Jednym
z przejawów początku wiosny jest powrót bocianów. Oprócz okupacji Sejmu przez
rodziny dzieci niepełnosprawnych temat bocianów dominuje w mediach. Rozanieleni
rodacy opowiadają jak się cieszą z powrotu
ptasich rodzin, które znają i przyjaźnią się z nimi od pokoleń.
Wybaczają im nawet zanieczyszczanie dachu.
Niestety
nie zdajemy sobie sprawy, że sympatia do bocianów to nie tylko wyraz
świadomości ekologicznej, ale także naganny i uporczywy relikt wierzeń
slowiańskich. Słowianie kojarzyli bociany z odradzaniem się przyrody, odnową życia,
rozpoczęciem wegetacji roślin, miłością, małżeństwem, rodzicielstwem. Wypiekano
pieczywo obrzędowe w kształcie nóg ptaka – busłowe (bocianie) łapy. Gdy nad
gospodarstwem pojawiał się pierwszy bocian, domownicy w euforii wybiegali na
podwórko z uniesionymi wysoko busłowymi łapami zachęcając go do założenia gniazda.
Ptaki te miały znaczenie wróżebne. Pierwszy ptak dostrzeżony w powietrzu
oznaczał powodzenie i szczęście, dostrzeżony stojący na ziemi lub w gnieździe –
że pomyślność w tym roku do nas nie dotrze. Analogicznie w kwestiach
matrymonialnych – dla panny spostrzeżenie lecącego ptaka oznaczało małżeństwo.
Wierzono też, że samo gniazdo bociana przynosi szczęście i jest w miejscu, gdzie
nie uderzą pioruny.
Najbardziej
istotne było jednak duchowe znaczenie bocianów. Zabicie ptaka uważano za grzech
śmiertelny. Niedopuszczalne było także dokuczanie bocianom, okaleczanie ich,
niszczenie gniazd, zakłócanie im spokoju. Uważano bowiem iż bociany jako istoty
duchowe uczestniczyły w procesie reinkarnacji przynosząc dusze mających się
narodzić dzieci. Kraina, z której w sensie duchowym przybywały, zwała się
Wyrajem i znajdowała na końcu Drogi Mlecznej zwanej też Ptasią lub Żurawią.
Pierwsze
przykazanie naszej monoteistycznej religii mówi jednak wyraźnie: Nie będziesz
miał bogów cudzych przede mną. Kult bocianów jest złem i prowadzi w stronę
szatana. W odróżnieniu od Polaków poważnie swoją religię traktują mieszkańcy
Libanu – tamtejsi sunnici, szyici, druzowie, maronici i chrześcijanie. Za swoją
misję uznali strzelanie do ptaków przelatujących nad ich krajem i likwidują je
w ilościach masowych.
Naturalnie
z powodów ekologicznych powinniśmy potępić zabijanie bocianów i przeciwstawić
się temu. Nasi żołnierze zamiast toczyć bezproduktywne walki w Afganistanie mogliby
oczyścić Liban. Izrael zapewniłby nam wsparcie powietrzne i logistyczne. Czym
innym jednak jest ekologiczne zaangażowanie w ochronie zagrożonego gatunku, a
czym innym szatański kult będący reliktem wierzeń pogańskich. Duchową misję
bocianów oceniam zresztą negatywnie – w świetle
wspomnianego na wstępie protestu w Sejmie. Dlaczego przynoszą dusze dzieci
niepełnosprawnych? Może jeśli zrobimy porządek w Libanie, będą nam bardziej
przychylne?
Wydaje
się, że zamiary Rosji wobec Ukrainy są uczciwe. Gdyby planowano aneksję ziem
wschodnich i południowych, lub opanowanie całej Ukrainy nastąpiłby zaskakujący,
nagły, totalny atak. Rosjanie natomiast zajęli sam Krym powodując swoiste
przebudzenie się i mobilizację społeczeństwa i armii ukraińskiej, oraz
światowej opinii publicznej. W tej sytuacji dalsza agresja byłaby trudniejsza i
bardziej kosztowna. Celem operacji było więc przyłączenie wyłącznie Krymu do
Rosji oraz odzyskanie twarzy przez prezydenta Putina po prestiżowej porażce - utracie
kontroli nad Ukrainą.
Po
rozpadzie ZSRR Rosji pozostał szczątkowy dostęp do Morza Czarnego – pomiędzy ukraińskim
Krymem a Gruzją. Putin osobiście zaangażował się w odwrócenie tego stanu
rzeczy. W 2008 roku Rosja uznała niepodległość Abchazji – Gruzja utraciła ponad
połowę swojego czarnomorskiego wybrzeża, natomiast Abchazja stała się de facto protektoratem
Rosji. Kolejnym krokiem była organizacja najdroższej w historii zimowej
olimpiady w Soczi, aby promować najpiękniejsze rosyjskie uzdrowisko położone
nad morzem i jednocześnie u stóp majestatycznego Kaukazu. Przyłączenie perły
Morza Czarnego – Krymu – zwieńczy historyczny proces odbudowy należnej Rosji
pozycji w tym obszarze.
W
polityce trudno stosować kryteria moralne – ale Krym włączony został do Rosji
przez Katarzynę II Wielką w 1783 roku po pokonaniu Tatarów od kilkuset lat
napadających i grabiących sąsiednie ziemie słowiańskie, zaś przekazany Ukrainie
w 1954 decyzją pierwszego sekretarza Chruszczowa. Większość mieszkańców to
Rosjanie, pragnący powrotu do Rosji. Czy gdyby na Ziemi Lwowskiej większość
mieszkańców stanowili Polacy domagający się powrotu do Polski i do tego Polska
miała przytłaczającą przewagę militarną, to nic byśmy nie zrobili? Współczesne
terytorium Ukrainy składa się w dużej części z obszarów decyzją Stalina
odebranych sąsiednim krajom – Polsce, Słowacji, Rumunii. Podobne odczucia mają
Rosjanie odnośnie Krymu oraz ziem wschodnich i południowych Ukrainy.
Większość
współczesnych Polaków zaakceptowała jednak nieuchronność utraty wschodnich ziem
piastowskich. Z Ukrainą nie chcemy już konfliktów, tylko współpracy, pomimo
problemów ze znacznymi wpływami nacjonalistów ukraińskich odwołujących się do
tradycji UPA i Bandery.
Strategicznym
sojusznikiem Polski wydają się być Niemcy. Nie można budować sojuszy
politycznych w oderwaniu od gospodarki, zaś Niemcy są naszym najważniejszym
partnerem gospodarczym.
2012
najważniejsi partnerzy handlowi Polski:
eksport
Niemcy 25,1%, Wielka Brytania 6,8%,
Czechy 6,3%
Dla
Niemiec natomiast handel z Polską i Czechami w sumie zdecydowanie przewyższa
obroty z Rosją. Agresywne odebranie Krymu skłoni Ukraińców do polityki
związania się z sąsiadami zachodnimi. Zagrożenie rosyjskie powinno też
zwiększyć akceptację społeczną dla niezbędnych, ale trudnych i uciążliwych
reform ekonomicznych. Jeśli te reformy się powiodą i Ukraina pozostanie naszym
wschodnim sojusznikiem, pojawi się szansa odbudowy potęgi Europy Środkowej –
nawiązanie do tradycji Jagiellonów, Habsburgów, Hohenzollernów. Na razie ten
obszar ciągle jest geopolitycznym buforem pomiędzy Rosją, a Europą Zachodnią,
traktowanym z nienawiścią lub w
najlepszym przypadku z pełną wyższości pogardą. Może utrata Krymu okaże się
strategicznym gambitem, który w dalekiej perspektywie przyniesie sukces.
