zawsze naród, który jest słabszy; naród, który nie atakuje, ale broni się; naród, który nie zwycięża, ale przegrywa, a najlepiej ponosi druzgocącą klęskę;  naród który nie powoduje zniszczeń i strat u innych, ale sam je ponosi. Tę wpojoną w szkole ideologię Polacy przenoszą na grunt polityki zagranicznej. Na przykład w konflikcie Izrael – Palestyńczycy ci drudzy są słabsi, więc rację mają Palestyńczycy. W konflikcie USA – talibowie afgańscy ci drudzy są słabsi, więc rację mają talibowie. Doktryna patriotyzmu martyrologicznego jest bardzo szkodliwa dla Polski, nie bierze pod uwagę realnych uwarunkowań ani narodowych interesów, może działać jako samospełniająca się przepowiednia martyrologii. Można by oczekiwać, że media powinny kreować bardziej racjonalną postawę, ale byłoby to – jak widać - bardzo naiwne.

Wracając do przykładu Afganistanu – w mojej ocenie Amerykanie jak najbardziej mieli prawo zaatakować. W 2001 roku talibowie zajęli większość Afganistanu. Broniła się tylko północ kraju dowodzona przez Ahmada Szaha Masuda. 9 września dokonano skutecznego zamachu na tego przywódcę, 11 września nastąpił atak Al-Kaidy na USA – kilka tysięcy ofiar. Talibowie afgańscy udzielający schronienia centrali Al-Kaidy odmówili wydania Osamy bin Ladena. USA rozpoczęły bombardowania, a na talibów ruszyły oddziały afgańskiego Sojuszu Północnego, wielu lokalnych komendantów przeszło na stronę koalicji. Sami Afgańczycy aktywnie uczestniczyli więc w obalaniu znienawidzonego reżimu talibów i stanowili główną część sił lądowych.

Problem pojawił się po łatwym zwycięstwie. Amerykanie zamiast wycofać się po pokonaniu wroga, uzbroiwszy uprzednio lojalną grupę, postanowili krzewić w tym kraju demokrację. Żołnierze koalicji przez kilkanaście lat zmuszeni byli pełnić idiotyczną rolę policjantów – misjonarzy demokracji, służąc jako tarcze strzelnicze dla terrorystów.

A rola Polski? USA jest naszym strategicznym sojusznikiem. Jeśli chcemy liczyć na ich pomoc, musimy pokazać, że jesteśmy przydatni. Dla mnie liczy się interes narodowy Polski, nasi żołnierze mają uczyć się skutecznie walczyć i zwyciężać. I bardzo dobrze, że walka toczyła się tysiące kilometrów od naszych granic, a nie u nas.