Parę
lat temu byłem na weselu u rodziny we wsi kurpiowskiej. Uwagę gości przykuł
ksiądz udzielający ślubu – sympatyczny, ciepły, charyzmatyczny. Okazało się, że
należał do rodziny, był zakonnikiem i uczestniczył w przyjęciu. Przyjęcie
weselne jak zwykle udane – zespół disco polo, główną atrakcją kulinarną pieczeń
z dzika. Trochę mniej tolerowałem polecenia wodzireja, który nakazywał
chwytanie się za ręce, kiwanie w różne strony, machanie rękami itp. Wreszcie znużony
zgiełkiem zabawy udałem się do parku przy pałacu weselnym. W jednej z altan
dostrzegłem grupkę gości, okazało się, że zbliżyłem się w odpowiednim momencie.
W centrum był zakonnik, właśnie spokojnym, sugestywnym tonem rozpoczynał
opowieść:
Młody,
utalentowany dziennikarz Rochwicz z impetem pokonywał kolejne szczeble kariery:
publikacje w portalach internetowych, tygodnikach, dotarł wreszcie na poziom
najwyższy – telewizji śniadaniowej. Niewątpliwie pomogły mu w tym prestiżowe
studia gender u prof. Magdaleny Środy, oraz wygląd – był wysoki, przystojny, z
długą grzywą blond włosów. Przyszedł moment przesycenia sukcesem,
postanowił zrobić sobie przerwę, w postaci reportażu o życiu na wyspach
południowych. Był singlem, więc nie miał zobowiązań rodzinnych. Wybrał
najbardziej odległą wyspę na Pacyfiku – Pitacairn. Ponad 40 godzin lotu z
Warszawy do Papeete na Tahiti przez Amsterdam i Los Angeles. Dalej małym
samolotem do Rikitea i statkiem na Pitcairn. Ponieważ na miejscu nie ma portu,
tylko mała przystań, końcowa faza podróży odbywa się szalupą. Malownicza wyspa
o powierzchni kilku kilometrów
kwadratowych, otoczona jest rafą koralową, górzysta, porośnięta lasem
tropikalnym, wybrzeża strome i skaliste, pozbawione piaszczystych plaż,
kilkudziesięciu mieszkańców. Stolica Adamstown, przy centralnym placu kościół, budynek rady, poczta i bank.
Najistotniejsza
jednak jest legendarna historia Pitcairn, przedstawiona w kilku filmach
fabularnych. W 1787 roku król Anglii wysłał okręt „Bounty” po sadzonki drzewa
chlebowego, planowano posadzić je na Karaibach, aby lepiej wyżywić rzesze
czarnych niewolników. Po wielomiesięcznej, ciężkiej podróży statek przypłynął
na Tahiti. Ta polinezyjska wyspa okazała się rajem dla angielskich żeglarzy.
Przez pół roku przygotowywano sadzonki, a w tym czasie wielu marynarzy zawarło
znajomość z pięknymi i gościnnymi Tahitankami. Konieczność rozstania była
przykra, tym większym szokiem powrót do despotycznych i sadystycznych
poczynań kapitana Bligha. Doszło do buntu. Kapitana i wiernych mu marynarzy
wysadzono do szalupy. Sadysta okazał się jednak dzielnym żeglarzem – po
kilku miesiącach szalupa dopłynęła do Indonezji. Natomiast buntownicy pod wodzą
Fletchera Christiana wrócili na Tahiti po kobiety. Zdawali sobie jednak sprawę,
że nie mogą tam zostać – groziła im kara śmierci. Po długim błąkaniu się po
oceanie odkryli bezludną wyspę – Pitcairn właśnie, zaletą jej było błędne
umiejscowienie na mapach morskich. Przeniesiono sprzęt na ląd, a okręt spalono.
Współcześni mieszkańcy wyspy są potomkami zbuntowanych angielskich żeglarzy i
Polinezyjek. Oficjalnie odkryci zostali dopiero w XIX wieku.
English: The mutineers turning Lt Bligh and part of
the officers and crew adrift from HMAV Bounty, 29 April 1789, published by B B
Evans
Date 2 October
1790
Source National
Maritime Museum, B1337
Author Artist
and engraver: Robert Dodd (1748–1816)
Pomimo
dosyć wygórowanej opłaty za noclegi Rochwicz przyjęty został na wyspie bardzo
życzliwie. Mieszkańcy zajmują się rolnictwem – uprawą ziemniaków, pomarańczy,
ananasów, bananów, kokosów oraz rybołówstwem i pszczelarstwem. Dla nielicznych
turystów są sklepiki z pamiątkami. Gubernatorem wyspy jest brytyjski ambasador
w Nowej Zelandii, na miejscu władzę sprawuje burmistrz. Rochwicz rozpoczął
zwiedzanie. Zastanawiał się nad tematyką reportażu – malownicza przyroda wyspy,
miejscowa specjalność – miód z Pitcairn, czy może filatelistyka – znaczna część
dochodu wyspiarzy pochodziła z prawa do drukowania znaczków pocztowych.
Rozmawiał z tubylcami, z niektórymi się nawet zaprzyjaźnił, zwłaszcza z Sandy -
szczupłą dziewiętnastolatką o śniadej cerze, lekko skośnych, piwnych,
uśmiechniętych oczach, długich ciemnych włosach. Zaczęła oprowadzać go po
wyspie. Tropikalna pogoda powodowała, że mieszkanki wyspy nie nosiły zbyt wiele
odzieży – na ogół spódniczkę, T-shirt, sandałki. Podążając za Sandy po
górskich, krętych ścieżkach nie mógł powstrzymać się od wpatrywania w jej
sylwetkę. Była niewysoka, ale idealnie zgrabna – szczupłe nogi i pupa, która
wydawała się tańczyć przy każdym kroku. Dobrze im się rozmawiało ze sobą.
Dziewczyna też była singielką, skończyła college na Nowej Zelandii i marzyła o
wyższych studiach, ale rodziny nie było stać na czesne. Krótka wprawdzie, ale
intensywna znajomość powinna prowadzić do pewnej zażyłości, przypadkowego,
przyjacielskiego dotknięcia ręki, ramienia, biodra. Rochwicz zauważył jednak,
że coś było nie tak. Rozmawiali przyjaźnie, uśmiechała się czarująco ukazując
równe, olśniewająco białe zęby, ale kiedy próbował ją dotknąć, uśmiech znikał, posmutniała,
odsuwała się. Jego genderystyczne studia zaowocowały egzystencjalną
wrażliwością na prawa i problemy kobiet. Wyczuł jakąś ponurą tajemnicę.
Wieczorem poszperał w internecie:
W
2004 roku siedmiu mężczyzn z Pitcairn, wliczając w to Steve’a Christiana,
burmistrza wyspy, zostało skazanych na więzienie za wielokrotne gwałty na kobietach i
dziewczynkach z wyspy. Problem gwałtów zaczął się prawdopodobnie zaraz po
zasiedleniu wyspy przez buntowników z Bounty. Ówcześni marynarze byli osobami
brutalnymi, skłonnymi do przemocy. Z kolei XVIII – wieczne Polinezyjki
rozpoczynały współżycie seksualne w wieku jedenastu lat. Rozpoczęła się
tradycja gwałtów, przekazywana z pokolenia na pokolenie. Chłopcy widzieli, jak
ich dziadkowie i ojcowie dokonywali gwałtów, dziewczynki widziały, jaki ich
matki i siostry były gwałcone. Gwałt dla wyspiarzy stał się formą zaspokajania
potrzeby fizjologicznej, tak jak jedzenie formą zaspokajania głodu. Wreszcie
jedna z kobiet wniosła oskarżenie, kilku winnych skazano – nie zmieniła się
jednak mentalność mieszkańców Pitcairn. Oskarżenie o gwałty uważają za wymysł
Brytyjczyków i ingerowanie w ich kulturę.
Rochwicz
zaczął domyślać się bolesnej prawdy. Następnego dnia, kiedy znaleźli się na
osobności, opowiedział Sandy o tym, czego się dowiedział. I wprost zapytał, czy
ona też nie została skrzywdzona. Rozpłakała się. Ten płacz był odpowiedzią.
Wpojone mu zasady gender spowodowały, że nie mógł zostać obojętny, czuł, że
musi pomóc dziewczynie. Uznał, że na początek najlepszą terapią będzie, jeśli
zwierzy się zaufanej osobie z zewnątrz, czyli jemu, jeśli wyrzuci z siebie ten ból, wstyd i upokorzenie. Co wieczór spotykali się w
ustronnym miejscu, na niewielkiej łące nad urwiskiem skalnym, z widokiem na
morze. I co wieczór opowiadała mu o jednym gwałcie. Była gwałcona od dwunastego
roku życia, przez starszych i młodszych wyspiarzy, także przez członków
bliskiej rodziny. Opowiadała powoli, dokładnie, z drastycznymi szczegółami. Jak
on ich nienawidził. Im bardziej nienawidził, tym bardziej szkoda mu było tej
pięknej i niewinnej dziewczyny, zbrukanej ich samczą, szowinistyczną chucią i
okrucieństwem. Im bardziej było mu jej szkoda, tym bardziej czuł się do niej
przywiązany, pragnął ją pocieszyć, objąć, przytulić, pocałować. Ale zawsze
kończyło się tak samo – w odpowiedzi na próbę dotknięcia odsuwała się, albo
odpychała go. Im bardziej go odpychała, tym bardziej o niej marzył. Zdał sobie
sprawę, że się zakochał i to na poważnie.
Jeden
z wieczorów był wyjątkowo piękny, na niebie malowniczy zachód słońca,
oszałamiający śpiew ptaków przypominający Rochwiczowi kumkanie żab zmieszane z
trelami słowików, intensywny, duszący zapach tropikalnych kwiatów. Siedzieli
obok siebie i patrzyli na morze. Opowiadała o kolejnym gwałcie. Nagle nad
morzem ujrzeli błysk pioruna, potem przeszywający grzmot. Zamilkła, spojrzała
mu w oczy. Delikatnie objęła za szyję i przytuliła się. Poczuł na sobie ciężar
jej piersi. Chyba nie miała stanika.
-
Wreszcie – pomyślał.
-
Sandy kochanie. Kocham Cię kochanie. Kocham Cię i chcę się z Tobą ożenić. Czy
wyjdziesz za mnie? – wyznał swoją miłość i nie czekając na odpowiedź pocałował
jej ukochane, gorące, spragnione usta.
Jej
usta odpowiedziały na pocałunek, poczuł rozkosz. Nagle odepchnęła go i
wymierzyła ostry policzek. Równocześnie oślepił go blask kilku następujących po
sobie piorunów. Zdarł z niej T-shirta. Po wymierzeniu policzka przestała się
bronić, siedziała jak sparaliżowana. Była bezwładna jak lalka. Rzeczywiście nie
miała stanika. Już nie mógł się zatrzymać, to było silniejsze od niego.
Ściągnął jej po kolei sandałki, spódniczkę i majtki. Położyła się na trawie
wśród białych kwiatów. Była piękna. Nagle zaczęła się histerycznie śmiać.
Spojrzał na jej twarz. Śmiała się, ale w oczach miała łzy.
I
w tym momencie przypomniał sobie słowa przyrzeczeń z Pierwszej Komunii Świętej:
K-
Czy wyrzekacie się wszystkiego, co prowadzi do zła, aby
was
grzech nie opanował?
D
– Wyrzekamy się!
K
– Czy wyrzekacie się szatana, który jest głównym sprawcą grzechu?
D
– Wyrzekamy się!
Przeprosił
dziewczynę, pomógł się ubrać. Za swoje oszczędności opłacił jej czesne za
wymarzone studia na Nowej Zelandii. Po powrocie do kraju zrezygnował z pracy
dziennikarskiej i wstąpił do zakonu, poświęcając swoje życie służbie Bogu.
Poprzedni
tekst poświęciłem planom nacjonalistów ukraińskich, przewidującym likwidację
państwa polskiego. Jaka może być w tej sytuacji recepta polityczna dla Polski?
Sięgam po nr 9 Najwyższego Czasu.
Mój
ulubiony publicysta Adam Wielomski podkreśla nieoczekiwaną współpracę PO i PiS „prześcigających
się w radykalizmie poparcia dla banderowców na kijowskim Majdanie”. Postawę
polityków PiS uznaje za wewnętrznie logiczną i spójną. Po pierwsze – PiS popiera
neokonserwatywną politykę USA stworzenia w Europie Środkowo-Wschodniej antyrosyjskiego
bloku państw, opartego o Polskę i Ukrainę. Po drugie – PiS jest partią
propaństwową, gdy sam jest u władzy, zaś w przeciwnym razie - totalnie opozycyjno-rewolucyjną.
Politykę Tuska ocenia natomiast jako naiwną – w oczach opozycji nie różni się
on od Janukowycza, nastroje rewolucyjne mogą rozprzestrzenić się także na
Polskę.
Janusz
Korwin-Mikke w artykule o znamiennym tytule „Okrążają nas... na własne życzenie”
podkreśla, że „Ukraińcy zagrożeni z jednej strony przez Polaków, z drugiej
przez Rosjan, a na południu mający ongiś Turków – o pomoc zwracali się zawsze
do Niemiec. I Niemcy im tej pomocy udzielali – niezależnie od tego, czy było to
Cesarstwo, czy Republika Weimarska, czy III Rzesza, czy obecnie RFN.” Formułuje
proste prawo geopolityki – „ Mój sąsiad – jeżeli nie jestem z nim w ścisłym
sojuszu – staje się moim wrogiem. Sąsiad mojego sąsiada staje się moim
przyjacielem”. Krytykuje politykę
sanacji czy braci Kaczyńskich – „Teorię
Dwóch Wrogów”, która doprowadziła do katastrofy w 1939. Za szkodliwe uważa
wspieranie obecnej opozycji na Ukrainie, która ściśle współpracuje z Niemcami.
Za optymalne rozwiązanie uznaje stworzenie bloku polsko-ukraińsko-białoruskiego
opartego o sojusz z Chinami, plan B – przeorientowanie polityki polskiej na
prorosyjską i plan C – pozostanie wasalem Niemiec.
Stanisław
Michalkiewicz przytacza informację, że ukraińscy aktywiści obficie finansowani
są przez CIA, zaś „Nasza młoda demokracja nadal będzie musiała miotać się
nieprzytomnie między Donaldem Tuskiem a Jarosławem Kaczyńskim, być może nawet
do kolejnego rozbioru Polski. Tymczasem gdyby tak CIA , podobnie jak na
Ukrainie, sypnęła te 20 milionów dolarów tygodniowo, to i w naszym
nieszczęśliwym kraju zaraz znalazłoby się mnóstwo płomiennych obrońców
demokracji, którzy tego całego premiera Tuska, a nawet pana prezydenta
Komorowskiego w try miga wywieźliby na taczkach albo bezterminowo zamknęli w
Gostyninie „w charakterze osób stwarzających zagrożenie””.
Diagnoza
mistrza Michalkiewicza jak zwykle poraża beznadziejnością i tragizmem. Jesteśmy
otoczeni przez śmiertelnych wrogów Niemcy i Rosję, knują przeciwko nam
środowiska żydowskie wspierane przez USA, rządzi razwiedka, która jest na
służbie naszych wrogów, nieuchronnie zmierzamy do rozbiorów.
Wielomski
jest przeciwnikiem koncepcji politycznych PiS, ale trudno mu sympatyzować z
tandetną i naiwną polityką PO.
Ciekawe,
ale wewnętrznie sprzeczne wydają mi się rozważania Korwina-Mikke. Zgadzam się z
nim, że fundamentem do rozważań o polskiej polityce zagranicznej powinna być
katastrofa 1939. Dodałbym, że także rozbiory. Koncepcja „Dwóch Wrogów” kończy
się klęską. Do niedawna sam byłem zwolennikiem koncepcji bloku państw Europy
Środkowej wspartego przez USA, ale fakty są nieubłagane. USA pod rządami
Obamy w spektakularny sposób wycofały realne
wsparcie dla sojuszników w Europie Środkowej. Doszedłem do wniosku, że USA
nigdy nie traktowały nas poważnie i nie ma sensu na to liczyć. Jeszcze bardziej
egzotyczna i kuriozalna jest koncepcja oparcia sojuszu o Chiny. Dziś widać co
się dzieje, kiedy Rosja wstrzymała import wieprzowiny. Dramat tysięcy rolników
i ich świń, codziennie kilkanaście milionów euro strat, protesty. Współpracy
politycznej nie można oderwać od ekonomicznej. Głównych partnerów ekonomicznych
mamy tuż obok i tego żadnym cudem nie uda się zmienić. Dlatego „optymalne”
rozwiązanie JKM uważam za nierealne – w praktyce jest odmianą teorii „Dwóch
Wrogów”. Sensowne według mnie są jego warianty B i C.
Sojusz
z Rosją obecnie nie jest możliwy z powodu jej wielkomocarstwowej polityki,
braku szacunku, szantażu i przemocy wobec słabszych sąsiadów. Nie powinniśmy
jednak tej opcji w przyszłości wykluczyć i pracować nad poprawą wzajemnych
relacji. Na dziś pozostaje ścisła współpraca z Niemcami w ramach UE. Kraj o
takim potencjale jak Polska nie może marzyć o pełnej suwerenności. Takie
marzenia to mrzonki. Wymachiwanie szabelką i budowanie wrogości wobec obu
sąsiednich mocarstw skończyłoby się kolejną katastrofą typu rozbiory lub klęska
w 1939.
Wymachiwanie
szabelką jest żałosne w sytuacji, gdy i tak nasze służby, media, rządy są i tak pod wpływem obcych mocarstw. Przy
świadomej rezygnacji z i tak niemożliwej pełnej suwerenności skoncentrujmy się
jako naród na odzyskiwaniu istotnych elementów suwerenności i skutecznej walce
o nasze interesy. W polityce zagranicznej nie ma co wychodzić przed szereg –
jeśli jesteśmy sojusznikiem Niemiec i Niemcy chcą rozszerzyć sojusz o Ukrainę, nie
widzę problemu. Powinniśmy tylko kontrować wyskoki banderowców – czego zabrakło
podczas II wojny światowej, kiedy Armia Krajowa nie interweniowała w czasie
rzezi wołyńskiej.
Minister
Sikorski uczestnicząc w negocjacjach ukraińskiego porozumienia pokazał, że ma
jaja. Jednak pomimo obłudnych pochwał jest to prawdopodobnie koniec jego
kariery politycznej w rządzonej przez POPiS Polsce, ponieważ samców alfa może
być tylko dwóch.
Nie
może też liczyć na uznanie Ukraińców – w ich odczuciu zwycięstwo i wolność
zawdzięczają wyłącznie swoim bohaterom, a w żadnym wypadku i w najmniejszej
mierze Polakom. Aktywiści Majdanu nie ukrywają zresztą swojego planu
politycznego odnośnie Polski – województwa Podkarpackie, Lubelskie i Podlasie
mają być włączone do Ukrainy jako ziemie historycznie i etnicznie ukraińskie.
Prawdę mówiąc za bardzo nie będziemy mogli się temu przeciwstawić. Bojowników
Majdanu nie zdołały powstrzymać znakomicie wyszkolone i uzbrojone oddziały
Berkutu, tym bardziej nie będzie mogła nasza rachityczna armia osiągająca mizerne
sukcesy jedynie w starciach z afgańskimi pastuchami.
Czy
możemy liczyć na wsparcie NATO i UE? Wydaje mi się, że minister Steinmeier
podprowadził trochę naszego Sikorskiego, wykorzystując go do sprowokowania
zwycięstwa Majdanu. W momencie kiedy oddziały ukraińskie wkroczą do naszych
województw wschodnich oddziały niemieckie opanują polską część Śląska, Pomorza
Zachodniego i Ziemię Lubuską, pod pozorem ochrony mniejszości niemieckiej mordowanej
przez polskich nacjonalistów.
Nie
mam też złudzeń, co stanie się z kadłubową, pozostałą częścią Polski. Łatwo to
przewidzieć śledząc informacje o planowanych wystawach w warszawskim Muzeum
Historii Żydów Polskich. Oprócz głównego wątku Holokaustu i udziału w nim
Polaków stałym elementem ekspozycji ma być też „Atlas polskich pogromów”.
Próbowałem nawet zwiedzić to muzeum, ale kontrola jest jak na lotnisku. Mimo,
że odłożyłem wszystko do kuwety, nawet pasek i buty, czujnik w bramce nie
chciał mnie przepuścić. Widocznie wykrywa antysemityzm. I właśnie w trosce o
stłumienie antysemityzmu władzę w kadłubowej Polsce przejmie grupa naszych
etatowych cadyków. Euforia eliminowania polskich antysemitów, a każdy Polak
antysemityzm wysysa z mlekiem matki, powstrzymana zostanie dopiero przez
wkroczenie do resztki Polski wojsk ukraińskich. I wtedy powitamy ich jak wyzwolicieli.
Ziemie
polskie potrzebne są nacjonalistom ukraińskim zasadniczo jako łącznik do obwodu królewieckiego – to jest ich główny cel. Ukraina od morza do morza. Drugim
łącznikiem będzie obszar Białorusi, do którego też mają uzasadnione roszczenia
historyczne (Ruś Kijowska). Groteskowy reżim Łukaszenki upadnie w kilka godzin
po wkroczeniu bojowników Majdanu. Ukraińcy nie będą się też ceregielić, tak jak
Polacy, z paru milionową mniejszością litewską. Zajmą momentalnie Litwę, a przy
okazji Łotwę. I wtedy nastąpi historyczne rozstrzygnięcie – zajęcie rosyjskiego
Królewca, który stanie się głównym ukraińskim portem na Bałtyku. Przy okazji
nastąpi regulacja granicy ukraińsko-rosyjskiej – włączenie do Ukrainy ziemi
smoleńskiej, briańskiej, oraz ziem na północ od Kaukazu poprzez południowy bieg
Wołgi. Te ostatnie tereny potrzebne będą jako łącznik do północnego
Kazachstanu, który też zostanie zjednoczony z obszarem etnicznie ukraińskim. W
odróżnieniu od Rosjan Ukraińcy szybko, skutecznie i nieodwracalnie rozwiążą
problem mniejszości muzułmańskiej na Północnym Kaukazie. Gruzja odzyska integralność
terytorialną, stając się sojusznikiem Ukrainy na południe od Kaukazu. Drugim
sojusznikiem stanie się Armenia, której Ukraina dopomoże powrócić do granic
historycznych – obejmujących Azerbejdżan i wschodnią połowę Turcji.
Papież
Franciszek ogłosił III Zgromadzenie Nadzwyczajne Synodu Biskupów. Synod odbędzie się (...) od 5 do 19
października 2014 r. Jego tematem będą „Wyzwania duszpasterskie związane z
rodziną w kontekście ewangelizacji”. w czasie tego Synodu Papież i biskupi podzielą się swymi
doświadczeniami duszpasterskimi i sytuacją rodziny w poszczególnych krajach. W
2015 roku na kolejnym zgromadzeniu będą przyjęte konkretne wnioski i propozycje
dla duszpasterstwa rodzin.
W
ramach przygotowania do Synodu Watykan rozesłał do poszczególnych biskupów
dokument z 38 pytaniami związanymi z rodziną chrześcijańską, małżeństwem,
problemami i wyzwaniami, które stoją przed Kościołem w tym obszarze.
Synod
to organ doradczy papieża. Ustanowiono go w 1965 r. po to, by pomagał mu w
rządzeniu Kościołem. W przeciwieństwie do Kolegium Kardynałów jest wyrazem
pewnego rodzaju demokracji w Kościele – delegaci to wprawdzie biskupi, ale
wybierani z całego świata przez episkopaty poszczególnych krajów, a nie
mianowani przez papieża. Jednak dotąd znaczenie synodu nie było duże. Tymczasem
nowy papież od początku podkreśla wagę kolegialności w Kościele. Dlatego nie
tylko zwołuje synod, ale – po raz pierwszy w dziejach – rozsyła do
poszczególnych krajów ankietę, która jest skierowana także do wiernych
świeckich.
Konferencje
Episkopatów, które opublikowały wyniki ankiety przeprowadzonej wśród wiernych
przed Synodem Biskupów o rodzinie postąpiły wbrew woli Stolicy Apostolskiej.
Materiały te miały zostać przesłane poufnie do Watykanu - powiedział sekretarz
generalny Synodu Biskupów w wywiadzie dla włoskiego portalu Quotidiano.net.
Abp Lorenzo Baldisseri przyznaje, że może to
być swoista forma nacisku. Chwali przy tym Episkopat Włoch, który nie ujawnił
wyników ankiety. Zdaniem abp Baldisseriego było to obowiązkiem episkopatu.
Opublikowano
dla przykładu wyniki ankiety w Niemczech:
Dla
większości katolików wizerunek rodziny proponowany przez Kościół jest zbyt
idealistyczny. Kościelne dokumenty o małżeństwie i rodzinie są znane tylko
nielicznym, dla większości nie mają żadnego znaczenia w konkretnym życiu.
Biskupi stwierdzają, że nieformalne związki, w których katolicy żyją i
współżyją przed ślubem, są nie tylko częścią duszpasterskiej rzeczywistości,
ale wręcz dominującą formą życia. Prawie wszyscy - w przybliżeniu 90 do 100
proc. par, które proszą o ślub kościelny - żyją wcześniej już kilka lat ze
sobą.
Najwięcej
problemów niemieccy katolicy mają z metodą naturalnego planowania rodzin: nawet
wśród zaangażowanych wiernych jest ona nieznana, a większość ludzi nawet nie
wykazuje woli poznania tej metody. Z kolei niechęć Kościoła do błogosławienia
par homoseksualnych odbierana jest przez niemieckich katolików jako
dyskryminacja.
Niemiecki
episkopat zwrócił już uwagę, że wyniki nie są reprezentatywne, ponieważ ankieta
nie została przeprowadzona przez profesjonalny instytut socjologiczny.
Problematyczna jest również metodologia: w niektórych diecezjach wierni mogli
zabierać głos przez Internet, w innych do głosu dopuszczone zostały tylko
niektóre gremia. Biskupi podkreślają, że nie należy zmieniać nauki Kościoła,
ale warto się zastanowić nad akcentowaniem niektórych problemów moralnych. W
świetle zbliżającego się Synodu Biskupów proponują, by przede wszystkim odejść
od tzw. "etyki zakazów".
Zainspirowana
ankietą Franciszka własne badanie – które objęło 12.000 katolików w 12 krajach
- przeprowadziła amerykańska hiszpańskojęzyczna sieć medialna Univision.
odmawianie
komunii osobom rozwiedzionym, które zawarły ponowne małżeństwo - wszystkie
kraje ogółem 58% przeciw, Europa 75% przeciw
małżeństwo
księży – 50% za, Europa 70% za
kapłaństwo
kobiet – 45% za, Europa 70% za
aborcja
dozwolona w szczególnych przypadkach, np. zagrożenie życia matki – 57% za,
Europa 67% za; aborcja dozwolona bez ograniczeń – 9% za, Europa 20% za
antykoncepcja
– 78% za, Europa 86% za
akceptacja
homomałżeństw – 70% przeciw, Europa 62% przeciw
pozytywna
ocena działalności papieża Franciszka – 87% za, Europa 89% za
Powyższe
punkty mają doniosłe znaczenie teologiczne, ale omówię je wyłącznie w ujęciu
socjologicznym, dzieląc umownie na obyczajowe i etyczne.
Wyniki
ankiety Univision potwierdzają, że większość katolików to katolicy
powierzchowni. W praktyce odrzucają naukę Kościoła w zakresie obyczajowości, w
zakresie: rozwodów, obowiązkowego celibatu, kapłaństwa kobiet, antykoncepcji. Jednak
akceptują w zakresie odrzucenia homomałżeństw. Akceptują także naukę etyczną
Kościoła – zdecydowanie odrzucając dozwolenie aborcji bez ograniczeń.
W
Kościele nie ma demokracji. Papież Franciszek dostrzega jednak ogromny rozłam
pomiędzy nauką Kościoła, a praktyką w zakresie obyczajowości, oraz rozłam
pomiędzy wiernymi na różnych kontynentach – liberalnymi w Europie, USA, Ameryce
Łacińskiej i konserwatywnymi w Afryce i Azji. Można przypuszczać, że planuje
wprowadzenie zmian i potrzebuje wsparcia ze strony Synodu i ze strony wiernych.
Ankieta Franciszka, jak widać na przykładzie opublikowanego wyniku z Niemiec,
przyniesie prawdopodobnie podobne wyniki jak ankieta Univision.
Dla
mnie, jako katolika powierzchownego, dwa podstawowe filary religii to wiara i
etyka. Istotne jest odróżnienie etyki od obyczajowości. Zachowanie, które może pomóc
innym albo wyrządzić im krzywdę podlega ocenie etycznej. Natomiast przekroczenie
norm obyczajowych dotyczy zachowań niezgodnych z tradycją danego społeczeństwa,
które wprawdzie odbierane są jako niewłaściwe, nieestetyczne, ale nie krzywdzą
innych. Jednak skrajne przekroczenie norm obyczajowych budzące wstręt, odrazę,
lęk faktycznie krzywdzi innych i powinno podlegać ocenie etycznej.
Normy
obyczajowości społecznej i granica pomiędzy etyką, a obyczajowością ewoluują. Uważam,
że religia nie może trwać przy modelu sprzed 2000 lat jako bezwzględnie
obowiązującym. Kościół powinien wyjść do świata, i stawić czoła takiemu, jaki
jest, a nie czekać, aż świat przyjdzie do niego. Obyczajowość postulowana przez
religię powinna być jednak konserwatywna – krok, dwa kroki do tyłu za współczesną
praktyką. Tak jak elegancka osoba jest sezon, dwa sezony do tyłu w porównaniu z
trendami mody. Dzięki temu wybiera to, co najlepsze i unika przejściowo modnych
idiotyzmów i szkaradzieństw.
Katolicy
powierzchowni i tak kierują się własnymi normami obyczajowymi. Rozwiązanie sprzeczności
na styku – doktryna Kościoła – praktyka - pozwoliłoby rozpocząć dyskusję na
rzeczywiście istotne tematy, na przykład: dostosowanie struktury Kościoła do
współczesności, krzewienie wiary wśród ludzi zagubionych w społeczeństwie
konsumpcyjnym. Jeszcze raz zaznaczam, że w powyższych uwagach abstrahuję od
problemów teologicznych. Jeśli zostają w Kościele wprowadzone zmiany, to ich
uzasadnieniem teologicznym zajmują się odpowiedzialne gremia i fachowcy.
Warto
dodać, że środowisko tradycjonalistyczne ma zdecydowanie negatywną opinię o wyżej
opisanych, zachodzących w Kościele zmianach. Polecam znakomity artykuł na ten
temat:
Równie surowa może być ocena niektórych
środowisk ateistycznych z hasłami typu: skoro współżyjecie przed ślubem, skoro używacie
prezerwatywy, to zdradziliście fundamentalne podstawy swojej religii i
skończcie z tą obłudą.
Ostrzegam,
że wpis jest długi, dotyczy moich impresji związanych z blogowymi taktykami i
rozgrywkami. Dla czytelników spoza środowiska może być nieciekawy. Dopóki mogę,
unikam tej tematyki, jednak zostałem zmuszony.
Smurrffie
wybacz, że z opóźnieniem odpowiadam na Twój poprzedni wpis ”Czym różni się blog
od blogochlewika, a blogowanie od blogochlewikowania”. Potrzebowałem czasu na
przemyślenie i zapoznanie się z komentarzami. W pierwszym impulsie
skomentowałem odpowiadając Kirze:
Może
rozczaruję niektórych, ale w moim odczuciu w środowisku blogowym Smurff pełni
rolę autorytetu moralnego. Dlatego jego opinie przyjmuję zawsze z uwagą i
należytym szacunkiem.
Wyjaśniam,
że w środowisku prawicowym określenie „autorytet moralny” jest obelgą.
Wzorcowym „autorytetem moralnym” jest na przykład Adam Michnik:
Twój
wpis miał charakter ogólny, ale w dużej części odnosił się niewątpliwie do
sytuacji na moim blogu. Generalnie zgadzam się z Twoją oceną listy negatywnych
zachowań i nie odmawiam słuszności przedstawionym Pięciu Zasadom. Natomiast nie
zgadzam się z formułowaniem de facto jedynie słusznej doktryny blogu: wyważony wpis;
komentarze: głask+głask; głask+głask;... Jeśli funkcjonują blogi cechujące się
sferą komentarzy dynamiczną, ostrą, agresywną i do tego popularne, to widocznie
odpowiada to autorowi i komentatorom. Tobie to najwyraźniej nie pasuje i
wkraczasz, próbując przerobić na swoją modłę. Najlepiej skomentował to Juggler:
Przy
okazji obrażasz autora bloga i jego gości określeniami blogochlewik,
blogochlewikowanie. Nie tylko ty, ale i niektórzy Twoi komentatorzy pośrednio
mnie obrażają:
Tym
niemniej Smurffie Tobie osobiście wybaczam, bo wpis był ciekawy, a także
dyskusja pod nim. W liście negatywnych zachowań, którą przedstawiłeś, można
odczytać napiętnowanie niektórych zachowań środowiska związanego ze Starym
Niedźwiedziem oraz Pkanalią. Nazwijmy te środowiska umownie SN oraz PK. Ja
jestem zdystansowany od obu. Ze środowiskiem SN łączy mnie sfera wartości:
chrześcijaństwo, patriotyzm, konserwatyzm i więzi przyjacielskie. Ale ze
środowiskiem PK łączy mnie sfera metod: nie zamykanie się we własnym gronie,
unikanie niepotrzebnego obrażania innych, cierpliwe budowanie relacji.
Dyskusja
pod Twoim wpisem ukazała jak te różne metody funkcjonują. Środowisko SN pryncypialnie
okazało oburzenie konfliktując się z Tobą i większością komentatorów, natomiast
środowisko PK rżnąc głupa zamieściło przyjacielskie komentarze, krytykując
środowisko SN i zupełnie ignorując fakt, że samo zostało przez Ciebie we wpisie
skrytykowane. I co się dzieje – zamiast odciąć się, grzecznie poddajesz się tej
manipulacji wykorzystującej schemat Twojego bloga: głask+głask:
pkanalia07.02.2014,
10:08
jest
jeszcze kliniczny przypadek stworka blogowego tzw. "conqueror - soul
collector"... blogi /a dokładniej fora podblogowe/ traktuje jako teren do
zdobycia wraz z "duszami" wszystkich na tym terenie... w swojej misji
nawracania wszystkich na swoją "jedyną słuszną rację", urabia na nią
blogera - gospodarza, śledzi inne komentarze i skrupulatnie "pokrywa"
je swoimi, bynajmniej nie merytorycznie, lecz snując swoje obłąkane wizje na
temat wizerunków ich autorów... przy okazji zbiera wyznawców "włażąc im w
tyłek", tudzież skłócając ze sobą opornych i niezdecydowanych...
czasem
cel osiąga i zamienia bloga w "kółko wzajemnej masturbacji"... albo
rozeźlony gospodarz wreszcie mu pociśnie... wtedy strzela ostentacyjnego focha
i wypłakuje swoją porażkę na swoim blogu, by zebrać głaski od swojej
kompanii... zaś uwolniony od jego obecności blog /forum/ normalnieje...
...
co
robić, by własny blog nie zamienił się w chlewik?... primo, pisać trudne posty,
wtedy stworek kompletnie nie wie, o co chodzi... secundo, gdy jednak zagości -
olewać jego wypowiedzi, nie reagować, niech sam wyjdzie na idiotę - co prawda
tego nie zauważy, ale reszta tak /w końcu to ta reszta jest targetem, a nie
jakiś stworek/...
moderowanie,
kasowanie uważam za błąd, ale tak szczerze mówiąc, sam nie wiem, jak bym
działał, gdybym prowadził bloga "polit - społ", mocno sprofilowanego
/właśnie do takich blogów stworki lgną, jak osy do stoiska ulicznego w
pączkami/... na szczęście to nie mój problem...
pozdrawiać
:)...
Smurff07.02.2014,
18:18
Ten
stworek o którym piszesz to musi być naprawdę ciekawe indywiduum, muszę
przyznać, że nie spotkałem się jeszcze w mojej przygodzie z blogowaniem z tak
pokręconym przypadkiem :)
"co
robić, by własny blog nie zamienił się w chlewik?..."
O
tym będę chciał napisać w kolejnym poście. Miałem zamiar napisać w tym, ale
obawiałem się, że taki mocno przydługi post zniechęcałby niektórych czytelników
do przeczytania go do końca...
Pozdrawiać
:)
Julianne07.02.2014,
19:37
Ładnie
opisałeś te blogowe zagrywki; -0 Od siebie mogę dodać, że jeżeli autor pozwala
na blogochlewik to albo mu ten chlewik odpowiada albo, czegoś lub kogoś boi.
Czasami zaufa się nie tej osobie, co powinno, druga strona za dużo o nas wie i
trudno się wycofać z takiej blogowej znajomości. A jeżeli dodatkowo ta znajoma
osoba ma problemy psychiczne i jest zdolna do wszystkiego np. podawania imienia
i nazwiska na swoim blogu, prywatne emaile, które kiedyś się do tejże osoby to
wiadomo, ze takie łajno czy się chce czy nie się toleruję.
Czasami
też nie wie się do końca, z kim ma się do czynienia wydaję się, ze komentatorzy
na blogu są normalni i na poziomie a wystarczy mały zapalnik i konflikt gotowy.
Czasami człowiek jest zaskoczony i pogrąża się w konflikcie. Niekiedy po prostu
nie da się uniknąć danego konfliktu zbyt wczesne wycofanie może być oznaką słabości
i ktoś nadal będzie jeździć po tobie na wszystkich blogach i uniemożliwi Ci
komentowanie na blogach zaprzyjaźnionych .Trzeba niekiedy pokazać szmatom, że
są szmatami, Oczywiście nie może to trwać w nieskończoność i w pewnym momencie
trzeba się wycofać, bo traci się czas ,ale pokazać świrom ich miejsce należy.
;-)
Jest
bardzo dobry sposób na usunięcie szmat z bloga a mianowicie usuwa się
komentarze i wywala się z bloga świrów definitywnie i bez prawa powrotu. Jeżeli
ma też się do czynienia ze świrem a za bardzo nawiązało się z nim kontakt
trzeba po prostu zmienić Nicka innej opcji nie widzę i można zaczynać wszystko
od początku.
Pozdrawiam
;-)
Smurff07.02.2014,
23:34
@
Julianne
Witaj
na smurffowych śmieciach :)
Wiadomo,
że w blogosferze bywa różnie, kwadratowo i podłużnie ;) Różnie też sobie z tym
ludziska radzą, jak to w życiu, jeden odbija se na swojej żonie, drugi idzie
zapić do baru, a trzeci idzie się pochlastać ;)
Ale
co ja Ci będę gadać, toż Ty stara blogowa wyjadaczka już jesteś :)
Pozdrawiam
:)
-------------------
Zwłaszcza
komentarz Julianne wydaje mi się dosyć istotny i będę do niego wracał. „Wywala
się z bloga świrów definitywnie i bez prawa powrotu” – zachęcony tym wyznaniem
zajrzałem na bloga Julianne i zapoznałem się z deklaracją:
Trolle,
kołtuny, konserwatyści, katotaliby nie mają wstępu na mojego bloga – każdy ich
komentarz będzie bezwzględnie usuwany! Na moim blogu nie ma wyzwisk, obrażania
ludzi w tym autora bloga i moich gości!
Ponieważ
jestem konserwatystą, nie uprawiam seksu kiblowego – a więc jestem kołtunem,
opowiadam się za utrzymaniem obowiązującego prawa aborcyjnego – a więc jestem
katotalibem, niewątpliwie znajduję się na liście nie mającej wstępu na bloga Julianne.
Z
kolei na moim blogu Julianne zajmowała się głownie obrażaniem innych gości:
Julianne3
lutego 2014 21:46
@Józef
Ech
te wasze pierdoły skrobankowe,; -) Jak będziesz gnić w ziemi to nie będzie
miało znaczenia czy ty te bachory masz czy też nie.
Julianne3
lutego 2014 22:09
Józek
oj tam nie wymyślaj bredni i niestworzonych historii . Tylko te twoje
konserwatywne brednie mnie nieludzko śmieszą no i te skrobanki , nienarodzone
płody itp idiotyzmy .
I
inne komentarze, które usunąłem, zwierające treści typu: "Pieprzysz jak
potłuczony nędzni synowie ale jeszcze piesek szczeka. Ostatnia gra starego
misia. "
Nadszedł
czas na rozstanie z Julianne, wprawdzie polubiłem ją i spodobała mi się – to urokliwe
zdjęcie szczupłej brunetki leżącej na pomoście nad jeziorem na witrynie Jej
bloga, ale: zasada wzajemności – ban za ban.
-------------------
Powracam
do komentarza Julianne:
„Czasami
zaufa się nie tej osobie, co powinno, druga strona za dużo o nas wie i trudno
się wycofać z takiej blogowej znajomości. A jeżeli dodatkowo ta znajoma osoba
ma problemy psychiczne i jest zdolna do wszystkiego np. podawania imienia i
nazwiska na swoim blogu, prywatne emaile, które kiedyś się do tejże osoby to
wiadomo, ze takie łajno czy się chce czy nie się toleruję”
Ten
fragment to niewątpliwie hipoteza odnosząca się do relacji moich ze SN. Pozwolę
sobie zrewanżować się więc inną hipotezą: Nicki Pkanalia, Julianne i może jeszcze jeden używane są przez tę samą osobę.
Uwagę
moją zwróciła niespójność stylu Julianne. Od czasu do czasu wtrącane są rażące
błędy językowe, a potem operator nicka zapomina o konieczności dozowania tych
błędów i posługuje się sprawną polszczyzną. Dzięki błędom środowisko SN się
trochę popastwi, ale osiągamy znakomite uwiarygodnienie postaci.
Julianne3
lutego 2014 17:28
Zacytowałeś
moją ulubioną profesorkę Magdalenę Środę jak miło; -) Oprócz Środy jest jeszcze
wspaniała Polityk Joanna Śeneszyn – zawsze lubiłam jej wypowiedzi …: Kochani
bracia i siostry ateiści ….;-)
Jest
to absolutnie niewiarygodne, aby nie znała nazwiska swojej idolki, zresztą na
następny dzień już je zna:
Julianne4
lutego 2014 18:55
Masz
rację nie chronią co widać po naszym różowym misiu ;-) Ja mam tylko jednego
idola kiedy chcę go zobaczyć idę do łazienki tam mam bardzo duże lustro ;-)
A
Prof Środę ,Szczukę i Senyszyn poważam i szanuję .
Julianne11
lutego 2014 19:54
@pkanalia
Dokładnie
tak pkanalio. Mi absolutnie katolicyzm nie przeszkadza daleka jestem od ateizmu
wbrew pozorom, co się niektóre stworki zdziwią
Dla
odmiany fragment wpisu z blogu Julianne o reformie edukacji:
o
matematyce
Przejdźmy
jednak do rzeczy, co powinno się w szkołach uczyć.
Matematyka
– Matematyka jest ważną dziedziną wiedzy, ale zwykłemu człowiekowi jest
potrzebna tylko matematyka podstawowa. Tylko takie zagadnienia jak działania
arytmetyczne, planimetria i stereometria, matematyka finansowa, obliczanie
odsetek od kredytów). (Obliczanie hektarów i arów) dodałabym do tego jeszcze
rachunek prawdopodobieństwa no i może funkcję trygonometryczne.
Uczeń
powinien mieć kalkulator w głowie, ale nie powinien obliczać wielomianów i
innych bzdur. Uważam, że wiedza matematyczna w szkole średniej jest zbędna. Do
niczego się nie przydaje w życiu a tylko młodzież męczy się i traci czas
zamiast rozwijać się w swoich własnych pasjach, zainteresowaniach i
zdolnościach.
Nie
dość, że brzmi rozsądnie, napisane poprawną polszczyzną i skąd u płochego
dziewczęcia znajomość pojęć takich jak: planimetria, stereometria, matematyka
finansowa, funkcje trygonometryczne, wielomiany – sam już za bardzo nie
pamiętam tych pojęć.
Początek
ostatniego wpisu na jej blogu:
Co
słychać?
No
wiesz Krysia ….
Nie
mów mi o Krysi, co słychać tak w eterze ?
W
eterze to podobno jakaś gimnazjalistka
zaszła w ciąże…
No
i?
No
i szukają ojca
A
nie można byłoby tak tej ciąży usunąć i darować sobie szukanie tego ojca ?
A
ty to wszystkich chciałabyś usunąć;-)
Oj
nie przesadzaj ja tak tylko praktycznie
podeszłam do tematu.Po co sobie brudzić CV?;-)
Nie
ma śladu ułomnej polszczyzny, to właściwie mistrzowski poemat haiku, pełen
złośliwej i szyderczej ironii, subtelnego minimalizmu formy, charakterystyczny
dla jedynej osoby w środowisku blogowym... Pkanalii.
Inną
istotną przesłanką, która zwróciła moją uwagę, było zacytowanie przez Pkanalię skasowanego
przeze mnie komentarza Julianne. Trudno wyobrazić sobie, aby wyluzowane
dziewczę robiło kopie własnych
komentarzy:
pkanalia5
lutego 2014 05:30
@Kira...
(...)
przy okazji nasz Gospodarz będzie miał okazję przekonać się, kto robi tu chlew
i stosownie reagować... bo jak na razie wykonuje przypadkowe ruchy, np kasując
taką wypowiedź desygnatu nicka "Julianne":
/cytuję/:
"Te
profesorki mają lepsze tytuły naukowe niż główny miś. Senyszyn o ile mi wiadomo
jest profesorem nauk ekonomicznych.Środa jest także profesorem, Szczuka ma
tytuł doktora. Misiowi zazdrość, że Kobitki stoją wyżej w hierarchii naukowej
niż on. Ktoś misia nie docenił a on przecież taki mądry i piękny. Przecież
wszystko jest dla niego takie
prościutkie
jak zawsze mawia. Trzeba było osiągnąć, chociaż to, co te feministki, ale się
nie potrafiło. Syn dżentelmena nie dał rady matura Ubecka czy Esecka nie
załatwi wszystkiego. Tatuś wepchnął na studia, ale wyżej się nie dało. Grono
naukowców nie chcą synów dżentelmenów. Za komuny się studia wydukało pewnie
ledwo,ledwo a teraz robi się za autorytet dla konserw, bo innym autorytetem być
nie może. Tyłek już z wingla wychodzi, lata lecą powoli już zbliża się na drugi
brzeg, ale jeszcze piesek szczeka.Ostatnia gra starego Misia"... (...)
Trzeba
przyznać, że operator nicka uczciwie i lojalnie używa określenia - wypowiedź
desygnatu nicka „Julianne”
Znakomitym
uwiarygodnieniem postaci jest prowadzenie bloga przez Julianne, ale wpisy są na
ogół co miesiąc, a niewygodne komentarze kasowane – niezbyt pracochłonne w obsłudze.
Po
co się męczyć z prowadzeniem kilku nicków?
Komentarz
Ani pod wpisem Smurffa:
Ania07.02.2014,
05:25
ad3.)
Owe
blogowe dziewcze, ktore robi sobie jaja wcale nie jest tak "zepsute"
i tak popierolone na jaka sie pozuje, ale wlasnie pytanie dlaczego to
robi...zeby szokowac? Zeby prowokowac? Chyba to drugie wlasciwsze.
Chce
sobie znalezc przytulne, przyjazne miejsce na blogowsku, wiec jedzie z
rozpierduszkami, aby bloger wzial biedna zwyzywana pod skrzydelka przepedzajac
ze swojego blöoga za wyzwiska. Robi sobie teren dziewcze:)) Lubi jakis blog,
nie chce tam konkretnych komentatorow, wiec manipuluje tak, ze daje z siebie
robic koziolka ofiarnekgo zlozonego na oltarzu i czasami udaje sie jej jakis
blog "oczyscic", czasami nie...
Inny
przykład – dyskusja pod ostatnim proaborcyjnym wpisem Pkanalii. Chwilowo
nie było chętnych do dyskusji więc naturalnie wkracza Julianne:
Julianne11/2/14
16:52
Kobiety
w Polsce są krowami rozpłodowymi i nikim więcej można jeszcze to nazwać
maciorami roztworowymi. ;-)
Są
tymi krowami dla mężczyzn, ale i także same się tak traktują i tylko tyle od
siebie wymagają. Ich jedynym celem jest poród …. (...)
Zachęcona
dyskusją pomiędzy Julianne i Pkanalią pojawia się:
krakowianka11/2/14
19:49
@Julianne.
nie
zgadzam sie z Twoja nazwą ,ze kobiety to krowy rozpłodowe,bo może nie wiesz,ale
naprawde sa kobiety,ktore maja bardzo rozwinięty instynkt macierzyński i one i
ich partnerzy dobrze sie czują w tym...w ten sposób możesz trochę przegiąć i w
stosunku do swojej mamy,która Ciebie ma,nie wnikam,czy masz rodzeństwo,czy
nie...
zostawmy
te decyzje kobietom Julianne,nie jestes tolerancyjna...a na taka sie chyba
masz,mniemam
pozdrawiam.
Jako
głos rozsądku i bezstronny arbiter sporu zabiera głos:
pkanalia11/2/14
20:20
@Crackie
& Julianne...
spokojnie
Dziewczyny... mogę być arbitrem?... rzeczywiście Julianne trochę niezręcznie
się wyraziła, bo wyszło na to, że wszystkie kobiety w Polsce takie są /a tak
przecież nie jest/... proponuję uciąć tą sprawę, nie marnować energii i
zapomnieć o incydencie spowodowanym tym niefortunnym skrótem myślowym...
Krakowianka
właściwie otwiera już furtkę dla aborcji, ale nie jest jeszcze do końca
przekonana:
krakowianka11/2/14
19:41
(...)
jak najbardziej jestem za tym,by kobieta miała swoje zdanie,ale to wszystko
powinno miec ręce i nogi...nie może byc powszechnością,jedynym wyjściem na
pozbywanie KŁOPOTU...
ten
kłopot robi sobie dwoje ludzi...trzeba o tym pamiętać...
Więc
wkracza Antydogmatyk:
Anonimowy11/2/14
21:15
Czy
ciąża kobiety ma być słuszną karą za "gżenie się na lewo i prawo"? Bo
chyba nie o tym była mowa w poście Piotra. A jeśli jednak tak, wyobraźmy sobie
implikacje psychologiczne i praktyczne założenia, że sama kobieta/ i jej
partner również/ traktuje swoją ciążę jako nałożoną prawnie sankcję.
Antydogmatyk
Jeśli
prawdą jest hipoteza o jednym dysponencie tych nicków, to widać jak ładnie
Krakowianka jest rozprowadzana. Nazywało się to kiedyś metodą złego i dobrego
gestapowca.
Na
koniec podkreślam, że to tylko hipoteza. Na ban odpowiadam banem, na hipotezę
hipotezą. I gdyby była prawdą – nie oceniam moralnie. Internet to przecież także
gra i zabawa – musimy się z tym liczyć.
